Εύκολες(;) λύσεις

 Ξυπνάω.Βλέπω το ημερολόγιο.04/06...''Πώς έγινε αυτό;'' σκέφτομαι.

 Μου φαίνεται σαν χθες που αλλάζαμε χρόνο, και τώρα έχει περάσει ήδη το μισό 2014.''Το μισό 2014..'' Ναι. Δεν θα έλεγα πως ήταν αδιάφορο. Συνέβησαν πολλά. Θετικά ή αρνητικά. Αυτό δεν μετράει τόσο. Το θέμα είναι ότι ήταν γεμάτο.

 Συνειδητοποιώ πως υπάρχει ένα blog εκεί έξω. Όχι πως νοιάζεται κανείς εκτός από μένα, αλλά το οφείλω στον εαυτό μου να γράψω σήμερα. Μετά από 1.5 μήνα.

 

 Δεν είναι ότι δεν ''έχω έμπνευση'' ή οτιδήποτε τέτοιο. Δεν μπορώ τις δικαιολογίες. Δεν γούσταρα ρε φίλε να γράψω. Τέλος οι δικαιολογίες.

 Ο προβληματισμός μου λοιπόν τον τελευταίο καιρό είναι ''οι εύκολες λύσεις''. Το συζητάω με όποιον βρεθεί μπροστά μου, συλλέγοντας αμέτρητες διαφορετικές απόψεις τελικά. Τι είναι εύκολη λύση; Πρέπει να τις διαλέγουμε; Πότε; Γιατί;

 Οι εύκολες λύσεις θα είναι ΠΑΝΤΑ εκεί.Πάντα θα παραμονεύει στην πιο σκοτεινή γωνιά του μυαλού σου. Θα σε περιμένει για όταν απλά, δεν αντέχεις άλλο. Όταν κουραστείς να προσπαθείς για κάτι που έχεις παλέψει καιρό, στην εύκολη λύση. Όταν βαρεθείς κάτι, στην εύκολη λύση. Ακόμη και όταν δεν μπορείς να πάρεις μια απόφαση, θα πας στην εύκολη λύση, να σταματήσεις να το σκέφτεσαι δηλαδή και να πεις στον εαυτό σου ''Έχω χρόνο να αποφασίσω''.

 Για πόσο όμως;Για πόσο θα έχω χρόνο; Και που ξέρω εγώ όταν λέω με τόση σιγουριά πως υπάρχει χρόνος, ότι σήμερα δεν είναι η τελευταία μου μέρα; Πώς μπορεί ο οποιοσδήποτε να το ξέρει αυτό;

 ΚΟΥΡΑΖΟΜΑΙ.''Έχω χρόνο'' και συνεχίζω.

 Λοιπόν ναι. Όσο τρελό κι αν ακούγεται, κάτι μπορεί να μην είναι η εύκολη λύση που νομίζουμε πως είναι. Αυτό που πιστεύεις ότι είναι η εύκολη λύση, τελικά καταλήγει να είναι η δύσκολη, πιο επίπονη λύση. Μπορεί να συμβεί κάτι, το πιο μικρό κάτι, και να σου αλλάξει την κοσμοθεωρία περί εύκολων λύσεων. Θα συμβεί κάποια στιγμή. Όταν συμβεί όμως, είναι επιλογή σου αν θα το αποδεχθείς ή αν θα τρέξεις στην παλιά εύκολη λύση, για να μην πολυκουράσεις και το πολύτιμο μυαλουδάκι σου. Θα πάθεις τίποτα άμα σκεφτείς λίγο παραπάνω ε; Πρόσεχε μην πάθεις καμιά υπερκόπωση! Έτσι! ΈΤΣΙ! Τρέχα στο παρελθόν!ΤΡΕΧΑ ΣΤΗΝ ΕΥΚΟΛΗ ΛΥΣΗ!

