''Έχω κάτι σπασμένα φτερά..''

 Πάει κι αυτό λοιπόν. Το καλοκαίρι έχει σχεδόν τελειώσει. Αυτός ο Ιούλιος ήταν ίσως ο καλύτερος που έχω ζήσει. Άρα δεν λυπάμαι. Ή τουλάχιστον δεν λυπάμαι για αυτό.

 Αυτό που με λυπεί και συνάμα με τρομάζει, περισσότερο από ποτέ, είναι η επιστροφή στην καθημερινότητα, σ'αυτό το ανούσιο ρουτίνιασμα που οι μέρες περνούν χωρίς ιδιαίτερο αντίκτυπο στην ζωή μας, χαραμίζοντας τις ζωές μας.

 Πλέον με τρομάζει και η μοναξιά. Όχι πολύ αλλά περισσότερο από πριν. Γι'αυτό τρέχω να κρυφτώ σε μια ψεύτικη ανθρώπινη σχέση.

 Τα αληθινά πέρασαν, ίσως ξανάρθουν. Το ελπίζω. ''Η αγάπη με προσπέρασε'' ξεστομίζω και χαμογελάω. Πονάει αλλά πρέπει.

 Δεν έχω πολλά να πω πλέον. Απέχω πολύ από την ''χαρά'' και την ''ευτυχία'' και όλες αυτές τις ιδέες που δεν φαίνονται να πραγματοποιούνται ισάξια για όλους σε τούτο τον μάταιο κόσμο. Ίσως κάποια μέρα να γίνει λίγο πραγματικότητα και για μένα.

 Κλείνω. Δεν μπορώ να συνεχίσω. Αρκούν λίγες λέξεις μονάχα για να  με αντιπροσωπεύουν.Καρυωτάκης ''Μια δέσμη από τριαντάφυλλα'' και κλείνω μ'αυτό:

Ἔχω κάτι σπασμένα φτερά.

Δὲν ξέρω κἂν γιατί μᾶς ἦρθε

τὸ καλοκαῖρι αὐτό.

Γιὰ ποιὰν ἀνέλπιστη χαρά,

γιὰ ποιὲς ἀγάπες

γιὰ ποιὸ ταξίδι ὀνειρευτό.

Ανεκπλήρωτοι φόβοι

 4 Ιουλίου λοιπόν, και έχουν τελειώσει τα πάντα. Κάθομαι όσο αντέχω μέχρι να ''με πιάσει'' και να φύγω, να ξεχυθώ στους δρόμους, να βρεθώ ανάμεσα σε κόσμο. Έφυγε το μισό καλοκαίρι. Τόσο ανούσια, τόσο αδιάφορα. Έχουν δοθεί υποσχέσεις για αυτό το καλοκαίρι με την ελπίδα να τηρήσω όσες μπορώ.

 Τώρα που το σκέφτομαι ίσως να μην ήταν και τόσο ανούσιο. Γιατί αρκούν μερικά λεπτά για να μεταμορφωθεί από μια βαρετή καλοκαιρινή μέρα σε ένα αξέχαστο μήνα, ίσως και καλοκαίρι ολόκληρο.

 Υπάρχουν λοιπόν κάποιες συζητήσεις που θέλω να κάνω. Πριν έναν χρόνο αν μου έλεγες να το κάνω θα σου έλεγα ''άντε γαμήσου ρε'' κρυμμένος πίσω από ένα χαμόγελο. Είχα τελείως κλειστά τα μάτια μου και τα αφτιά μου. Δεν άντεχα να αντιμετωπίσω κάτι σαν αυτό. Ακόμη δυσκολεύομαι αλλά είναι στιγμές που λέω ''Δεν γαμιέται;'' και αρπάζω τον άνθρωπο που θέλω να μιλήσω από το μπράτσο.

 Κάπως έτσι ξεκίνησε λοιπόν κι αυτό. Κάνοντας πλάκα (όπως τα περισσότερα) επεκταθήκαμε και αρχίσαμε να σοβαρεύουμε την χωρίς ουσιαστικό λόγο ύπαρξης κουβεντούλα μας.

 Από αλλού ξεκινάς και καταλήγεις κάπου τελείως διαφορετικά. Αυτή είναι η ιστορία της ζωής μου. Για αλλού ξεκινάω το πρωί όταν θα σηκωθώ από το κρεβάτι μου, αναμαλλιασμένος και με ελαφρά σημάδια από το μαξιλάρι στο πρόσωπο μου, και αλλού καταλήγω όταν θα περάσω την πόρτα μου. Δεν ξέρω τον λόγο, αλλά είναι αλήθεια. Και για μια ακόμη φορά ΑΥΤΟ συνέβη. Δεν μετράει τόσο το για πού ξεκινήσαμε αλλά στο που καταλήξαμε.

