Δεν είμαι και τόσο σίγουρος τελευταία- αν είναι να μιλήσουμε ειλικρινά δηλαδή, και όχι να κρυφτούμε πίσω από το φρεσκομανικιουρισμένο μεν, χοντρόπετσο δε δάχτυλό μας.
Τα ενδιαφέροντά μου μοιάζουν να αλλάζουν και να εξελίσσονται, ή ίσως να είμαι εγώ αυτός που παίρνει στροφές γρηγορότερα από την ίδια την Γη. Καμιά φορά προσπαθώ να κερδίσω χρόνο- σε οποιαδήποτε μορφή του- και βρίσκομαι να κάνω σβούρες στο στενόκωλο υπονοδωμάτιό μου, ελπίζοντας σε ένα αύριο που θα έρθει πιο γρήγορα- ή πιο αργά, εξαρτάται.
Είναι εκείνες οι στιγμές που πιστεύω ότι "ναι, θα μπορέσω" ή "ναι, θα τα καταφέρω". Ή το άλλο το τσιτάτο "είμαι πιο δυνατός από όσο νομίζω". Έχω πάψει να πιστεύω στα περισσότερα πλέον. Ή και σε όλα.
"Έχω καιρό να σε συναντήσω" του λέω. Με κοιτάζει με ένα βλέμμα παγωμένο ή ψυχρό ή άσκημο. Ή όλα μαζί. "Πού χάθηκες;"
"Εδώ μωρέ, στα γύρω γύρω, από 'δω από 'κει, τα ξέρεις τα τρεξίματα."
"Κατάλαβα ναι. Κατά τα άλλα;"
Αυτό το "κατά τα άλλα" που αναφέρθηκε δεν είναι κάτι το απλό, και θέλω να το τονίσω αυτό. Αυτό το κατά τα άλλα κρύβει μια θλίψη και μια ζωϊκή πικρία όπως άλλες λέξεις δεν είδαν ποτέ. Σαν να λες μίλα μου αληθινά και μην πνίγεσαι στις νόρμες πια- άσ' το να πάει.
Δεκαπέντε μήνες είχα να σε δω. Τόσος καιρός δεν είχε ξαναπεράσει, μα για όλα υπάρχει η παρθενική φορά, πάντα υπάρχουν τα χειρότερα, ή μάλλον τα σκοτεινότερα.
Ο εαυτός μου πια είναι μια πυξίδα χαλασμένη, δίχως σκοπούς και προτεραιότητες. Δίχως βορρά και νότο- ή πάνω και κάτω. Μόνο ίσια πια, φλατ. Ξανά και ξανά και ξανά. Ποτέ δεν μου άρεσε να χρησιμοποιώ τριπλή επανάληψη αλλά φορές σαν κι αυτή το βρίσκω απαραίτητο, αν θέλω να ορίζομαι σαν ειλικρινής ομιλητής.
Από την εποχή που ο άνθρωπος επιδόθηκε στη ναυτιλία παρατήρησε πως ο Πολικός αστέρας παρέμενε πάντα πλησίον ενός σημείου στον ουρανό του Βορείου Ημισφαιρίου, και αυτόν χρησιμοποιούσε για πυξίδα του.
Προσπαθώ έντρομος να πείσω τον εαυτό μου ότι υπάρχουν λόγοι για να συνεχίσω να κινούμαι, μα κυριότερα να συνεχίσω να μετακινούμαι και να μην βαλτώνω. Σε καταστάσεις, σε ψυχικές μορφές, σε ανθρώπους, σε πιστεύω. Σε λαθεμένες επιλογές του παρελθόντος αλλά ούτε και σε επετυχημένες.
Ο βάλτος είναι αυτό που με φοβίζει περισσότερο τώρα τελευταία. Αυτός ο άπατος βούρκος που μόνο κάτω μοιάζει να μπορεί να με τραβά.
"Μα ένα κουρασμένο σώμα, δεν έχει τις απαραίτητες αντοχές για να αντισταθεί, ε;" του λέω χαμογελαστά, τάχα φιλικά.
Μου γνέφει σαν να συμφωνεί, αλλά δεν ξέρω αν το εννοεί. Έχει γίνει ιδιαίτερα δυνατός στη κατασκευή των προσωπείων του.
Ένα σωμά χωρίς ουσία, δεν μπορεί να είναι τίποτα παραπάνω από μια σκέψη σκονισμένη και ανέγγιχτη. Έναν νου παραγκωνισμένο, σαν να του 'δωσες μια σφαλιάρα και να το έστειλες στον διάβολο χωρίς εισιτήριο επιστροφής.
Προσπαθώ να διαχωρίσω το ποιος είμαι σε κάθε δεδομένη συνθήκη. Έμφαση στο "προσπαθώ". Η άλλοτε ανεπαρκής προσωπικότητα μου, τώρα μοιάζει αρκετή για να διχοτομηθεί, τριχοτομηθεί- και παρακάτω.
Όταν ο Πολικός δεν ήταν ορατός, ο ναυτιλλόμενος χρησιμοποιούσε άλλους αστέρες. Η εφεύρεση της μαγνητικής πυξίδας, προ χιλιάδων ετών ίσως, και στη συνέχεια κατά τον 20ό αιώνα της γυροσκοπικής πυξίδας στα πλοία προσφέρουν σήμερα στον ναυτιλλόμενο μια βασική μέθοδο τήρησης πορείας με επιθυμητή ακρίβεια.
Από πότε η λέξη "επιθυμητή" είναι προσδιορισμός για τον οποίο οφείλω να έχω τη θέληση να παλέψω; Από πότε το "αρκετό" είναι κάτι που θα έπρεπε να με σηκώνει από το κρεβάτι με θέληση και φλόγα;
Επαναπροσδιορίζω πολλά ίσως και τα περισσότερα, χωρίς να καταλήγω και κάπου ιδιαίτερα, σιγά το νέο. Δεν έχω δύναμη να τελειώσω τίποτα, και δεν είναι ότι βαριέμαι, ή δεν είναι μόνο αυτό. Κυρίως φταίει το ότι μέρα με τη μέρα, απομακρύνομαι όλο και περισσότερο από το γενικότερο νόημα. Η παιδική μου άγνοια μου επέτρεπε να απορρίπτω αυτή την πλευρά της ζωής. Ή ίσως απλά να μην μπορούσα να την αντιληφθώ.
Προσπαθώ πολύ σκληρά να μην παρατήσω κι αυτό το γραπτό στην μέση, γι' αυτό θα βάλω τελεία.
Ίσως και να κατέληξα κάπου απόψε βέβαια.
Και ίσως ήρθε η ώρα να βάλω στην άκρη την πυξίδα του βολέματος και της ευκολίας, και να αρχίσω να κινούμαι ξανά με βάση τον Πολικό.
Κι ας έχει συννεφιά κάποιες βραδιές.