 Δεν ξέρω τι συμβαίνει. Κοιτάζω άπραγος τριγύρω. Προσπαθώντας να βρω την εύκολη λύση μου. Που είναι; ΘΕΛΩ ΤΗΝ ΕΥΚΟΛΗ ΛΥΣΗ ΜΟΥ ΚΙ ΕΓΩ! ΜΟΥ ΑΞΙΖΕΙ! ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ, ΜΟΥ ΑΞΙΖΕΙ ΜΙΑ ΕΥΚΟΛΗ ΑΠΟΦΑΣΗ!

 Που καταλήγω; Ίσως να μην υπάρχουν πάντα εύκολες λύσεις για όλους.

Ίσως κάποιοι δεν είμαστε γεννημένοι για τις εύκολες λύσεις.

Ποιος ο λόγος;

Άγχος. Αυτό έχει καταντήσει να είναι το δεύτερο όνομα μου. Όπου κι αν γυρίσω το κεφάλι μου το συναντώ. Προσπαθώ συνεχώς να ξεφεύγω, και μερικές φορές τα καταφέρνω. Τα καταφέρνω όταν ξυπνάω χωρίς να πρέπει να πάω στο σχολείο. Όταν βγαίνω έξω από το σπίτι και παίρνω όμορφες, βαθιές, ουσιώδεις ανάσες. Και ναι, μερικές φορές τα καταφέρνω και με έναν καφέ στο Κέντρο, με ανθρώπους που με κάνουν να ηρεμώ.

Δεν συμβαίνει συχνά, όμως συμβαίνει. Κάποιοι καφέδες μπορούν να σου αλλάξουν την ζωή. Το πιστεύω. Πας πρωί και φεύγεις απόγευμα, μιλώντας για ώρες πάνω στα πιο τρελά και μη σχετικά θέματα.

Μιλάω. Δεν μ'αρέσει να μιλάω για μένα και για αυτά που νιώθω όμως κάποιες φορές πρέπει να συμβαίνει. Μιλώντας συνειδητοποιώ ότι λέω μαλακίες. Το ξέρω ότι είναι ΤΕΡΑΣΤΙΕΣ μαλακίες αλλά δεν μπορώ να κάνω αλλιώς.

Είναι μαλακία μου που ακόμη νοιάζομαι για ανθρώπους που μου φέρθηκαν σαν παιχνίδι, χωρίς να νοιάζονται για το τι μπορεί εγώ να περνάω ή να σκέφτονται το πόσο μπορεί να τους χρειάζομαι. Μεταξύ μας, γιατί να τους νοιάξει κιόλας;

Τα ''σκατά'' γίνονται περισσότερα και περισσότερα. Και δεν μπορώ να το αντιμετωπίσω πλήρως. Μα προσπαθώ, δεν μετράει;

Μιλάω, μιλάω, μιλάω. Δεν κάνω τίποτα άλλο. Μιλάω καθώς κάθομαι άπραγος αντιμετωπίζοντας την ωμή, σκληρή αλήθεια. Μιλάω για πιθανότητες, υποθέσεις και μια ''Ελένη'' που ποτέ δεν θα βάλει ''το νυφικό'' να έρθει να με βρει. Ποτέ δεν θα ''πέσει στην θάλασσα για μένα''. Λογικό.

Όλα λάθος πάνε. Το βλέπω μα κυρίως το νιώθω. Ακόμη και το πιο μικρό πράγμα, θα αποκαλυφθεί και θα γίνει λάθος. Η ζωή αυτή είναι λάθος. ''Και η μικρότερη στιγμή μπορεί να αλλάξει την ζωή σου''. Κλισέ, μα κάθε μέρα το πιστεύω και περισσότερο. Αλήθεια, το πιστεύω.