 ''Ναι''. Μια κουβέντα. Τόσο μικρή και διακριτική μπορεί να σου αλλάξει για πάντα την ζωή. Μπορεί να σου καταστρέψει σκέψεις χρόνων ολόκληρων.

'' Έχω θυμό πολύ να βγάλω'', που μέρα με την μέρα κλιμακώνεται απεριόριστα. Είμαι θυμωμένος με μένα. ΠΟΛΥ θυμωμένος, όσο δεν μπορεί να περιγραφεί. Θυμό για τον τρόπο που έπραξα τότε, αν και δεν ήξερα την αλήθεια. Έπρεπε να το είχα διαχειριστεί καλύτερα. Έπρεπε, έπρεπε, έπρεπε ΚΟΥΡΑΣΤΗΚΑ!

 Ξέρεις όμως τι πονάει περισσότερο από όλα; Όχι δεν είναι ούτε το ότι δεν είναι πλέον στην ζωή μου όπως παλιά, ούτε ότι δεν θα την δω για τους επόμενους 2 μήνες. Πονάει να ξέρεις ότι θα μπορούσε να είχε συμβεί!ΝΑΙ!ΑΥΤΗ Η ΤΡΕΛΗ ΙΣΤΟΡΙΟΥΛΑ ΠΟΥ ΕΙΧΑ ΠΛΕΞΕΙ ΑΥΤΟΝΟΜΑ ΣΤΟ ΜΥΑΛΟ ΜΟΥ ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΣΕ ΝΑ ΕΙΝΑΙ Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ!

 Ειρωνία!Πολύ μεγάλη.

 Κι από την άλλη το παρόν, τίποτα. Αυτό το αίσθημα ότι είναι θέμα χρόνου να τελειώσει είναι το χειρότερο. Και μετά την επόμενη μέρα νιώθεις ότι μπορείτε να αντέξετε για πολύ ακόμη. Δεν ξέρω τι θα συμβεί τελικά. Αλλά κάποια πράγματα πρέπει να ξεκαθαριστούν το συντομότερο. ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΟ. Ο κόσμος μου ώρες-ώρες σβήνει.

''Θα περάσει!'' Δεν ξέρω κατά πόσο το πιστεύω όταν το λέω, αλλά πρέπει να το πιστέψω γιατί..γιατί απλά δεν γίνεται αλλιώς.

 ''Η ζωή είναι άδικη''. Όχι. Οι άνθρωποι είναι άδικοι. Και κάποιες φορές ΕΜΕΙΣ ΟΙ ΙΔΙΟΙ είμαστε άδικοι με τον εαυτό μας. Δεν έχουμε τα αρχίδια να τολμήσουμε κάτι και μας βολεύει ιδανικά να το ρίξουμε στους άλλους, στην ζωή, στο σύμπαν! Έτσι δεν είναι;

 Τώρα λοιπόν κάτσε στην δυστυχία σου και μοίραζε ευθύνες! Φτηνό ανθρωπάκι...

Εύκολες(;) λύσεις

 Ξυπνάω.Βλέπω το ημερολόγιο.04/06...''Πώς έγινε αυτό;'' σκέφτομαι.

 Μου φαίνεται σαν χθες που αλλάζαμε χρόνο, και τώρα έχει περάσει ήδη το μισό 2014.''Το μισό 2014..'' Ναι. Δεν θα έλεγα πως ήταν αδιάφορο. Συνέβησαν πολλά. Θετικά ή αρνητικά. Αυτό δεν μετράει τόσο. Το θέμα είναι ότι ήταν γεμάτο.

 Συνειδητοποιώ πως υπάρχει ένα blog εκεί έξω. Όχι πως νοιάζεται κανείς εκτός από μένα, αλλά το οφείλω στον εαυτό μου να γράψω σήμερα. Μετά από 1.5 μήνα.

 

 Δεν είναι ότι δεν ''έχω έμπνευση'' ή οτιδήποτε τέτοιο. Δεν μπορώ τις δικαιολογίες. Δεν γούσταρα ρε φίλε να γράψω. Τέλος οι δικαιολογίες.

