Ακατανόητα νοήματα

Κάθε Δευτέρα και ένα αγκάθι στην ψυχή μου. Κλισέ, το ξέρω, μην βιάζεσαι, αλλά αβάσταχτο.

Γιατί όλα μοιάζουν τόσο ανέλπιστα, τόσο προκαθορισμένα, τόσο αγιάτρευτα λάθος τα πρωινά της Δευτέρας;

Αν και συνεχίζω (για πάντα;) να πιστεύω ότι το χειρότερο είναι το βραδινό κομμάτι της Κυριακής.

Το να συνειδητοποιείς ότι κάτι άσχημο έρχεται, είναι πολύ χειρότερο ακόμη κι από όταν το ζεις.

Ψιθυρίζω στον εαυτό μου. Προσπαθώ να κρατηθώ, να μην χάσω μέχρι και το πιο μικρό χαλίκι κάτω από τα πόδια μου.

Κρατιέμαι;

Ακατανόητα νοήματα και μουλιασμένες σκέψεις στον κουβά της τρέλας.

Καληνύχτα, σε όλα εκείνα τα καταπιεσμένα πλάσματα. Υπομονή. Μια μέρα όλα θα καλυτερέψουν, δεν μπορεί.

Υ.Γ. Αδικία αληθινή. Πολύ μίσος προς αυτούς, πόνος. Δεν αλλάζει ο κόσμος τούτος μάτια μου. Θύματα και θύτες. Πάντα.

Ουλές

Σιγά μωρέ άνθρωπε και συ, ένα σημαδάκι τι μπορεί να σου κάνει;!

Μικρά σημαδάκια, παντού, διάχυτα στα πιο απίστευτα (ή και στα πιο πιστευτά) σημεία του κορμιού μου. Κάθε ένα και μια μικρή ιστορία.

Υπάρχει εκείνο στο χέρι μου, που τυχαία κάηκα μια μέρα και το άλλο το πιο επίπονο στο πόδι μου, χα! από εκείνη την μέρα που έπεσα κάτω τόσο απρόσμενα. Το σκίσιμο στο πέλμα μου μοιάζει ακλόνητο, όσες μέρες κι αν περάσουν, φαινομενικά κλειστό μα για πάντα θα στέκει εκεί. Όλα κάτι θυμίζουν, ένα μέρος, μερικούς ανθρώπους, λίγο πόνο.

Και υπάρχουν από την άλλη, και βασικότερα, οι ουλές που δεν φαίνονται. Ναι, υπάρχουν κι αυτές, δεν το'ξερες; Βέβαια, φίλε μου, κι αυτές είναι που πονάνε πιο πολύ. Οι πιο βαθιές είναι εκείνες οι στιγμές-σταθμοί στην ζωή σου που σε διέλυσαν όσο τίποτα και κανείς άλλος. Τα θυμάσαι που και που, στα κρυφά, μην σε καταλάβει και κανείς, και πίνεις ένα ποτό φωνάζοντας ''Στην υγειά μας!'' ρίχνοντας και ένα χαμόγελο για καμουφλάζ. Όπως μοναδικά ξέρεις εσύ, άνθρωπε πληγωμένε κυρίως.

Πολύ πονάνε τώρα τελευταία κάποιες, πάνω που είχαν ηρεμήσει. Είναι ίσως επειδή κάθε μέρα, κάθε χαμένη, σπαταλημένη και ανούσια χρησιμοποιημένη ώρα προσθέτει και μια μικρή

(τόση δα)

ουλή μέσα μου. Το αίμα μοιάζει μικρό μπροστά σε μια ματωμένη ψυχούλα. Ουτοπίες.

Πρέπει να με αποδεχτώ, να αποδεχτώ όλη την κατάσταση.