Δεν βλέπω καν τον λόγο ύπαρξης όλης αυτής της κατάστασης. Ίσως και να μην υπάρχει, τώρα που το ξανασκέφτομαι. Ναι αλλά αν δεν υπάρχει γιατί νοιαζόμαστε τόσο πολύ για τα πάντα; Άρα μάλλον κάποιος λόγος ύπαρξης θα υπάρχει. Δεν τον βλέπω όμως. ΦΑΥΛΟΣ ΚΥΚΛΟΣ ΑΚΟΜΗ ΝΑ ΤΟ ΚΑΤΑΛΑΒΕΙΣ; ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑΣ ΦΑΥΛΟΣ ΚΥΚΛΟΣ. ΓΑΜΩΤΟ. ΤΑ ΠΑΝΤΑ.

The end of an era.

Πριν από λίγο λοιπόν, μάζεψα όλη την ψυχική δύναμη που μου είχε απομείνει από την λύπη των τελευταίων ημερών και αποφάσισα πως είχε φτάσει η ώρα. Είχε φτάσει η ώρα να δω το τελευταίο επεισόδιο της αγαπημένης μου σειράς.

Συνήθως δεν γράφω για τέτοιες περιπτώσεις αλλά το How I Met Your Mother δεν είναι ''μία απ'τά ίδια''.

Είναι μια σειρά που έχω αγαπήσει με όλη μου την καρδιά. Ξέρω ότι οι περισσότεροι θα σκεφτούν ''Έλα μωρέ, μια σειρά είναι, σιγά το πράγμα''. Εγώ όμως δεν το βλέπω έτσι. Όταν δένομαι με κάτι δένομαι βαθιά και ολοκληρωτικά.

Τα τελευταία χρόνια με συντρόφευε συνεχώς. Περίμενα με μεγάλη ανυπομονησία να έρθει η μέρα για να δω το καινούριο επεισόδιο, που τόσο είχα ανάγκη κάποιες φορές. Το είχα ανάγκη για να μπορώ να ξεχαστώ από την μιζέρια της καθημερινότητας, της ζωής. Όταν όλα πήγαιναν στραβά αυτό ήταν εδώ.

Ήταν εδώ για μένα όταν δεν ήταν κανένας και τίποτα άλλο. Όταν ένιωθα μόνος και ανούσιος σκεφτόμουν πως ο Ted, ο Marshall, η Lily, η Robin και ο Barney θα έρχονταν οσονούπω για να με κάνουν να αισθανθώ καλύτερα, να αισθανθώ ότι δεν είμαι μόνος μου και ότι κάποιος εκεί έξω μπορεί και να νοιάζεται.

Εδώ και αρκετές εβδομάδες λοιπόν, ήξερα πως το τέλος πλησίαζε. Δεν ήθελα να το σκέφτομαι. Πραγματικά. Ήταν, και συνεχίζει να είναι, ένα θέμα που μπορεί να με κάνει αυτομάτως υπερβολικά θλιμμένο. Ήξερα όμως ότι σε πολύ λίγο δεν θα υπάρχει πια.

Και οι μέρες περνούσαν και φτάσαμε σήμερα, 1η Απριλίου 2014 να να δω το τελευταίο επεισόδιο. Είχα βάλει ξυπνητήρι 4 π.μ. για να το δω αμέσως αφότου κυκλοφορήσει. Σηκώθηκα από το κρεβάτι χωρίς να έχω συνειδητοποιήσει τι κάνω. Άνοιξα τον υπολογιστή και με μια μικρή αναζήτηση, το βρήκα. Δεν πίστευα ότι το έβλεπα. Είχε φτάσει το τέλος.

Τα δάκρυα ήταν πολλά, γενικότερα τις τελευταίες μέρες. Ακούγεται ανόητο αλλά αυτοί οι άνθρωποι, οι ''φτιαχτοί'' άνθρωποι ήταν, είναι και θα είναι για πάντα ένα μεγάλο κομμάτι του ποιος είμαι.

