Μακροπρόθεσμες αναμνήσεις

Αρχίζω και αναζητώ τις μικρές στιγμούλες μοναξιάς μου. Μα που είναι;

Εδώ μέσα είμαι πάλι, στην ψυχοθεραπεία μου, το μέρος που πάντα θα με ακούσει ό,τι κι αν έχω να του πω.

Χαμένος λοιπόν. Όχι μόνο εγώ, όλοι. Έχουμε αρχίσει να χανόμαστε, δίχως ιδιαίτερο λόγο. "Σπάμε" σε κομμάτια. Ο καθένας με το ζευγάρι του και χωριζόμαστε. Άσχημο, αρκετά μα δεν μπορείς να κάνεις και τίποτα. Ή τουλάχιστον αυτό λέω στον εαυτό μου για να μην πέσω σε κατάθλιψη.

Ξέρεις ότι αρχίζετε και χάνεστε όταν περνάει μια μέρα που καθ'όλη την διάρκεια της ήσασταν δίπλα-δίπλα με έναν φίλο και στο τέλος της λες ''Σήμερα δεν μίλησα με τον τάδε''. Αχ αγαπημένε τάδε, μου λείπεις ώρες ώρες!

Μπορεί να περνάω και τώρα καλά, δεν το συζητώ, αλλά μου λείπουν όσο τίποτα κάτι στιγμές πριν 2-3 χρόνια που δεν είχαμε τίποτα στο μυαλό μας, ήμασταν μόνο εμείς και περνούσαμε τόσο καλά. Αχ αυτές οι στιγμές, πόσο τις εκτιμώ τώρα. Αναπολώ και δεν θέλω, θλίβομαι.

Όσο κι αν δεν το θέλω, πρέπει να το αποδεχτώ. Οι παρέες διχάζονται κάποια στιγμή. Αυτή η πρόταση με πονάει ιδιαίτερα καθώς, τι κι αν το ξέρω, δεν θα μπορούμε για πάντα να βγαίνουμε στην γειτονιά μας και να λέμε τις απερίγραπτες, ατέλειωτες μαλακίες μας.

Μα είμαστε ακόμη παιδιά ψελλίζω πειστικά στον εαυτό μου. Μια φωνούλα που δεν μπορώ να συγκρατήσω, ξεπετάγεται. Εδώ η άλλη σχεδιάζει τον γάμο της σε 15 χρόνια από τώρα, εσύ τι κάνεις με την ζωή σου; ΣΚΑΣΕ της φωνάζω και αρχίζω να τρέχω. Από πρόσωπα, από καταστάσεις, από μακροπρόθεσμες υποχρεώσεις.

                    ΜΑ ΔΕΝ ΘΕΛΩ ΝΑ ΜΕΓΑΛΩΣΩ.

Πώς βρέθηκα εδώ; Πότε μεγάλωσα τόσο; Βλέπω τις υποχρεώσεις να τρέχουν, κι εγώ στέκομαι και βάζω τα κλάματα. Α, σκατά. Πάλι τα γάμησα.

Αναρίθμητες στιγμές υπομονής

Οκτώβρης και κρύο. Σχεδόν έχει μπει ο Νοέμβρης και μια αόριστη σκέψη σκάει στο μυαλό μου. Αυτό το μέρος, αυτό το μπλογκ, αυτό το κομμάτι της ζωής μου που ποτέ δεν πήρα στα σοβαρά μα μοιάζει, τελικά και τελείως απροσδόκητα, να είναι ίσως το σταθερότερο κομμάτι της.

Δεν μπαίνω, δεν γράφω όπως θα ήθελα να γράφω. Δεν είναι ότι ''δεν έχω έμπνευση'' ή κάποια τέτοια γελοία δικαιολογιούλα. Δεν προλαβαίνω. Αλήθεια, δεν προλαβαίνω να κάνω πολλά πράγματα που θα ήθελα να ασχοληθώ στην ζωή μου, όπως να ακούσω λίγη μουσική από εκείνο το συγκρότημα που ανακάλυψα τυχαία και αγάπησα ανεπανάληπτα ή να διαβάσω αυτό το βιβλίο που τόσο θέλω. Είναι σίγουρα δύσκολο. Βασικά, δεν είναι δύσκολο, είναι σκατά.

