Ήρεμα νερά

Λοιπόν. Δεν υπάρχει κάτι ιδιαίτερο. Αυτό είναι το γαμημένο πρόβλημα.

Μια ελεεινή στατικότητα στον κόσμο μου, μια απίστευτη πληκτικότητα που προσπαθώ να σκοτώσω με κάθε ευκαιρία. Βάζοντας μια σφαίρα πνευματικότητας στο νοητό μυαλό της ή σφαγιάζοντας τη με ένα αιχμηρό τσεκούρι ενδιαφέροντος. Μα τίποτα. Εκεί αυτή, καλά στέκει, σαν άσαρκο ον, που δεν την πολυενδιαφέρει το τι κάνω εφόσον δεν μπορεί να επηρρεαστεί.

Μια έλλειψη χρησιμότητας, αυτό με περιγράφει.

Από την τελευταία φορά το μόνο που έχει αλλάξει είναι ότι είδα από κοντά μία από τις αγαπημένες μου μπάντες live και ότι έχει μπει ,ημερολογιακά, το καλοκαίρι. Α και ότι οδηγώ λίγο. Ο κόσμος αλλάζει συνεχώς, μα κανείς δεν δίνει σημασία.

Αυτό που θα ήθελα (ή χρειάζομαι) είναι ένα χαλικάκι (ή μια κοτρόνα) να μου ταράξει λίγο (ή πολύ) τα νερά.

Η έμπνευσις ξεκινά από τις 22 Ιουνίου. Η σαπίλα και η θανατίλα θα είναι έντονες στην ατμόσφαιρα. Θα αναφερθώ σύντομα εκεί.

Κλείνω,

Να φροντίζεστε.

Τέλος σεζόν

Χμ, ενδιαφέρον.

Ξεστομίζω διάφορα, πάνω σε μια τρέλα της στιγμής, ένα ντελίριο για τον περασμένο, φαινομενικά εξαφανισμένο, χρόνο.

Δεν ξέρω αν το έχω ξαναπεί, δεν με νοιάζει και πολύ. Συνεχίζω να παραμένω σοκαρισμένος όταν σκέφτομαι ότι έχω φτάσει εδώ που είμαι.

Πώς μπορεί μια συνήθεια, ή μάλλον ένα κομμάτι της ζωής μου (το μεγαλύτερο) να χαθεί  τόσο ξαφνικά και απροειδοποίητα; Μια χρονιά ακόμη ψιθυρίζω χωρίς να είμαι καθόλου σίγουρος για το αν το λέω με κρυμμένο χαμόγελο ή κρυμμένο δάκρυ. Υποθέτω και τα δύο.

Αυτοί είναι οι άνθρωποι φίλε μου. Ψάχνουν, αναζητούν σαν να μην υπάρχει αύριο μια μικρή συνήθεια, μια ρουτινούλα. Την μισούν, την γειώνουν, την βρίζουν. Εύχονται να μην ήταν μέρος αυτής, αλλά να ζούσαν μια άλλη ζωή, κάπου διαφορετικά, υπό αλλαγμένες συνθήκες. Εύχονται να μπορούσαν να ταξιδεύουν στα πιο κλισέ μέρη, να διαβάζουν ψευτοκουλτουριάρικα βιβλία, και να μην ξαναχρειαστεί να σηκωθούν πρωί. Εντάξει όλα αυτά. Δικαίωμα του καθενός να θέλει να έχει συμβατικά, πανομοιότυπα με άλλους όνειρα.

Το πρόβλημα είναι αλλού. Το λάθος είναι πως όταν η ώρα που έχουν την δύναμη να αποχωριστούν την κατεστραμμένη καθημερινότητα τους, δεν μπορούν να το κάνουν. Είναι εκείνη την στιγμή που είσαι έτοιμος να χάσεις κάτι, όταν συνειδητοποιείς πόσο σημαντικό είναι για σένα τελικά. 

Γιατί όλοι λέμε πως μισούμε τις ζωές μας, αλλά σαν καλά μαλακισμένα πλάσματα, καθόμαστε άπραγοι σε μια καρέκλα που τρίζει, και γράφουμε για τον πόνο που βιώνουμε όταν είμαστε έτοιμοι να χάσουμε την συνήθεια μας. Μακάρι να έτριζε μόνο η καρέκλα.

Πάει κι αυτή η σεζόν μωρέ. Γρήγορη σαν διάολος, η πουτάνα.

(''Καλοκάιρι''...Τέλος πάντων.)

Μπορεί και να πάει καλά. Θα δείξει.

Να σκέφτεστε.

Αγάπη παντού.

Time(ing) out

Η μεγαλύτερη πουτάνα που ξέρω δεν είναι γυναίκα, δεν είναι καν άνθρωπος. Η μεγαλύτερη πουτάνα είναι το timing. Ναι αυτό το χιλιοειπωμένο, συνηθισμένο, ασύμβατο timing.

