Η μεγαλύτερη πουτάνα που ξέρω δεν είναι γυναίκα, δεν είναι καν άνθρωπος. Η μεγαλύτερη πουτάνα είναι το timing. Ναι αυτό το χιλιοειπωμένο, συνηθισμένο, ασύμβατο timing.
Είναι σαν ένα παιδί στο πάρκο. Τρέχοντας τριγύρω μπορεί να δει κάτι κάτω να λαμπυρίζει και να του τραβήξει την προσοχή. Ίσως το πάρει στα χέρια του, να το επεξεργαστεί και να το περιπαίξει, μα μετά από λίγο να αποφασίσει ότι δεν έχει κάτι παραπάνω, κάτι πιο διασκεδαστικό να του προσφέρει και να το πετάξει με στόμφο, και εμφανή απογοήτευση, πίσω στα λεκιασμένα χαλίκια τρέχοντας να κάνει τσουλήθρα ή τραμπάλα ή κάτι που εκείνη την στιγμή θα τον έκανε πιο χαρούμενο.
Ήταν παιδί. Δεν θα καταλάβαινε ποτέ πόση αξία είχε το διαμάντι που κρατούσε στα χέρια του. Κανείς όμως δεν θα μπορούσε να το κατηγορήσει γιατί το λάθος στην υπόθεση δεν ήταν το παιδί μα ο χρόνος που έτυχε και συνάντησε το διαμάντι. Σωστά;
Φαινομενικά η τσουλήθρα και η τραμπάλα έμοιαζαν ιδανικά. Ήθελε απλά να περάσει καλά, να νιώσει την κούραση από το τρέξιμο στο πάρκο, να τρομάξει στιγμιαία εκείνα τα κλάσμα του δευτερολέπτου που ήταν στο κενό και εξαρτόνταν από τον φίλο του, αποφασίζοντας αν θα τον προστάτευε ή θα τον άφηνε να πέσει απότομα στο έδαφος για ένα προσωρινό γελάκι. Μα πώς μπορείς να κατηγορήσεις το παιδί;
Μα ποιος ξέρει; Ίσως είχε αντιληφθεί τι κρατούσε μα να ήταν πολύ φοβισμένος για να το κρατήσει, ή να το έκρυψε σε ένα συγκεκριμένο σημείο στα χαλίκια, ελπίζοντας, μετά από χρόνια, και παρά τις μικρότατες πιθανότητες, να επιστρέψει και να το βρει.
Τότε που θα ήταν ικανός για μια τέτοιου είδους δέσμευση, ικανός να αναγνωρίσει την πραγματική αξία.
Τότε που οι τραμπάλες και οι τσουλήθρες θα μοιάζουν τόσο ανούσιες και κουραστικές.
Το timing. Αυτό φταίει. Ή μπορούμε απλά να τα ρίχνουμε όλα εκεί, ανίκανοι να παραδεχτούμε ότι φοβηθήκαμε την δέσμευση, ότι δεν προσπαθήσαμε αρκετά. Σε κάποιες περιπτώσεις το πιστεύω, σε άλλες δεν μπορώ να βρω άλλον φταίχτη παρά εκείνο το βαλμένο-να-μας-καταστρέψει timing.
Το διαμάντι το κρατάς. Το θέμα είναι τι κάνεις όμως; Μεταξύ μας; Πρέπει να κατέβεις μερικές τσουλήθρες και επιβάλλεται να ανέβεις σε λίγες κούνιες για να το εκτιμήσεις.
Timing. Μια λέξη, τόσα κατεστραμμένα όνειρα και στιγμές.
Και όπως λέει και κάποια:
''Αν έχετε χημεία τότε το μόνο που μένει είναι να έχετε καλό timing. Αλλά το timing γαμιέται''
Adios, υπομονή σε όλα.
Είναι σαν ένα παιδί στο πάρκο. Τρέχοντας τριγύρω μπορεί να δει κάτι κάτω να λαμπυρίζει και να του τραβήξει την προσοχή. Ίσως το πάρει στα χέρια του, να το επεξεργαστεί και να το περιπαίξει, μα μετά από λίγο να αποφασίσει ότι δεν έχει κάτι παραπάνω, κάτι πιο διασκεδαστικό να του προσφέρει και να το πετάξει με στόμφο, και εμφανή απογοήτευση, πίσω στα λεκιασμένα χαλίκια τρέχοντας να κάνει τσουλήθρα ή τραμπάλα ή κάτι που εκείνη την στιγμή θα τον έκανε πιο χαρούμενο.
Ήταν παιδί. Δεν θα καταλάβαινε ποτέ πόση αξία είχε το διαμάντι που κρατούσε στα χέρια του. Κανείς όμως δεν θα μπορούσε να το κατηγορήσει γιατί το λάθος στην υπόθεση δεν ήταν το παιδί μα ο χρόνος που έτυχε και συνάντησε το διαμάντι. Σωστά;
Φαινομενικά η τσουλήθρα και η τραμπάλα έμοιαζαν ιδανικά. Ήθελε απλά να περάσει καλά, να νιώσει την κούραση από το τρέξιμο στο πάρκο, να τρομάξει στιγμιαία εκείνα τα κλάσμα του δευτερολέπτου που ήταν στο κενό και εξαρτόνταν από τον φίλο του, αποφασίζοντας αν θα τον προστάτευε ή θα τον άφηνε να πέσει απότομα στο έδαφος για ένα προσωρινό γελάκι. Μα πώς μπορείς να κατηγορήσεις το παιδί;
Μα ποιος ξέρει; Ίσως είχε αντιληφθεί τι κρατούσε μα να ήταν πολύ φοβισμένος για να το κρατήσει, ή να το έκρυψε σε ένα συγκεκριμένο σημείο στα χαλίκια, ελπίζοντας, μετά από χρόνια, και παρά τις μικρότατες πιθανότητες, να επιστρέψει και να το βρει.
Τότε που θα ήταν ικανός για μια τέτοιου είδους δέσμευση, ικανός να αναγνωρίσει την πραγματική αξία.
Τότε που οι τραμπάλες και οι τσουλήθρες θα μοιάζουν τόσο ανούσιες και κουραστικές.
Το timing. Αυτό φταίει. Ή μπορούμε απλά να τα ρίχνουμε όλα εκεί, ανίκανοι να παραδεχτούμε ότι φοβηθήκαμε την δέσμευση, ότι δεν προσπαθήσαμε αρκετά. Σε κάποιες περιπτώσεις το πιστεύω, σε άλλες δεν μπορώ να βρω άλλον φταίχτη παρά εκείνο το βαλμένο-να-μας-καταστρέψει timing.
Το διαμάντι το κρατάς. Το θέμα είναι τι κάνεις όμως; Μεταξύ μας; Πρέπει να κατέβεις μερικές τσουλήθρες και επιβάλλεται να ανέβεις σε λίγες κούνιες για να το εκτιμήσεις.
Timing. Μια λέξη, τόσα κατεστραμμένα όνειρα και στιγμές.
Και όπως λέει και κάποια:
''Αν έχετε χημεία τότε το μόνο που μένει είναι να έχετε καλό timing. Αλλά το timing γαμιέται''
Adios, υπομονή σε όλα.