Δεν ήταν μια σειρά για να περνάω ευχάριστα την ώρα μου. Όχι. Κάθε επεισόδιο μου άφηνε και κάτι. Άλλες φορές εντονότερα και άλλες όχι και τόσο. Τα μαθήματα; Άπειρα. Μου έμαθε για τα ανθρώπινα ιδανικά, την αγάπη, την εμπιστοσύνη.

Ακόμη ναι, για κάποιον περίεργο και ανεξήγητο λόγο, ήταν κάτι που με έκανε να ''κρατιέμαι'' στο όνειρο μου και να προσπαθώ για αυτό. Το ότι εγώ μια μέρα θα γίνω ηθοποιός ή συγγραφέας ή σκηνοθέτης. Δεν μετράει τόσο το τι θα καταλήξω να είμαι για μένα, αλλά αυτό που θέλω είναι να έχω πάθος με αυτό που θα κάνω και να το κάνω με αγάπη. Όπως αυτοί ακριβώς οι άνθρωποι. Αυτοί οι άνθρωποι που επί 9 ολόκληρα χρόνια δούλευαν για όλους εμάς.

Τους ξέρω καλύτερα από πολλούς ''πραγματικούς'' ανθρώπους. Και τους αγαπώ επίσης περισσότερο. Μετά από 208 επεισόδια και αμέτρητες επαναλήψεις, ναι, μπορώ να πω ότι τους ξέρω. Και δεν με νοιάζει αν υπάρχουν ή όχι. Τι καταφέραμε και εμείς που υπάρχουμε;

Δεν ξέρω τι θα κάνω και πως θα αντιδράσω όταν γυρίσω σπίτι μου, μετά από μια κουραστική μέρα, περιμένοντας το καινούριο επεισόδιο μέχρι να αντιληφθώ πως δεν υπάρχει πλέον. Δεν έχει αυτήν την εβδομάδα επεισόδιο. Δεν θα ξαναέχει ποτέ επεισόδιο. Τα γράφω όλα αυτά και τα δάκρυα έρχονται από μόνα τους. Προσπαθώ να κρατηθώ να πω στον εαυτό μου ότι είναι απλά μια σειρά. ΟΧΙ.

ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΣΕΙΡΑ. ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΠΛΑ ΜΙΑ ΣΕΙΡΑ. ΕΙΝΑΙ ΕΝΑ ΚΟΜΜΑΤΙ ΜΟΥ. ΕΝΑ ΚΟΜΜΑΤΙ ΜΟΥ ΠΟΥ ΑΠΟ ΣΗΜΕΡΑ ΤΕΛΕΙΩΣΕ.

Όλα κάποτε τελειώνουν, γνωστό κλισέ. Αλλά όχι. Θα έδινα τα πάντα για να έχω μερικά επεισόδια τον χρόνο ακόμη. Για όταν θα ένιωθα ότι δεν έχω λόγο ύπαρξης, για όταν δεν θα είχα λόγο να είμαι εδώ. Θα έρχονταν και θα μου έλεγαν μέσα από το γέλιο και την χαρά, ότι δεν είναι έτσι τα πράγματα. Ότι αξίζει να βγεις εκεί έξω και να παλέψεις.

Όλα είναι λάθος, αλλά το HIMYM όπως είναι η γνωστή συντομογραφία του, δεν θα είναι πια εδώ για να τα κάνει λίγο σωστότερα.

Θα μου λείψουν όλα. Απερίγραπτα πολύ. Από τα πιο μικρά αστεία που με έκαναν να γελάσω με την ψυχή μου, μέχρι στις πιο μεγάλες και σημαντικές στιγμές στις ζωές των ηρώων.

Δεν μπορώ τους αποχαιρετισμούς, ποτέ δεν τους μπορούσα. Για αυτό και δεν θα το αποχαιρετήσω. Γιατί ξέρω ότι όταν δεν θα είμαι καλά, θα είναι πάντα, κρυμμένοι καλά, μέσα σε ένα DVD περιμένοντας καρτερικά να με κάνουν να νιώσω καλύτερα.