 Ο προβληματισμός μου λοιπόν τον τελευταίο καιρό είναι ''οι εύκολες λύσεις''. Το συζητάω με όποιον βρεθεί μπροστά μου, συλλέγοντας αμέτρητες διαφορετικές απόψεις τελικά. Τι είναι εύκολη λύση; Πρέπει να τις διαλέγουμε; Πότε; Γιατί;

 Οι εύκολες λύσεις θα είναι ΠΑΝΤΑ εκεί.Πάντα θα παραμονεύει στην πιο σκοτεινή γωνιά του μυαλού σου. Θα σε περιμένει για όταν απλά, δεν αντέχεις άλλο. Όταν κουραστείς να προσπαθείς για κάτι που έχεις παλέψει καιρό, στην εύκολη λύση. Όταν βαρεθείς κάτι, στην εύκολη λύση. Ακόμη και όταν δεν μπορείς να πάρεις μια απόφαση, θα πας στην εύκολη λύση, να σταματήσεις να το σκέφτεσαι δηλαδή και να πεις στον εαυτό σου ''Έχω χρόνο να αποφασίσω''.

 Για πόσο όμως;Για πόσο θα έχω χρόνο; Και που ξέρω εγώ όταν λέω με τόση σιγουριά πως υπάρχει χρόνος, ότι σήμερα δεν είναι η τελευταία μου μέρα; Πώς μπορεί ο οποιοσδήποτε να το ξέρει αυτό;

 ΚΟΥΡΑΖΟΜΑΙ.''Έχω χρόνο'' και συνεχίζω.

 Λοιπόν ναι. Όσο τρελό κι αν ακούγεται, κάτι μπορεί να μην είναι η εύκολη λύση που νομίζουμε πως είναι. Αυτό που πιστεύεις ότι είναι η εύκολη λύση, τελικά καταλήγει να είναι η δύσκολη, πιο επίπονη λύση. Μπορεί να συμβεί κάτι, το πιο μικρό κάτι, και να σου αλλάξει την κοσμοθεωρία περί εύκολων λύσεων. Θα συμβεί κάποια στιγμή. Όταν συμβεί όμως, είναι επιλογή σου αν θα το αποδεχθείς ή αν θα τρέξεις στην παλιά εύκολη λύση, για να μην πολυκουράσεις και το πολύτιμο μυαλουδάκι σου. Θα πάθεις τίποτα άμα σκεφτείς λίγο παραπάνω ε; Πρόσεχε μην πάθεις καμιά υπερκόπωση! Έτσι! ΈΤΣΙ! Τρέχα στο παρελθόν!ΤΡΕΧΑ ΣΤΗΝ ΕΥΚΟΛΗ ΛΥΣΗ!

 Δεν ξέρω τι συμβαίνει. Κοιτάζω άπραγος τριγύρω. Προσπαθώντας να βρω την εύκολη λύση μου. Που είναι; ΘΕΛΩ ΤΗΝ ΕΥΚΟΛΗ ΛΥΣΗ ΜΟΥ ΚΙ ΕΓΩ! ΜΟΥ ΑΞΙΖΕΙ! ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ, ΜΟΥ ΑΞΙΖΕΙ ΜΙΑ ΕΥΚΟΛΗ ΑΠΟΦΑΣΗ!

 Που καταλήγω; Ίσως να μην υπάρχουν πάντα εύκολες λύσεις για όλους.

Ίσως κάποιοι δεν είμαστε γεννημένοι για τις εύκολες λύσεις.

Ποιος ο λόγος;

Άγχος. Αυτό έχει καταντήσει να είναι το δεύτερο όνομα μου. Όπου κι αν γυρίσω το κεφάλι μου το συναντώ. Προσπαθώ συνεχώς να ξεφεύγω, και μερικές φορές τα καταφέρνω. Τα καταφέρνω όταν ξυπνάω χωρίς να πρέπει να πάω στο σχολείο. Όταν βγαίνω έξω από το σπίτι και παίρνω όμορφες, βαθιές, ουσιώδεις ανάσες. Και ναι, μερικές φορές τα καταφέρνω και με έναν καφέ στο Κέντρο, με ανθρώπους που με κάνουν να ηρεμώ.

Δεν συμβαίνει συχνά, όμως συμβαίνει. Κάποιοι καφέδες μπορούν να σου αλλάξουν την ζωή. Το πιστεύω. Πας πρωί και φεύγεις απόγευμα, μιλώντας για ώρες πάνω στα πιο τρελά και μη σχετικά θέματα.