Είμαι σε αυτό το κομμάτι της ζωής μου που τόσο θέλω να ανακαλύψω τον κόσμο, μα δεν μπορώ. Τι ειρωνεία(!) Τρέχω, βιάζομαι, κουράζομαι και δυσκολεύομαι. Μονίμως τρέχω από μάθημα σε μάθημα χάνοντας την ζωή μου βασανιστικά αργά κάπου στην διαδρομή. Στην διαδρομή που ώρες ώρες φαντάζει ατελείωτη.

Παρ' όλα αυτά, πέρασαν 2 μήνες. Δύσκολοι μεν, χωρίς επιστροφή δε. Ναι, αυτό είναι ένα παιχνίδι που κάνω με τον εαυτό μου. Κάθε εβδομάδα που τελειώνει, κάθε μέρα, ίσως κάθε στιγμή της μέρας λέω στο κουρασμένο μου κορμί ''Υπομονή, τώρα είσαι πιο κοντά. Δεν μπορεί να κρατήσει για πάντα, είναι αδύνατον.'' 2 μήνες. Δεν θα πω πως ήταν εντελώς χάλια. Ειλικρινά, πέρασαν γρήγορα, αληθινά γρήγορα! Όταν αναπολώ εκείνο, το πρώτο μάθημα της χρονιάς μου φαίνεται σαν χθες, μα δεν θέλω να γυρίσω πίσω για κανέναν λόγο. Μόνο μπροστά. Ώρες ώρες νιώθω ότι δεν θα αντέξω, ότι θα χαθώ στον δρόμο, αν δεν είμαι ήδη χαμένος.

Η μόνη μου δικαίωση είναι μια σειρά τσαλακωμένων χαρτιών και αριθμών. Θέλω να τα πάω καλά, για να κλείσουν μερικά στόματα. Λατρεύω να κλείνω στόματα.

Αντώνη μην είσαι αχάριστος ακούγεται μια φωνούλα μέσα στο πιο χαοτικό μέρος του σώματος μου. Η αλήθεια είναι ότι δεν είμαι, εκτιμώ κάποια πράγματα που συνέβησαν, πάρα πολύ. Κάποια όνειρα που είχα αποδεχτεί ότι δεν θα συμβούν ποτέ, συνέβησαν! Γιατί, μωρό μου, ο κόσμος είναι αξιοπερίεργος. Είναι από τους λόγους που σηκώνομαι το πρωί από το κρεβάτι μου και δεν τα παρατάω. Γιατί θα την δω, έστω για λίγο, θα την αγγίξω, θα την φιλήσω.

Δεν την χορταίνω όμως, αυτό είναι το πρόβλημα μου. Δεν χορταίνω τους ανθρώπους που θέλω. Υπάρχουν στιγμές που θέλω απλά να μπω στο τρένο και να βγω για τον γαμημένο καφέ που αναβάλω πολλά σαββατοκύριακα τώρα. Μα δεν μπορώ, όπως είναι λογικό. Έτσι κάθομαι εδώ, τώρα που βρήκα λίγο χρόνο, και κάνω αυτό που αγαπώ τόσο πολύ. Αυτό που δεν χρειάζομαι κανένα τεστ επαγγελματικού προσανατολισμού να μου πει πως έχω 8,9 συμβατότητα, αυτό που πάντα θα με γεμίζει. Άλλοι γεμίζουν με καφέδες, άλλοι με χορό κι εγώ με το να οπτικοποιώ τις σκέψεις μου.

Περίεργοι οι άνθρωποι, καρδιά μου! Τι ψάχνεις; Άκρη δεν θα βγάλεις.

Υπομονή λοιπόν. Υπομονή κόσμε, υπομονή εξαντλημένα, ρουτινιασμένα μου ανθρωπάκια. Δίνετε λίγη αγάπη, και κάντε όμορφα πράγματα. Την αγάπη μου.

