Αυγουστιάτικη Αθήνα

Κατά την ανάγνωση

Τελευταία στάση- Αύγουστος.

Μα τι τελευταία στάση, γιατί τόσο μελόδραμα, αφού τα μισείς τα καλοκαίρια, έτσι δεν είναι; Θα' πρεπε να χαίρεσαι.

Φυσικά. Φυσικά και τα βαριέμαι και με κουράζουν μέχρι αποστροφής, δεν το αναίρεσα στιγμή αυτό. Όμως είναι η τελική στάση πριν τον Σεπτέμβρη. Αυτόν τον Σεπτέμβρη που φαντάζει τόσο τρομακτικός και τόσο αλλιώτικος από όλους τους άλλους.

Η ζωή παίρνει περίεργες και (μη) ενδιαφέρουσες στροφές. Και προφανώς το περιμένω πως και πως, μα υπάρχει και αυτό το υποβόσκον άγχος, μήπως κάτι δεν πάει καλά.

Έτσι δεν γίνεται πάντα όταν περιμένεις κάτι που θα σου ανατρέψει όλα τα δεδομένα, τις καθημερινότητες και τις ρουτίνες ή πάλι ψέματα μου είπαν;

Και ο Σεπτέμβρης με την σειρά του θα φέρει τον Οκτώβρη και θα δημιουργηθεί μια ολοκαίνουρια ρουτίνα. Ολοκαίνουρια, μα ρουτίνα.

Και όλα θα' ναι κάπως έξω από τα νερά μου, μα γι'αυτό είναι η ζωή. Ε, κι ακόμη αν πέσουν λίγο έξω τα νερά μου, θα βγάλω χαρτιά και σφουγγαρίστρες, μα όχι τα παπούτσια μου. Γιατί οι μάχες είναι για να δίνονται, και όχι να παραδίνονται.

Και έχει και κάτι δα, το μελαγχολικό η Αθήνα τον Αύγουστο. Όλοι τρέχουν να ξεφύγουν από δω, έστω και για λίγο, μα όχι εγώ. Κανείς τους δεν μυρίστηκε πως χάνουν το καλύτερο. Τους άδειους δρόμους και τα μισογεμάτα λεωφορεία. Τα τσιμέντα που βράζουν σε συγχρονισμό με τις καρδιές και τα εγώ μας. Το διάχυτο χάος μέσα σε ένα αλαλούμ εκτός προγράμματος.

Τούτ-τούτ! Όπου να' ναι το τρένο αναχωρεί. Όπου να' ναι...

Ο καναπές

Κατά την ανάγνωση

"Ακόμη περιμένω το καλοκαίρι που θα μου αλλάξει τη ζωή"

Δεν ξέρω τι περίμενα. Οι προσδοκίες μου ξεπερνούν την πραγματικότητα για μια ακόμη φορά.
Δεν πάω για μπάνια, ούτε εκδρομές. Δεν θέλω να βάλω μαγιό, να μαυρίσω, ούτε να πίνω μέχρι να ξεράσω σκοτωμένα όνειρα και απαισιοδοξία.
Σαπίζω στον καναπέ, σωματικά και ψυχικά, γιατί αυτό συνήθισα.

Η ξεκούραση κι ο ελεύθερος χρόνος πάνε στον καναπέ, χαραμίζονται και χάνονται για πάντα.
Πείθω τον εαυτό μου να μαζέψει τις διαλυμένες κομματάρες του και να κυκλοφορήσει έξω αρκετά συχνά, μα τίποτα δεν με καλύπτει.
Ένας ακόμη καφές, ένα ακόμη ποτό, ένα ακόμη εισιτήριο επιστροφής που δεν θα χτυπήσω στο τελευταίο βραδινό λεωφορείο.
Μια λιακάδα, ένα ψαγμένο κρυμμένο ταρατσάκι στο κέντρο, ένα άβολο γελάκι, ένας ψεύτικος χαιρετισμός.
Μια έντονη μυρωδιά και μια περίεργη γεύση.
Κανένας εντυπωσιασμός.
Κανένα 'ουάου'.
Η αιώνια υποβόσκουσα σκέψη 'Το έχω κάνει ήδη αυτό, κι εκείνο. Κι αυτό!'
Ένα τυπικό δίπολο 'Εγώ φταίω για όλα' μα λίγο πιο μετά 'Στο διάβολο όλα, δε φταίω σε τίποτα'.
Γιατί βαρέθηκα να τα κάνω όλα σωστά για να μου τα γυρνάνε όλα λάθος.
Γιατί κουράστηκα να μην νιώθω ποτέ εντάξει με μένα.
Γιατί εξαντλήθηκα με το να συντάσσω ανάξιες λέξεις, στην προσπάθεια μου να εκφράσω (κάπου, κάπως!) αυτά που δεν τόλμησα να πω.
Μπα, ακόμη τα μισώ τα καλοκαίρια.
Αρκετά όμως.
Ας πάω στον καναπέ μου.
Για γέλια...
Για κλάματα(;)

