Επιστροφή του τίποτα

Πέρασες από' δω σήμερα. Μου το' χες υποσχεθεί, μα δε περίμενα να το κρατήσεις. Σε ξέρω, βλέπεις.

Εξεπλάγην, να πω την αλήθεια.

Μπήκες, μα άφησες τα βρεγμένα- από τις ψιχάλες- παπούτσια σου στο κατώφλι. Τίναξες και λίγο την ομπρέλα σου στην είσοδο, έτσι, για το εφέ!

Έκατσες, και γω σε κέρασα ζεστό καφέ και γλυκό. 

Μου τα' πες όλα, από την αρχή μέχρι το τέλος με κάθε λεπτομέρεια, όπως τότε, όπως παλιά.

Δεν περίμενα τόση αμεσότητα. Δεν έχουμε περάσει και λίγα εμείς οι δύο.

"Σαν να χειμώνιασε λίγο" λέω, ενώ κοιτάζω την κουρτίνα να μανίζει.

Δεν μου απαντάς, μα ξέρουμε κι οι δύο πως αυτό σημαίνει ότι θα βλεπόμαστε περισσότερο τώρα.

Οι δείκτες του ρολογιού μετακινήθηκαν αρκετές μοίρες για να σε κάνουν να φύγεις.

...θερινής νυκτός

Απαραίτητη θερινή μουσικοσυνοδεία

Τα φωτάκια της πόλης τρεμοπαίζουν απόψε. Αποφάσισαν να συγχρονιστούν με τον ψυχισμό μου. Κι έχει και ένα αεράκι... ότι πρέπει!
Το μπαλκόνι μου ποτέ δεν είχε τόσο ωραία και μελαγχολική θέα ταυτόχρονα.
21 Ιουλίου σου λέει μετά. Κοντεύει και η εποχή που θα ψάχνω να βρω που πήγε το καλοκαίρι μου. Και κάτι μου λέει πως ούτε φέτος θα' χω απάντηση.
Ας χαοθούμε και λίγο χωρίς τύψεις πια. Πριν καλά καλά το καταλάβουμε θα' ναι και πάλι Σεπτέμβρης. Και μετά πάλι τα ίδια.
Τα, φυσικά και ψυχολογικά, πρωτοβρόχια δεν αργούν.

Απογοητευμένο

Κουράστηκα να λέω ότι θα φύγω και να' μαι ακόμη εδώ.
Βαρέθηκα να μην κάνω, ποτέ, αυτό που λέω.
Φοβάμαι στην πιθανότητα.
Την πιθανότητα του να ζήσω κάτι διαφορετικό.
Τρομάζω μα δεν το δείχνω.
Το παίζω κούλ και αραχτός, όπως πάντα.
Δεν ξέρω αν πετυχαίνω.
Μάλλον όχι.
Παρόλα αυτά θα συνεχίσω να το κάνω.
Το βόλεμα έχει μια γεύση σάπιου.
Κι όσο παράξενο κι αν ακούγεται, όταν μάθεις στην σαπίλα, δύσκολα ξεκολλάς.
Ανεξήγητος εθισμός.
Θα ήθελα να ξυπνήσω και να τα κάνω όλα.
Μα, και πάλι, όχι.
Ο κόσμος είναι γεμάτος φρεσκάδα, μα επιλεκτικά το αγνοώ.

Άκρα

Πάντα ήμουν άνθρωπος των άκρων.

Ή θα δω 24 επεισόδια σε μία μέρα, ή κανένα για 2 εβδομάδες.

Ή θα πιω 3 λίτρα αλκοόλ, ή ούτε σφηνάκι.

Ή θα βγαίνω κάθε μέρα επί 1 μήνα, ή θα κάνω να δω το χρώμα του ουρανού 2 εβδομάδες.

Δεν ξέρω πώς ονομάζεται και που οφείλεται αυτό το πρόβλημα, πάντως ξέρω με βεβαιότητα ότι είναι υπαρκτό.

Ή θα ξέρω και θα αγαπώ ολόκληρη τη φιλμογραφία του σκηνοθέτη, ή δεν θα ξέρω καν ποιος σκηνοθέτησε την χαζοταινία που βλέπω.

Για παράδειγμα: Για έξι μήνες ή δύο χρόνια, μπορεί να θέλω να σε βλέπω κάθε μέρα, να σε αγκαλιάζω, να καθόμαστε στο κρεβάτι μου ξύπνιοι μέχρι τις 8 το πρωί. Να μυρίζω τα μαλλιά σου και να μη σε χορταίνω.

Τα στοιχειά

Τα μεσάνυχτα βγαίνουν τα φαντάσματα.
Κι ενώ δεν τα φοβάμαι,
ούτε πιστεύω σε κάτι μεταφυσικό,
απόψε τα είδα.
Προσπάθησαν να με τρομάξουν,
και δεν λέω ότι απέτυχαν ολοκληρωτικά.
Τα αγνόησα στην αρχή,
με την ελπίδα ότι τα μάτια μου
παιχνιδίζουν.
Τελικά με έπεισαν.
Η ζωή ίσως πάψει άυριο.
Καμία περηφάνεια και καμία χαρά.
Μονάχα κουρελιασμένες ελπίδες,
και μια ιδέα εξάντλησης.
Οι ψίθυροι τους αντηχούν ακόμη μέσα στα αυτιά μου:
"Είσαι κενός"
Απόψε δεν ξέρω αν η λύση είναι να βάλω ωτοασπίδες
ή να ξεριζώσω τα αυτιά μου.

Απαγορεύεται η ρίψη άχρηστων υλικών και ερώτων

Λοιπόν, το νόημα είναι απλό: πρέπει να βιώσει, ο καθένας μας για τον εαυτό του, μια διαδικασία μέσω της οποίας θα είναι ικανός να συγκρίνει και να εκτιμήσει πράγματα που κάποτε τα πέταξε στα σκουπίδια γιατί παραήταν κοινά.
Αυτή η διαδικασία, λοιπόν, είναι- μετά την απομάκρυνση από τον κάδο απορριμάτων- να αρχίσει η αναζήτηση για το νέο, το ξεχωριστό, το σημαντικό(τερο).

Βήματα, μεγαλύτερα και πιο βιαστικά, ή ακόμη και απερίγραπτα μικρά. Αναζήτηση με νοητούς χάρτες, κιάλια, πυξίδες GPS. Δεξιά η αριστερά ίσως πιο βόρεια, μπορεί δίπλα σου ή ακριβώς μπροστά σου.
Στην αρχή η βεβαιότητα και η σιγουριά ξεχειλίζει από μέσα σου.
"Είναι θέμα χρόνου. Θα το βρω. Άμα ψάξω λίγο ακόμη, πού θα πάει; Θα το βρω.."
Και δεν το βρίσκεις. Και δεν είναι ούτε δεξιά ούτε πίσω σου. Ούτε πιο μακριά, και σίγουρα όχι μπροστά σου.
Η απελπισία αρχίζει να πλησιάζει. Μα εσύ τρέχεις, γιατί έχεις κουράγιο ακόμα και προς στιγμήν ξεφεύγεις.
Κάθεσαι σε ένα παλιό παγκάκι σε κάποια πλατεία που μέχρι εκείνη την στιγμή ποτέ δεν είχες εκτιμήσει, και βάζεις τα χέρια στο μέτωπο.
Μετά από λίγο σηκώνεσαι και ξαναρχίζεις.
Το ραντάρ χτυπάει, τα λαμπάκια αναβοσβήνουν. Κάτι συμβαίνει, μα... τι;