Είναι σαν ένα παιδί στο πάρκο. Τρέχοντας τριγύρω μπορεί να δει κάτι κάτω να λαμπυρίζει και να του τραβήξει την προσοχή. Ίσως το πάρει στα χέρια του, να το επεξεργαστεί και να το περιπαίξει, μα μετά από λίγο να αποφασίσει ότι δεν έχει κάτι παραπάνω, κάτι πιο διασκεδαστικό να του προσφέρει και να το πετάξει με στόμφο, και εμφανή απογοήτευση, πίσω στα λεκιασμένα χαλίκια τρέχοντας να κάνει τσουλήθρα ή τραμπάλα ή κάτι που εκείνη την στιγμή θα τον έκανε πιο χαρούμενο.

Ήταν παιδί. Δεν θα καταλάβαινε ποτέ πόση αξία είχε το διαμάντι που κρατούσε στα χέρια του. Κανείς όμως δεν θα μπορούσε να το κατηγορήσει γιατί το λάθος στην υπόθεση δεν ήταν το παιδί μα ο χρόνος που έτυχε και συνάντησε το διαμάντι. Σωστά;

Φαινομενικά η τσουλήθρα και η τραμπάλα έμοιαζαν ιδανικά. Ήθελε απλά να περάσει καλά, να νιώσει την κούραση από το τρέξιμο στο πάρκο, να τρομάξει στιγμιαία εκείνα τα κλάσμα του δευτερολέπτου που ήταν στο κενό και εξαρτόνταν από τον φίλο του, αποφασίζοντας αν θα τον προστάτευε ή θα τον άφηνε να πέσει απότομα στο έδαφος για ένα προσωρινό γελάκι. Μα πώς μπορείς να κατηγορήσεις το παιδί;

Μα ποιος ξέρει; Ίσως είχε αντιληφθεί τι κρατούσε μα να ήταν πολύ φοβισμένος για να το κρατήσει, ή να το έκρυψε σε ένα συγκεκριμένο σημείο στα χαλίκια, ελπίζοντας, μετά από χρόνια, και παρά τις μικρότατες πιθανότητες, να επιστρέψει και να το βρει.

Τότε που θα ήταν ικανός για μια τέτοιου είδους δέσμευση, ικανός να αναγνωρίσει την πραγματική αξία.

Τότε που οι τραμπάλες και οι τσουλήθρες θα μοιάζουν τόσο ανούσιες και κουραστικές.

Το timing. Αυτό φταίει. Ή μπορούμε απλά να τα ρίχνουμε όλα εκεί, ανίκανοι να παραδεχτούμε ότι φοβηθήκαμε την δέσμευση, ότι δεν προσπαθήσαμε αρκετά. Σε κάποιες περιπτώσεις το πιστεύω, σε άλλες δεν μπορώ να βρω άλλον φταίχτη παρά εκείνο το βαλμένο-να-μας-καταστρέψει timing.

Το διαμάντι το κρατάς. Το θέμα είναι τι κάνεις όμως; Μεταξύ μας; Πρέπει να κατέβεις μερικές τσουλήθρες και επιβάλλεται να ανέβεις σε λίγες κούνιες για να το εκτιμήσεις.

Timing. Μια λέξη, τόσα κατεστραμμένα όνειρα και στιγμές.

Και όπως λέει και κάποια:

''Αν έχετε χημεία τότε το μόνο που μένει είναι να έχετε καλό timing. Αλλά το timing γαμιέται''

Adios, υπομονή σε όλα.

Ακατανόητα νοήματα

Κάθε Δευτέρα και ένα αγκάθι στην ψυχή μου. Κλισέ, το ξέρω, μην βιάζεσαι, αλλά αβάσταχτο.

Γιατί όλα μοιάζουν τόσο ανέλπιστα, τόσο προκαθορισμένα, τόσο αγιάτρευτα λάθος τα πρωινά της Δευτέρας;

Αν και συνεχίζω (για πάντα;) να πιστεύω ότι το χειρότερο είναι το βραδινό κομμάτι της Κυριακής.

Το να συνειδητοποιείς ότι κάτι άσχημο έρχεται, είναι πολύ χειρότερο ακόμη κι από όταν το ζεις.

Ψιθυρίζω στον εαυτό μου. Προσπαθώ να κρατηθώ, να μην χάσω μέχρι και το πιο μικρό χαλίκι κάτω από τα πόδια μου.

Κρατιέμαι;

Ακατανόητα νοήματα και μουλιασμένες σκέψεις στον κουβά της τρέλας.

Καληνύχτα, σε όλα εκείνα τα καταπιεσμένα πλάσματα. Υπομονή. Μια μέρα όλα θα καλυτερέψουν, δεν μπορεί.

Υ.Γ. Αδικία αληθινή. Πολύ μίσος προς αυτούς, πόνος. Δεν αλλάζει ο κόσμος τούτος μάτια μου. Θύματα και θύτες. Πάντα.

Ουλές

Σιγά μωρέ άνθρωπε και συ, ένα σημαδάκι τι μπορεί να σου κάνει;!

Μικρά σημαδάκια, παντού, διάχυτα στα πιο απίστευτα (ή και στα πιο πιστευτά) σημεία του κορμιού μου. Κάθε ένα και μια μικρή ιστορία.