3 πιθανότητες

 Ξαφνικά σε χτυπάει, σχεδόν από το πουθενά, η συνειδητοποίηση του πόσο μόνος είσαι στην πραγματικότητα και πόσο δύσκολο θα είναι να επανέλθεις. Ξέρεις στον πραγματικό κόσμο, εκεί έξω όπου (χα!) οι άνθρωποι αποφασίζουν να περάσουν τις ζωές τους, ή κάποιο μέρος τους, με έναν άλλον. Εκεί όπου τα άτομα βρίσκονται σε σχέσεις, παθιασμένες και αληθινές. Η θύμηση είναι μίλια μακριά. Το μέλλον φαίνεται τόσο αβέβαιο για κάποιον λόγο. Ειλικρινά, πως να μπορέσει κανείς μετά από τόσο καιρό, και κυρίως τόση νοητή άρνηση για μια καταστάλαξη , μια κάποια σοβαρότητα, να θελήσει να ξαναζήσει κάτι τέτοιο;

 Μέρα με την μέρα βεβαιώνομαι όλο και περισσότερο: κάποιοι άνθρωποι ίσως γεννήθηκαν για να είναι μόνοι τους. Μπορεί ρε παιδάκι μου εμένα να μου αρκεί ο εαυτός μου και αυτό που είμαι, και να μην χρειάζομαι κάποιον άλλον. Να περνάω καλά με την "πάρτη μου" και αυτό να με καλύπτει.
 Από την άλλη μπορεί να είμαι και τόσο εγωιστής που θέλω να έχω αποκλειστικό πρωταγωνιστικό ρόλο στην παράσταση της ζωής μου. Οι άνθρωποι πάντα με αποκαλούσαν εγωιστή. Ποιος ξέρει; Μπορεί να είναι κι αυτό τελικά.
 Φυσικά δεν παύει να είναι πιθανό και το σενάριο που υποστηρίζει ότι πέρα από άκρως ασυμβίβαστος είμαι και τρομερά αδύναμος. Πώς να στο πω; Με το ζόρι μπορώ να αντισταθμίσω τα βάρη στην ίδια μου την ζωή, αποτυγχάνοντας συχνά-πυκνά. Πώς να μπορέσω, λοιπόν, να συμπεριλάβω σ'αυτά τα βαράκια και τα προβλήματα, τις έγνοιες και τις ανησυχίες ενός άλλου ανθρώπου; Βαράκια με άλλα χρώματα και σχήματα που δεν ξέρω πως να τα διαχειριστώ ούτε στο ελάχιστο. Με άλλα συστήματα μέτρησης του βάρους και άλλη, βαθύτερη ή μη, σημαντικότητα.
 Οπότε ναι, μάλλον θα κάτσω εδώ και θα κάνω αυτό που ξέρω τόσο καλά: θα βολευτώ στη μοναξιά και την θλίψη μου. Ciao.

Δεύτε τελευταίον ασπασμόν

Η, και καλά, ελευθερία μου μοιάζει να έχει μια γνώριμη, αφάνταστα λυτρωτική υφή πάνω στο δέρμα μου. Το άγγιγμα της είναι πιο γλυκό από ποτέ. Εντάξει, τον εαυτό μου κοροϊδεύω και το ξέρω μα αυτές οι μέρες είναι το πιο κοντινό που έχω έρθει εδώ και καιρό σε μια, κάποια, μορφή ελευθερίας. 
Σαφώς και ξυπνάω ανίκανος να αποφασίσω τι να κάνω. Μπορώ να δω την κωλοταινία που έχω στη λίστα μου εδώ και έναν χρόνο ή να βγω ένα βράδυ χωρίς τύψεις. Σοκάρομαι, σε καθημερινή βάση, αλλά σιγά-σιγά το αποδέχομαι.
Η έλλειψη ευθυνών, ξέρεις, γοητεύει και εξιτάρει. Σε προκαλεί να την πλησιάσεις και να την αγκαλιάσεις.
Πόσα χάνω χωρίς αυτές τις ευθύνες;
Πόσα κερδίζω χωρίς αυτές τις ευθύνες; 
Στο τέλος της μέρας δεν ξέρω τι υπερτερεί. 
Αδυνατώ να περιγράψω το πόσο θα μου λείψουν κάποια πράγματα ενώ δεν μπορώ να εκφράσω με λόγια το πόσο δεν θα μου λείψουν κάποια άλλα.
Δεν μπορώ να γνωρίζω τι θα συμβεί από εδώ και στο εξής, μα ελπίζω για τα καλύτερα.
Ήρθε το τέλος, μονολογώ συχνά πυκνά. Τόσος καιρός και πουφ! τέλος.
Η σελίδα γυρνάει και το τελευταίο κεφάλαιο κλείνει, μα καταλήγει σε τελεία ή σε θαυμαστικό;
Κλείνω το βιβλίο και το πετάω σε μια γωνιά, ώστε να σκονιστεί στο πέρασμα του χρόνου με την ησυχία του. Και μαζί του όλοι αυτοί οι άνθρωποι που οι επαφές μας ολοκληρώθηκαν κάπου μέσα του.
Μπα, δεν θα μου λείψουν τελικά.
Καλό σκόνισμα!