Υ.Γ. Χριστούγεννα έρχονται. Ελπίζω να έχω ξαναγράψει μέχρι τότε. Θα δείξει. Πάντα δείχνει ο καιρός. Πάντα.

Μικρότητες

 Νιώθω τόσο άσχημα. Δεν ξέρω καν τον λόγο. Ίσως επειδή ώρες-ώρες είμαι ολομόναχος. Ψυχικά εννοώ. Γιατί και χιλιάδες να είναι τριγύρω σου, μπορείς να είσαι μόνος. Και πολύ μάλιστα. Ίσως πάλι να είναι και τα συναισθήματα του χωρισμού που βγαίνουν τώρα. Ναι μπορεί να είμαι όντως καλύτερα έτσι, δεν το αμφισβητώ στιγμή, όμως δεν παύει να υπάρχει τόσος καιρός που ζήσαμε μαζί, τόσες υπέροχες αναμνήσεις.

 Καταλαβαίνεις ότι έχεις χωρίσει όταν πας να σηκώσεις το τηλέφωνο για να την πάρεις και να της πεις ότι είσαι στην καφετέρια και μόλις μπήκε μέσα ο περίεργος καραφλός κύριος που είχατε πετύχει στον δρόμο και τον είχε κουτσουλήσει ένα πουλί και εσείς γελάγατε δυο μέρες σαν τρελοί. Τότε είναι που συνειδητοποιείς ότι δεν μπορείς να πάρεις τηλέφωνο. Ούτε να στείλεις μήνυμα. Γιατί, ξαφνικά, δεν είναι επιτρεπτή η επαφή παρ' όλα τα ''Είσαι πολύ σημαντικός για μένα'' και τα ''Θα μείνουμε φίλοι, εννοείται'' και άλλα τέτοια ψέματα που λέγοντας τα, ξέρουμε από κοινού ότι δεν θα τηρηθούν ποτέ, ότι δεν θα κάνουμε καν την προσπάθεια να τηρηθούν.

 Ψάχνω λίγο τα ντουλάπια μου και βρίσκω ένα άλμπουμ. Πάντα μου άρεσε να τυπώνω τις αγαπημένες μου φωτογραφίες και να μην τις αφήνω να παραμένουν μερικά γραφικά στην οθόνη μου. Όταν τις πιάνω στα χέρια μου νιώθω μια γαλήνη απίστευτη. Σαν να μπορώ να πιάσω όλες τις αγαπημένες μου στιγμές.

 Το ξεφυλλίζω στα γρήγορα, συνειδητά. Ξέροντας ότι άμα διαθέσω παραπάνω χρόνο απ' όσο πρέπει, δεν θα έχουμε ωραίο τέλος. Ωραίες είναι οι αναμνήσεις, αλλά δεν μπορείς να ζεις για πάντα σ'αυτές,

(δυστυχώς ή ευτυχώς)

δεν γίνεται. Ξέρεις, το μεγαλύτερο κακό το κάνει η συνήθεια.Ναι, όταν ξέρεις ότι θα είναι εκεί στο τέλος της μέρας για να ακούσει τις πιο ηλίθιες και ανούσιες στιγμές της σημερινής σου μέρας. Όταν ξέρεις ότι το Σάββατο θα βγείτε, θα πάτε σε ένα ρομαντικό δείπνο ή στο σινεμά για καμια ταινία. Όταν βρίσκεται απέναντι σου έτοιμη να μοιραστείτε τα μεγαλύτερα γέλια και τα χειρότερα κλάματα. Συνηθίζει κανείς, αναπό-φευκτα. Και όταν ξαφνικά δεν είναι εκεί, τρομάζεις. Που πήγαν όλα αυτά; Χάθηκαν στον βωμό του χωρισμού; Τόσο αδιάφορα ήταν που μπορούν να ξεχαστούν σε μια τόση δα στιγμή; Ίσως.