Σας αγαπάω όλους χωρίς καν να σας ξέρω. Όλους. Ηθοποιούς, σκηνοθέτες, σεναριογράφους, παραγωγούς, ενδυματολόγους, κάμεραμεν, μοντέρ, βοηθούς. ΟΛΟΥΣ. Όλους όσους βοήθησαν να φτιαχτεί αυτή η σειρά-φαινόμενο. Πιθανότατα, ίσως και να μην φτάσουν ποτέ στα αυτιά σας οι λέξεις αγάπης μου. Δεν πειράζει. Εγώ σας χρωστάω για την δημιουργία αυτής της σειράς. Σας χρωστάω που μου κάνατε λίγο καλύτερη την μέρα μου.

Σας ευχαριστώ για όλα, σας αγαπώ και εμείς θα τα πούμε μια μέρα.

Υ.Γ. Το τέλος ήταν υπέροχο. Ήταν η μοίρα. Πάντα ήθελα να τελειώσει έτσι και τώρα που συνέβη, δεν μπορώ να το πιστέψω. Από το πρώτο μέχρι το τελευταίο επεισόδιο, αυτοί οι άνθρωποι ήταν φτιαγμένοι ο ένας για τον άλλον. Θα είμαι ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ χαρούμενος με αυτό το τέλος. Σας ευχαριστώ που κάνατε την επιθυμία μου πραγματικότητα, χωρίς καν να το ξέρετε. Ευχαριστώ για όλα.

Απέχω.

Απέχω. Από όλους και από όλα. Δεν ξέρω πραγματικά την βασική αιτία. Απλά είναι αυτές οι μικρές ''φρίκες'' που τρώω κάποιες φορές και δεν μπορώ να τις αντιμετωπίσω. Απλά τα νιώθω όλα τόσο πιεστικά γύρω μου. Τόσο πολύ. Οι άνθρωποι γίνονται πιεστικοί, το ξέρεις ε; Ναι, πολύ πιεστικοί. Δεν το καταλαβαίνουν τις περισσότερες φορές αλλά μια τους κουβέντα μπορεί να σταθεί αρκετή και να ''ξεχειλίσει το ποτήρι''.

Οι άνθρωποι με κουράζουν κάποιες φορές.

Πολύ.Δεν προσπαθώ να το καταπολεμήσω αλλά όχι. Φυσικά όχι. Πάντα όχι. Εγώ ναι; Ποτέ. Πάντα όχι. Θέλω να σηκωθώ και να φύγω. Απλά. Να φύγω για καιρό. Να πάω σε άλλα μέρη. Να ξεφύγω από αυτό που ζω τώρα. Αυτήν την ανούσια ζωή. Όνειρο που ελπίζω κάποια μέρα να γίνει πραγματικότητα.

''Ναι αλλά εάν σε κουράζουν οι άνθρωποι, δεν σε κουράζει και ο εαυτός σου;''

Ο άνθρωπος που με κουράζει το περισσότερο είναι αυτός. Είναι τόσο απρόβλεπτος, δεν ξέρω πως θα αντιδράσει και αυτό με φοβίζει. Για αυτό τον παραμελώ και εγώ συνεχώς. Δεν θα μου βγει σε καλό. Το ξέρω, το νιώθω. Και μετά από λίγο αποφασίζω να απέχω. Ακόμη κι από τον εαυτό μου. Κυρίως από αυτόν, θα έλεγα. Ναι. Κυρίως από αυτόν...

Χαμένοι Κόσμοι

Μερικές φορές μια ατάκα αρκεί για να σε κάνει να σκεφτείς υπερβολικά.

Συναντιέστε.Χαμογελάτε ο ένας στον άλλον.Μετά από μερική ώρα η ''ατάκα'' σκάει.