(κάποιος γελάει στο μυαλό μου)

Αυτό όμως που με νευριάζει, με αγχώνει, με λυπεί(;) περισσότερο είναι το γεγονός ότι οι ουλές θυμίζουν μονάχα κάτι κακό, αρνητικό και λάθος. Πόνο, θλίψη, απογοήτευση, εγωισμούς, χαζομάρες.

Πού είναι τα σημάδια των όμορφων περιόδων; Πού είναι η ουλή μου από εκείνη την μέρα που είχα πιει τόσο, είχα γελάσει τόσο και διασκεδάσει τόσο όσο ποτέ; Ακόμη ψάχνω.

Δεν είναι άδικο αυτό; Είναι σαν η ζωή, από μόνη της, να θέλει να μας θυμίζει μόνο τα κακά. Λες και αυτός είναι ο μοναδικός της σκοπός. Πόρνη μπορεί να γίνει.

(ίσως και να είναι εντελώς)

Εφόσον λοιπόν μερικές ''θετικές ουλές'' μοιάζουν σαν ένα παιδικό όνειρο ας κάνουμε το μόνο που μπορούμε. Ας δημιουργούμε την μοναδική που ελέγχουμε. Ναι για εκείνη στο πρόσωπο λέω, που εύχομαι ασταμάτητα να μοιάζει με ουλή, όντας συνεχώς εκεί κι αυτή.

Ελπίζω πως όλα θα περάσουν. Ακόμη και εκείνες οι πιο βαθιές θα γιατρευτούν. Ή όχι;

Σιγά μωρέ άνθρωπε και συ, ένα σημαδάκι τι δύναμη έχει;!

Γκρι

Τελευταίος χειμωνιάτικος μήνας.Στεναχώρια. Είναι κρίμα γιατί μοιάζει να πέρασε τόσο γρήγορα. Άξιζε τουλάχιστον;

Αβεβαιότητα. Η λέξη που μοιάζει να χαρακτηρίζει την ζωή μου, την ζωή σου, την ζωή όλων όσων βρίσκονται σε αυτή την δεινή θέση. Ατυχία να τα ζεις όλα αυτά τώρα, μα πρέπει να το αντιμετωπίσεις, δεν υπάρχει άλλη λύση.

Γιατί σε μένα; Οι μέρες περνούν, πλησιάζουμε συνεχώς, ο χρόνος δεν μπορεί να σταματήσει. Τα μάτια μου μοιάζουν μέρα με την μέρα να γκριζάρουν. Το χρώμα χάνεται, παντού τριγύρω ένα αχνό γκρι, τόσο τρομακτικό, τόσο απαίσιο.

Θέλω να αφεθώ, να κάνω αυτά που αγαπαώ, μα δεν μπορώ. Τόσο άδικο.

Αν όμως κανείς δεν είναι ευτυχισμένος, τότε ποιο το νόημα; Ένα συνεχές παράπονο από όλους. Γιατί δεν σταματάμε τα πάντα; Γιατί δεν κυνηγάμε τα όνειρα μας; Ο κόσμος μοιάζει άθλιος.

Από αύριο ρε. Υπομονή, θα κάνω και σήμερα και θα ξεκινήσω από αύριο.

Αυτό το αύριο που δεν έρχεται ποτέ.

Λευκότατο

2 το πρωί και έξω χιονίζει. Εδώ στην χώρα του Ήλιου και της καλοκαιρίας, φτάνει η στιγμή που εμείς, οι λάτρεις του χειμώνα, μπορούμε επιτέλους να απολαύσουμε.

Βγαίνω στο μπαλκόνι και βλέπω χιόνι. Απίστευτο μου φαίνεται, μα χάνομαι στην δίνη. Ας μην πολυσκεφτώ, όχι και εδώ, όχι και τώρα.

Σκέφτομαι ότι είμαι σε λάθος μέρος. Θα έπρεπε να μένω κάπου πολύ πιο κρύα (και άκαρδα). Κάνω όνειρα, ακόμη και τώρα, ειδικά τώρα (!)