Μιλάω. Δεν μ'αρέσει να μιλάω για μένα και για αυτά που νιώθω όμως κάποιες φορές πρέπει να συμβαίνει. Μιλώντας συνειδητοποιώ ότι λέω μαλακίες. Το ξέρω ότι είναι ΤΕΡΑΣΤΙΕΣ μαλακίες αλλά δεν μπορώ να κάνω αλλιώς.

Είναι μαλακία μου που ακόμη νοιάζομαι για ανθρώπους που μου φέρθηκαν σαν παιχνίδι, χωρίς να νοιάζονται για το τι μπορεί εγώ να περνάω ή να σκέφτονται το πόσο μπορεί να τους χρειάζομαι. Μεταξύ μας, γιατί να τους νοιάξει κιόλας;

Τα ''σκατά'' γίνονται περισσότερα και περισσότερα. Και δεν μπορώ να το αντιμετωπίσω πλήρως. Μα προσπαθώ, δεν μετράει;

Μιλάω, μιλάω, μιλάω. Δεν κάνω τίποτα άλλο. Μιλάω καθώς κάθομαι άπραγος αντιμετωπίζοντας την ωμή, σκληρή αλήθεια. Μιλάω για πιθανότητες, υποθέσεις και μια ''Ελένη'' που ποτέ δεν θα βάλει ''το νυφικό'' να έρθει να με βρει. Ποτέ δεν θα ''πέσει στην θάλασσα για μένα''. Λογικό.

Όλα λάθος πάνε. Το βλέπω μα κυρίως το νιώθω. Ακόμη και το πιο μικρό πράγμα, θα αποκαλυφθεί και θα γίνει λάθος. Η ζωή αυτή είναι λάθος. ''Και η μικρότερη στιγμή μπορεί να αλλάξει την ζωή σου''. Κλισέ, μα κάθε μέρα το πιστεύω και περισσότερο. Αλήθεια, το πιστεύω.

Δεν βλέπω καν τον λόγο ύπαρξης όλης αυτής της κατάστασης. Ίσως και να μην υπάρχει, τώρα που το ξανασκέφτομαι. Ναι αλλά αν δεν υπάρχει γιατί νοιαζόμαστε τόσο πολύ για τα πάντα; Άρα μάλλον κάποιος λόγος ύπαρξης θα υπάρχει. Δεν τον βλέπω όμως. ΦΑΥΛΟΣ ΚΥΚΛΟΣ ΑΚΟΜΗ ΝΑ ΤΟ ΚΑΤΑΛΑΒΕΙΣ; ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑΣ ΦΑΥΛΟΣ ΚΥΚΛΟΣ. ΓΑΜΩΤΟ. ΤΑ ΠΑΝΤΑ.

The end of an era.

Πριν από λίγο λοιπόν, μάζεψα όλη την ψυχική δύναμη που μου είχε απομείνει από την λύπη των τελευταίων ημερών και αποφάσισα πως είχε φτάσει η ώρα. Είχε φτάσει η ώρα να δω το τελευταίο επεισόδιο της αγαπημένης μου σειράς.

Συνήθως δεν γράφω για τέτοιες περιπτώσεις αλλά το How I Met Your Mother δεν είναι ''μία απ'τά ίδια''.

Είναι μια σειρά που έχω αγαπήσει με όλη μου την καρδιά. Ξέρω ότι οι περισσότεροι θα σκεφτούν ''Έλα μωρέ, μια σειρά είναι, σιγά το πράγμα''. Εγώ όμως δεν το βλέπω έτσι. Όταν δένομαι με κάτι δένομαι βαθιά και ολοκληρωτικά.

Τα τελευταία χρόνια με συντρόφευε συνεχώς. Περίμενα με μεγάλη ανυπομονησία να έρθει η μέρα για να δω το καινούριο επεισόδιο, που τόσο είχα ανάγκη κάποιες φορές. Το είχα ανάγκη για να μπορώ να ξεχαστώ από την μιζέρια της καθημερινότητας, της ζωής. Όταν όλα πήγαιναν στραβά αυτό ήταν εδώ.

Ήταν εδώ για μένα όταν δεν ήταν κανένας και τίποτα άλλο. Όταν ένιωθα μόνος και ανούσιος σκεφτόμουν πως ο Ted, ο Marshall, η Lily, η Robin και ο Barney θα έρχονταν οσονούπω για να με κάνουν να αισθανθώ καλύτερα, να αισθανθώ ότι δεν είμαι μόνος μου και ότι κάποιος εκεί έξω μπορεί και να νοιάζεται.