''Τι έγινε ρε Αντώνη;Καιρό έχουμε να τα πούμε...Βασικά εγώ χάνομαι.''

Τουλάχιστον ξέρεις τι συμβαίνει, σκέφτεσαι. Με πόνεσε. Όσο τρελό κι αν ακούγεται ήταν πολύ απαίσιο διότι είχα πάψει να ασχολούμαι και τα πήγαινα τόσο καλά.

Το ξέρω ότι χάνεσαι. Το ξέρω ότι έχουμε καιρό να τα πούμε. Μην κοιτάς που κάνω πως δεν καταλαβαίνω. Απλά δεν θέλω να συνεχίσω κάτι ανούσιο.

Ήταν η στιγμή που συνειδητοποιείς πως η κοπέλα που μιλούσες ώρες καθημερινά κάποτε, αποτελεί ένα κομμάτι ιστορίας. Ο άνθρωπος που του ανοιγόσουν όσο σε κανέναν άλλον σε έχει ''προδώσει''. Ο ''κόσμος σου'' που πλέον έχει χαθεί.

Δεν ξέρω αν αξίζει να ασχολούμαι και αν θα ωφελήσει πουθενά, αλλά τουλάχιστον ξεκαθαρίζω κάποια πράγματα.

Και μετά από λίγο μπορώ να πω πως συνειδητοποιώ πως..δεν με νοιάζει και τόσο πλέον. Χαίρομαι αλλά δεν το δείχνω.

Χάνομαι, χάνεσαι...ποιος ξέρει; Αυτό που στο τέλος μετράει όμως είναι αν θα χαθούμε οριστικά ή αν θα είμαστε όπως παλιά.

Δεν με νοιάζει. Το λέω δυνατά! ΔΕΝ ΜΕ ΝΟΙΑΖΕΙΣ!

Και χαίρομαι. Στιγμιαία. Γιατί ό,τι κι αν φωνάζω, ό,τι κι αν λέω δυνατά, στις σιωπές είναι η αλήθεια.

Τελικά δεν ξέρω αν με νοιάζεις ή όχι. Προσπαθώ να τα ξεδιαλύνω στο νου μου αλλά μάταια. Γιατί ΞΕΡΩ ότι ένα σου χαμόγελο είναι αρκετό. Μια σου κουβέντα και θα'μαι δίπλα σου. ΓΙΑΤΙ; ΓΙΑΤΙ ΑΠΛΑ ΔΕΝ ΦΕΥΓΩ ΟΠΩΣ ΘΑ ΕΚΑΝΕ ΚΑΘΕ ΦΥΣΙΟΛΟΓΙΚΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ;

Δεν θέλω να το παραδεχτώ ούτε στον εαυτό μου.

Αλλά τελικά...

Ίσως και να με νοιάζεις. Ίσως(;)

Happy Ending

Happy ending λοιπόν. Κάτι τόσο κλισέ και κοινότυπο για ρομαντικές ιστορίες και παραμύθια. Μπορεί να το επιθυμείς, αλλά παραμένει κλισέ. Προσωπικά, ποτέ δεν μου άρεσε να τελειώνει έτσι κάποια ταινία. Με ένα χτύπημα των δαχτύλων όλα να λυθούν και τελικά ο πρωταγωνιστής και η πρωταγωνίστρια να καταλήξουν μαζί.

Όχι.

Όμως αυτό παραμένει μια ιστορία που έχει φτιάξει κάποιος αθεράπευτα ρομαντικός άνθρωπος.

Αυτό που συμβαίνει τώρα όμως, δεν είναι μια απλή ιστοριούλα. Είναι αλήθεια, είναι η ζωή. Η ζωή που μέσα της μπορείς να βρεις όμορφες στιγμές όμως το τέλος δεν μπορεί κανείς να σου εγγυηθεί πως θα είναι χαρούμενο και ευτυχισμένο και θα τρέχεις σε ένα καταπράσινο λιβάδι καθώς η κάμερα μεγαλώνει το πλάνο.