Υπάρχει εκείνο στο χέρι μου, που τυχαία κάηκα μια μέρα και το άλλο το πιο επίπονο στο πόδι μου, χα! από εκείνη την μέρα που έπεσα κάτω τόσο απρόσμενα. Το σκίσιμο στο πέλμα μου μοιάζει ακλόνητο, όσες μέρες κι αν περάσουν, φαινομενικά κλειστό μα για πάντα θα στέκει εκεί. Όλα κάτι θυμίζουν, ένα μέρος, μερικούς ανθρώπους, λίγο πόνο.

Και υπάρχουν από την άλλη, και βασικότερα, οι ουλές που δεν φαίνονται. Ναι, υπάρχουν κι αυτές, δεν το'ξερες; Βέβαια, φίλε μου, κι αυτές είναι που πονάνε πιο πολύ. Οι πιο βαθιές είναι εκείνες οι στιγμές-σταθμοί στην ζωή σου που σε διέλυσαν όσο τίποτα και κανείς άλλος. Τα θυμάσαι που και που, στα κρυφά, μην σε καταλάβει και κανείς, και πίνεις ένα ποτό φωνάζοντας ''Στην υγειά μας!'' ρίχνοντας και ένα χαμόγελο για καμουφλάζ. Όπως μοναδικά ξέρεις εσύ, άνθρωπε πληγωμένε κυρίως.

Πολύ πονάνε τώρα τελευταία κάποιες, πάνω που είχαν ηρεμήσει. Είναι ίσως επειδή κάθε μέρα, κάθε χαμένη, σπαταλημένη και ανούσια χρησιμοποιημένη ώρα προσθέτει και μια μικρή

(τόση δα)

ουλή μέσα μου. Το αίμα μοιάζει μικρό μπροστά σε μια ματωμένη ψυχούλα. Ουτοπίες.

Πρέπει να με αποδεχτώ, να αποδεχτώ όλη την κατάσταση.

(κάποιος γελάει στο μυαλό μου)

Αυτό όμως που με νευριάζει, με αγχώνει, με λυπεί(;) περισσότερο είναι το γεγονός ότι οι ουλές θυμίζουν μονάχα κάτι κακό, αρνητικό και λάθος. Πόνο, θλίψη, απογοήτευση, εγωισμούς, χαζομάρες.

Πού είναι τα σημάδια των όμορφων περιόδων; Πού είναι η ουλή μου από εκείνη την μέρα που είχα πιει τόσο, είχα γελάσει τόσο και διασκεδάσει τόσο όσο ποτέ; Ακόμη ψάχνω.

Δεν είναι άδικο αυτό; Είναι σαν η ζωή, από μόνη της, να θέλει να μας θυμίζει μόνο τα κακά. Λες και αυτός είναι ο μοναδικός της σκοπός. Πόρνη μπορεί να γίνει.

(ίσως και να είναι εντελώς)

Εφόσον λοιπόν μερικές ''θετικές ουλές'' μοιάζουν σαν ένα παιδικό όνειρο ας κάνουμε το μόνο που μπορούμε. Ας δημιουργούμε την μοναδική που ελέγχουμε. Ναι για εκείνη στο πρόσωπο λέω, που εύχομαι ασταμάτητα να μοιάζει με ουλή, όντας συνεχώς εκεί κι αυτή.

Ελπίζω πως όλα θα περάσουν. Ακόμη και εκείνες οι πιο βαθιές θα γιατρευτούν. Ή όχι;

Σιγά μωρέ άνθρωπε και συ, ένα σημαδάκι τι δύναμη έχει;!

Γκρι

Τελευταίος χειμωνιάτικος μήνας.Στεναχώρια. Είναι κρίμα γιατί μοιάζει να πέρασε τόσο γρήγορα. Άξιζε τουλάχιστον;

Αβεβαιότητα. Η λέξη που μοιάζει να χαρακτηρίζει την ζωή μου, την ζωή σου, την ζωή όλων όσων βρίσκονται σε αυτή την δεινή θέση. Ατυχία να τα ζεις όλα αυτά τώρα, μα πρέπει να το αντιμετωπίσεις, δεν υπάρχει άλλη λύση.

Γιατί σε μένα; Οι μέρες περνούν, πλησιάζουμε συνεχώς, ο χρόνος δεν μπορεί να σταματήσει. Τα μάτια μου μοιάζουν μέρα με την μέρα να γκριζάρουν. Το χρώμα χάνεται, παντού τριγύρω ένα αχνό γκρι, τόσο τρομακτικό, τόσο απαίσιο.

Θέλω να αφεθώ, να κάνω αυτά που αγαπαώ, μα δεν μπορώ. Τόσο άδικο.

Αν όμως κανείς δεν είναι ευτυχισμένος, τότε ποιο το νόημα; Ένα συνεχές παράπονο από όλους. Γιατί δεν σταματάμε τα πάντα; Γιατί δεν κυνηγάμε τα όνειρα μας; Ο κόσμος μοιάζει άθλιος.

Από αύριο ρε. Υπομονή, θα κάνω και σήμερα και θα ξεκινήσω από αύριο.

Αυτό το αύριο που δεν έρχεται ποτέ.