Εδώ και αρκετές εβδομάδες λοιπόν, ήξερα πως το τέλος πλησίαζε. Δεν ήθελα να το σκέφτομαι. Πραγματικά. Ήταν, και συνεχίζει να είναι, ένα θέμα που μπορεί να με κάνει αυτομάτως υπερβολικά θλιμμένο. Ήξερα όμως ότι σε πολύ λίγο δεν θα υπάρχει πια.

Και οι μέρες περνούσαν και φτάσαμε σήμερα, 1η Απριλίου 2014 να να δω το τελευταίο επεισόδιο. Είχα βάλει ξυπνητήρι 4 π.μ. για να το δω αμέσως αφότου κυκλοφορήσει. Σηκώθηκα από το κρεβάτι χωρίς να έχω συνειδητοποιήσει τι κάνω. Άνοιξα τον υπολογιστή και με μια μικρή αναζήτηση, το βρήκα. Δεν πίστευα ότι το έβλεπα. Είχε φτάσει το τέλος.

Τα δάκρυα ήταν πολλά, γενικότερα τις τελευταίες μέρες. Ακούγεται ανόητο αλλά αυτοί οι άνθρωποι, οι ''φτιαχτοί'' άνθρωποι ήταν, είναι και θα είναι για πάντα ένα μεγάλο κομμάτι του ποιος είμαι.

Δεν ήταν μια σειρά για να περνάω ευχάριστα την ώρα μου. Όχι. Κάθε επεισόδιο μου άφηνε και κάτι. Άλλες φορές εντονότερα και άλλες όχι και τόσο. Τα μαθήματα; Άπειρα. Μου έμαθε για τα ανθρώπινα ιδανικά, την αγάπη, την εμπιστοσύνη.

Ακόμη ναι, για κάποιον περίεργο και ανεξήγητο λόγο, ήταν κάτι που με έκανε να ''κρατιέμαι'' στο όνειρο μου και να προσπαθώ για αυτό. Το ότι εγώ μια μέρα θα γίνω ηθοποιός ή συγγραφέας ή σκηνοθέτης. Δεν μετράει τόσο το τι θα καταλήξω να είμαι για μένα, αλλά αυτό που θέλω είναι να έχω πάθος με αυτό που θα κάνω και να το κάνω με αγάπη. Όπως αυτοί ακριβώς οι άνθρωποι. Αυτοί οι άνθρωποι που επί 9 ολόκληρα χρόνια δούλευαν για όλους εμάς.

Τους ξέρω καλύτερα από πολλούς ''πραγματικούς'' ανθρώπους. Και τους αγαπώ επίσης περισσότερο. Μετά από 208 επεισόδια και αμέτρητες επαναλήψεις, ναι, μπορώ να πω ότι τους ξέρω. Και δεν με νοιάζει αν υπάρχουν ή όχι. Τι καταφέραμε και εμείς που υπάρχουμε;

Δεν ξέρω τι θα κάνω και πως θα αντιδράσω όταν γυρίσω σπίτι μου, μετά από μια κουραστική μέρα, περιμένοντας το καινούριο επεισόδιο μέχρι να αντιληφθώ πως δεν υπάρχει πλέον. Δεν έχει αυτήν την εβδομάδα επεισόδιο. Δεν θα ξαναέχει ποτέ επεισόδιο. Τα γράφω όλα αυτά και τα δάκρυα έρχονται από μόνα τους. Προσπαθώ να κρατηθώ να πω στον εαυτό μου ότι είναι απλά μια σειρά. ΟΧΙ.

ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΣΕΙΡΑ. ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΠΛΑ ΜΙΑ ΣΕΙΡΑ. ΕΙΝΑΙ ΕΝΑ ΚΟΜΜΑΤΙ ΜΟΥ. ΕΝΑ ΚΟΜΜΑΤΙ ΜΟΥ ΠΟΥ ΑΠΟ ΣΗΜΕΡΑ ΤΕΛΕΙΩΣΕ.

Όλα κάποτε τελειώνουν, γνωστό κλισέ. Αλλά όχι. Θα έδινα τα πάντα για να έχω μερικά επεισόδια τον χρόνο ακόμη. Για όταν θα ένιωθα ότι δεν έχω λόγο ύπαρξης, για όταν δεν θα είχα λόγο να είμαι εδώ. Θα έρχονταν και θα μου έλεγαν μέσα από το γέλιο και την χαρά, ότι δεν είναι έτσι τα πράγματα. Ότι αξίζει να βγεις εκεί έξω και να παλέψεις.