(Παρα)λογισμός

Σε γενικές γραμμές όλα καλά. Εσύ;

Ναι. Το κάλυψα και σήμερα το ψεματάκι -άκρως επιτυχημένα- πίσω από μερικές "γενικές γραμμές".

Δεν είμαι περήφανος ούτε και χαρούμενος.

Πάσχω από έλλειψη ανθρώπινης επαφής. Ή μάλλον όχι, από έλλειψη θετικής ανθρώπινης επαφής. Έναν λόγο ή ένα άγγιγμα που θα με κάνει να νιώσω καλύτερα. Γλυκιά μου ουτοπία.

Καλησπερίζω τις ενοχές μου γι'αυτά που είμαι και δεν είμαι.

Προσπαθώ να αποφύγω την οπτική επαφή με οτιδήποτε.

Το σύστημα μπούκωσε.

Ούτε γραμμές δεν μπορώ να συνθέσω πια.

Αλλάζω, μετατρέπομαι, μα δεν φαίνεται να εξελίσσομαι.

Κάνω περίεργες σκέψεις τελευταία.

Να φανταστείς, σήμερα σκέφτηκα να αλλάξω για να ικανοποιήσω τον γαμημένο περίγυρο μου.

Μάλλον τρελάθηκα. Ή αρχίζω και τα χάνω.

Ίσως και να πληγώνομαι πολύ εύκολα τελικά.

Πάλι σε μένα το φταίξιμο; Τυπικό.

Κριτίque

Το παρελθοντικό μου εγώ με κοιτάζει ειλικρινά απορημένο.

-"Πώς;" ξεστομά θλιμμένο.

-"Τι πώς;"

-"Πώς μπορείς και το κάνεις αυτό; Πώς καταφέρνεις

και δεν σε νοιάζει τίποτα;"

Χαμογελάω, κάπως στενάχωρα, καθώς τρίβω το κεφάλι του μικρού αγοριού.

-"Από κάποια στιγμή και μετά, παύουν να σε νοιάζουν και να

σε επηρεάζουν με οποιοδήποτε τρόπο όλα αυτά."

-"Μου φαίνεται απίθανο."

Ανασηκώνει τους υπερβολικά αδύνατους ώμους του και κάνει, πιο εμφανές, το ήδη αντιληπτό γεγονός ότι δεν με πιστεύει.

Κρατάμε τα πάντα μέσα μας, γιατί ποτέ δεν θέλαμε να ενοχλήσουμε τον διπλανό μας. Φοβηθήκαμε την απόρριψη, ακόμη κι από τους ίδιους τους "ανθρώπους μας" (!)

Ξεφυσάμε καπνό και απόγνωση. Καταπίνουμε αλκοόλ και τύψεις.

Τύψεις για τον εαυτό μας, για την ταυτότητα μας και για αυτό που είμαστε. Ή και ίσως για όλα εκείνα που δεν είμαστε, ώστε να χωράμε στα κουτάκια της κοινωνίας και να προσαρμοζόμαστε σε κάθε στεγανό και καταστροφικό (για πολλούς λόγους) στερεότυπο. Πάντα το ίδιο πρόβλημα.

Μα δεν ταιριάζω εδώ εγώ. Ειλικρινά, δεν βρίσκω καθόλου ενδιαφέρον αυτό που μου δείχνεις και, αλήθεια!, δεν θέλω να ασχοληθώ με αυτό που υποτίθεται πως πρέπει.