Κάποιοι πρέπει να καταλάβουν πως δεν είναι έτσι τα πράγματα εδώ στην ζωή. Να βγουν από την γυάλα τους και να καταλάβουν τι πραγματικά συμβαίνει. Και μέσα σε ''αυτούς'' βάζω και τον εαυτό μου που πολλές φορές μέσα στην καθημερινότητα, φτιάχνει ιστορίες στο μυαλό του. Ιστορίες που απλά δεν συμβαίνουν ποτέ, όσο κι αν το λαχταράει η ψυχή μας. Ποτέ ρε γαμώτο. ΠΟΤΕ.

Έτσι έρχεται αυτή η στιγμή που απλά κουράζεσαι. Κουράζεσαι να προσπαθείς να κάνεις την ζωή σου μια ταινία, κουράζεσαι να δημιουργείς ξεπερασμένα ρομάντζα στο μυαλό σου, κουράζεσαι από τους ανθρώπους.

Έχω κουραστεί από τους ανθρώπους. Στέκεται μπροστά μου. Με κοιτάει και χαμογελάει. Μου μιλάει τόσο γλυκά, λέει λόγια υπέροχα, βγαλμένα από παλιά που υπήρχε αγάπη. Και εγώ τι κάνω; Της λέω πως δεν θέλουμε τα ίδια πράγματα, πώς δεν είμαι το καλό της. Το πιστεύω ότι δεν είμαι το καλό της. Μου λέει πως αυτή ξέρει ποιο είναι το καλό της και αυτό είναι δίπλα μου. ''Γιατί το κάνεις αυτό στον εαυτό σου;'' με ρωτάει ξανά και ξανά. Δεν έχω απάντηση και ξεφεύγω με ένα ''Απλά...έτσι είμαι''. Συνεχίζουμε να μιλάμε και να κοιταζόμαστε στα μάτια για ώρες. Δεν καταλήγουμε πουθενά. Εγώ φταίω, και το ξέρω. Το μετανιώνω ήδη. Βρίζω τον εαυτό μου για το τρόπο που της φέρθηκε.''Πιστεύεις στην μοίρα;'' την ρωτάω.''Όχι.'' μου απαντάει. Εγώ όμως πιστεύω, και πιστεύω πως εάν κάτι είναι γραφτό να γίνει, θα γίνει, σκέφτομαι.

Γιατί της το κάνω αυτό; Γιατί δεν της χαμογελάω, γιατί δεν της ζητάω να είμαστε κάτι παραπάνω από φίλοι; Με κοιτάζει έντονα καθώς φαίνεται πως δεν μπορεί να με καταλάβει.

''Αξίζεις πολλά'' μου λέει καθώς αγκαλιαζόμαστε.''Εσύ όμως αξίζεις περισσότερα'' ανταπαντάω. Γιατί δεν αρπάζω την ευκαιρία;

Γιατί ποτέ μου δεν ζω;

Γιατί σκέφτομαι υπερβολικά τα πάντα;

Η βραδιά κλείνει κατά την 1 το βράδυ όταν την αποχαιρετώ με μια θλίψη, ανεξήγητη. Δεν είναι ''μία ακόμη''. Δεν μπορεί όμως να το καταλάβει.

Την αγκαλιάζω και χαμογελάω νοερά, όπως και εκείνη. Πόσο πλατωνικό μπορεί να ακούγεται; Ίσως και να είναι.

Αυτό που ξέρω, όμως, εγώ είναι ότι ήταν αληθινό. Από όλες τι απόψεις. Δεν είπαμε τα λόγια που είπαμε αποβλέποντας κάπου, σε κάτι που θα μας ωφελούσε.

Δεν καταλήγω κάπου συγκεκριμένα, εκτός από ένα συμπέρασμα:

Ίσως να μην είμαι φτιαγμένος για ένα happy ending.