Δεν με πολυπιστεύω αλλά, κάποιοι το κάνουν. Συγκινούμαι στην ιδέα του ότι θα μπορούσα μια μέρα να τα καταφέρω.

Δεν γράφω ένα άρθρο, βαθύ και ψαγμένο όπως κάνω συνήθως μια φορά τον μήνα. Βάζω σε μια καθορισμένη σειρά μικρές λεξούλες-συναισθήματα που μου δημιούργησε ο καιρός.

Ζω για τα όνειρα μου. Μόνο γι' αυτά;

Καληνύχτα χιονισμένη μου Αθήνα. Εύχομαι να ήμουν αλλού, αλλά καλή είσαι κι εσύ, σ'αγαπάω κι ας μην στο λέω.

Καληνύχτα.

Ανανεωμένος τετραψήφιος αριθμός

Εγώ μια ανάσα πήρα. Μια μικρή ανασούλα και το '14 εξαφανίστηκε. Πού; Πού πήγε; Πού πήγαν οι στιγμές που δεν έζησα;

Τι έτος ήταν αυτό; Ελεεινά γρήγορο, τρομακτικά αβίαστο. Γεμάτο ήταν, δεν μπορώ να πω. Λέγοντας γεμάτο δεν εννοώ πως ήταν πολύ καλό ή εξαιρετικά κακό. Δεν συγκεκριμενοποιώ, δεν τα πήγαινα ποτέ καλά με τις ταμπέλες. Απλά ήταν full, δεν έχω παράπονα. Τουλάχιστον όχι πολλά.

1η Ιανουαρίου λοιπόν. Ξανά. Ξανά εδώ, ο τετραψήφιος αριθμός μεγάλωσε κατά ένα, το κοντέρ της ψυχής μου ξαναμηδένισε. Και στέκομαι εδώ, κρατώντας στα χέρια μου τα ερείπια του '14, τα λόγια που δεν είπα, τις αγκαλιές που δεν δέχτηκα, την ανούσια ζωούλα μου συνειδητοποιώντας το πόσο πολύ απέχω από το επίθετο ''χαρούμενος''.

Βλέπω στην τηλεόραση τις στιγμές χαράς όλου του πλανήτη που ήρθε ο νέος χρόνος. Τόσο πολύ μισούμε κάθε χρονιά της ζωής μας, που στο τέλος τους πανηγυρίζουμε θριαμβευτικά; Ή μήπως είναι μια κραυγή που λέει ''Ε!Είμαστε ακόμη εδώ!Επιβιώσαμε και φέτος, κάναμε τα αδύνατα δυνατά και τα καταφέραμε!'' Ποιος ξέρει;

Μα εγώ δεν είμαι εκεί. Δεν είμαι εκεί που θα έδινα τα πάντα για να έκανα αυτή την τυπική αντίστροφη μέτρηση που τόσο γελοία μοιάζει. Απογοητεύομαι, κατεβάζω το κεφάλι, παραδίνομαι σε έναν τυφώνα σκέψεων και μια καταιγιστική θύελλα θλίψης. Το ότι είναι 2015 δεν μοιάζει να βελτιώνει στο ελάχιστο την διαλυμένη μου ψυχοσύνθεση.

Πολλοί συνηθίζουν να κάνουν new year's resolution, τι θα αλλάξουν φέτος μέσα τους και πάνω τους δηλαδή, με ποιον τρόπο θα βελτιώσουν τους εαυτούς τους. Τυπικά και εγώ έκανα με τον εαυτό μου. Τελικά όμως εγώ απλά θέλω να καταφέρω να συμβιβαστώ. Με τους ανθρώπους γύρω μου, με τις στιγμές που δεν θα γίνουν όπως τις θέλω, με την ζωή μου. Μοιάζει βουνό να μπορέσω να αποδεχθώ τον τρόπο που αναγκαστικά θα κυλήσει η ζωή μου. Θέλω να έχω την δύναμη να προσπαθώ περισσότερο για οτιδήποτε κάνω και μια στάλα παραπάνω υπομονή με όλα και όλους.