Όλα είναι λάθος, αλλά το HIMYM όπως είναι η γνωστή συντομογραφία του, δεν θα είναι πια εδώ για να τα κάνει λίγο σωστότερα.

Θα μου λείψουν όλα. Απερίγραπτα πολύ. Από τα πιο μικρά αστεία που με έκαναν να γελάσω με την ψυχή μου, μέχρι στις πιο μεγάλες και σημαντικές στιγμές στις ζωές των ηρώων.

Δεν μπορώ τους αποχαιρετισμούς, ποτέ δεν τους μπορούσα. Για αυτό και δεν θα το αποχαιρετήσω. Γιατί ξέρω ότι όταν δεν θα είμαι καλά, θα είναι πάντα, κρυμμένοι καλά, μέσα σε ένα DVD περιμένοντας καρτερικά να με κάνουν να νιώσω καλύτερα.

Σας αγαπάω όλους χωρίς καν να σας ξέρω. Όλους. Ηθοποιούς, σκηνοθέτες, σεναριογράφους, παραγωγούς, ενδυματολόγους, κάμεραμεν, μοντέρ, βοηθούς. ΟΛΟΥΣ. Όλους όσους βοήθησαν να φτιαχτεί αυτή η σειρά-φαινόμενο. Πιθανότατα, ίσως και να μην φτάσουν ποτέ στα αυτιά σας οι λέξεις αγάπης μου. Δεν πειράζει. Εγώ σας χρωστάω για την δημιουργία αυτής της σειράς. Σας χρωστάω που μου κάνατε λίγο καλύτερη την μέρα μου.

Σας ευχαριστώ για όλα, σας αγαπώ και εμείς θα τα πούμε μια μέρα.

Υ.Γ. Το τέλος ήταν υπέροχο. Ήταν η μοίρα. Πάντα ήθελα να τελειώσει έτσι και τώρα που συνέβη, δεν μπορώ να το πιστέψω. Από το πρώτο μέχρι το τελευταίο επεισόδιο, αυτοί οι άνθρωποι ήταν φτιαγμένοι ο ένας για τον άλλον. Θα είμαι ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ χαρούμενος με αυτό το τέλος. Σας ευχαριστώ που κάνατε την επιθυμία μου πραγματικότητα, χωρίς καν να το ξέρετε. Ευχαριστώ για όλα.

Απέχω.

Απέχω. Από όλους και από όλα. Δεν ξέρω πραγματικά την βασική αιτία. Απλά είναι αυτές οι μικρές ''φρίκες'' που τρώω κάποιες φορές και δεν μπορώ να τις αντιμετωπίσω. Απλά τα νιώθω όλα τόσο πιεστικά γύρω μου. Τόσο πολύ. Οι άνθρωποι γίνονται πιεστικοί, το ξέρεις ε; Ναι, πολύ πιεστικοί. Δεν το καταλαβαίνουν τις περισσότερες φορές αλλά μια τους κουβέντα μπορεί να σταθεί αρκετή και να ''ξεχειλίσει το ποτήρι''.

Οι άνθρωποι με κουράζουν κάποιες φορές.

Πολύ.Δεν προσπαθώ να το καταπολεμήσω αλλά όχι. Φυσικά όχι. Πάντα όχι. Εγώ ναι; Ποτέ. Πάντα όχι. Θέλω να σηκωθώ και να φύγω. Απλά. Να φύγω για καιρό. Να πάω σε άλλα μέρη. Να ξεφύγω από αυτό που ζω τώρα. Αυτήν την ανούσια ζωή. Όνειρο που ελπίζω κάποια μέρα να γίνει πραγματικότητα.

''Ναι αλλά εάν σε κουράζουν οι άνθρωποι, δεν σε κουράζει και ο εαυτός σου;''

Ο άνθρωπος που με κουράζει το περισσότερο είναι αυτός. Είναι τόσο απρόβλεπτος, δεν ξέρω πως θα αντιδράσει και αυτό με φοβίζει. Για αυτό τον παραμελώ και εγώ συνεχώς. Δεν θα μου βγει σε καλό. Το ξέρω, το νιώθω. Και μετά από λίγο αποφασίζω να απέχω. Ακόμη κι από τον εαυτό μου. Κυρίως από αυτόν, θα έλεγα. Ναι. Κυρίως από αυτόν...