Δεν πρέπει να ξεχνάμε να χαμογελάμε. Πόσο ηλίθιο και συνηθισμένο φαντάζει, μα αληθεύει περισσότερο απ' όλα.

Καλή χρονιά λοιπόν, χαρούμενο το 2015, και όσο κι αν δεν το πιστεύω το εύχομαι.

Υ.Γ. Συνεχίζω γι' αυτά τα μακρινά όνειρα, πάντα γι' αυτά.

Αγαπη(μιση)μένες Κυριακούλες

Να' μαι πάλι εδώ. Μια τυπική Κυριακή. Με την θλίψη της, την δυσκολία της, με τα όλα της. Δεν είμαι πολύ καλά, όπως συνήθως.

Έχω αρχίσει και πιστεύω ότι έχω ανακαλύψει που βρίσκονται οι πιο δυστυχισμένες στιγμές μου. Και είναι εδώ. Τα απογεύματα των Κυριακών. Αχ, πόσο με πονάνε αυτά τα απογεύματα. Χωρίς κάποιον ιδιαίτερο ή πολύ συγκεκριμένο λόγο.

Αρχίζω και συνειδητοποιώ ότι αύριο θα ξαναξεκινήσω να διαγράφω τις πρώτες μοίρες του φαύλου, εβδομαδιαίου κύκλου μου και αυτό με θλίβει. Δεν ξέρω πόση ψυχική αλλά και, περισσότερο από ποτέ, σωματική δύναμη μου απομένει. Άλλη μια εβδομάδα, ακόμη μία συνέχεια απογοητευτικών και δύσκολων, στην πλειονότητα, στιγμών.

Η Κυριακή μοιάζει να είναι η ιδανική μέρα για να αναρωτιέσαι. Πού πάω; σκέφτομαι. Που οδηγούμαι, που με πηγαίνει ο όχλος παρασέρνοντας με; Τι θα καταφέρω, τι θα συμβεί στο τέλος, γιατί γιατί γιατί..; Τυπικά κυριακάτικα ερωτήματα. Ερωτήματα που είμαι τόσο ανίκανος να απαντήσω και το μόνο που κάνω καταληκτικά είναι να τα παραθέτω σε μια συνεχή ροή λόγου. Το μόνο πράγμα που μοιάζει να με ικανοποιεί, έστω ελάχιστα, έστω νοητικά.Ένα ''έστω'' η ζωή μου. Γεμάτη όρια, συνθηκολογήσεις και παθητικότητα.

Κανείς δεν μοιάζει να νοιάζεται για τα ίδια πράγματα με μένα. Όλοι τείνουν να εγκλωβίζουν τους εαυτούς τους σε ματαιότητες. Ξανασκέφτομαι, αναθεωρώ. Αυτό που κάνω τώρα από κάποιους θα θεωρούνταν μια ματαιότητα, μα φυσικά, τι είναι αυτά που λέω;

Κυριακάτικες σκέψεις. Κρατιέμαι, όπως κάνω πάντα, από φαινομενικά ασήμαντες σκέψεις. Κρατιέμαι για εκείνο τον καφέ στον κέντρο ενώ στα μάτια μου θα αντανακλώνται τα χιλιάδες λαμπάκια, προσπαθώντας να φωτίσω λίγο το σκοτάδι της ψυχής μου. Κρατιέμαι για μερικές ουσιαστικές συζητήσεις με ωραία μουσική στο background. Κρατιέμαι για μερικά χαμόγελα, λίγες αγκαλιές, για μια επανένωση με εκείνο το κομμάτι οικογένειας και φίλων που τόσο καιρό έχω να δω.

Ο κόσμος μοιάζει περίεργος τις Κυριακές. Ή ίσως και ιδανικός. Αναλόγως πώς το βλέπει κανείς.

Χαιρετώ.