 Μικρότητες. Η ζωή υπάρχει για να συνεχίζεται. Συνεχίζεται. Έτσι δεν είναι;

''Έχω κάτι σπασμένα φτερά..''

 Πάει κι αυτό λοιπόν. Το καλοκαίρι έχει σχεδόν τελειώσει. Αυτός ο Ιούλιος ήταν ίσως ο καλύτερος που έχω ζήσει. Άρα δεν λυπάμαι. Ή τουλάχιστον δεν λυπάμαι για αυτό.

 Αυτό που με λυπεί και συνάμα με τρομάζει, περισσότερο από ποτέ, είναι η επιστροφή στην καθημερινότητα, σ'αυτό το ανούσιο ρουτίνιασμα που οι μέρες περνούν χωρίς ιδιαίτερο αντίκτυπο στην ζωή μας, χαραμίζοντας τις ζωές μας.

 Πλέον με τρομάζει και η μοναξιά. Όχι πολύ αλλά περισσότερο από πριν. Γι'αυτό τρέχω να κρυφτώ σε μια ψεύτικη ανθρώπινη σχέση.

 Τα αληθινά πέρασαν, ίσως ξανάρθουν. Το ελπίζω. ''Η αγάπη με προσπέρασε'' ξεστομίζω και χαμογελάω. Πονάει αλλά πρέπει.

 Δεν έχω πολλά να πω πλέον. Απέχω πολύ από την ''χαρά'' και την ''ευτυχία'' και όλες αυτές τις ιδέες που δεν φαίνονται να πραγματοποιούνται ισάξια για όλους σε τούτο τον μάταιο κόσμο. Ίσως κάποια μέρα να γίνει λίγο πραγματικότητα και για μένα.

 Κλείνω. Δεν μπορώ να συνεχίσω. Αρκούν λίγες λέξεις μονάχα για να  με αντιπροσωπεύουν.Καρυωτάκης ''Μια δέσμη από τριαντάφυλλα'' και κλείνω μ'αυτό:

Ἔχω κάτι σπασμένα φτερά.

Δὲν ξέρω κἂν γιατί μᾶς ἦρθε

τὸ καλοκαῖρι αὐτό.

Γιὰ ποιὰν ἀνέλπιστη χαρά,

γιὰ ποιὲς ἀγάπες

γιὰ ποιὸ ταξίδι ὀνειρευτό.

Ανεκπλήρωτοι φόβοι

 4 Ιουλίου λοιπόν, και έχουν τελειώσει τα πάντα. Κάθομαι όσο αντέχω μέχρι να ''με πιάσει'' και να φύγω, να ξεχυθώ στους δρόμους, να βρεθώ ανάμεσα σε κόσμο. Έφυγε το μισό καλοκαίρι. Τόσο ανούσια, τόσο αδιάφορα. Έχουν δοθεί υποσχέσεις για αυτό το καλοκαίρι με την ελπίδα να τηρήσω όσες μπορώ.

 Τώρα που το σκέφτομαι ίσως να μην ήταν και τόσο ανούσιο. Γιατί αρκούν μερικά λεπτά για να μεταμορφωθεί από μια βαρετή καλοκαιρινή μέρα σε ένα αξέχαστο μήνα, ίσως και καλοκαίρι ολόκληρο.

 Υπάρχουν λοιπόν κάποιες συζητήσεις που θέλω να κάνω. Πριν έναν χρόνο αν μου έλεγες να το κάνω θα σου έλεγα ''άντε γαμήσου ρε'' κρυμμένος πίσω από ένα χαμόγελο. Είχα τελείως κλειστά τα μάτια μου και τα αφτιά μου. Δεν άντεχα να αντιμετωπίσω κάτι σαν αυτό. Ακόμη δυσκολεύομαι αλλά είναι στιγμές που λέω ''Δεν γαμιέται;'' και αρπάζω τον άνθρωπο που θέλω να μιλήσω από το μπράτσο.

 Κάπως έτσι ξεκίνησε λοιπόν κι αυτό. Κάνοντας πλάκα (όπως τα περισσότερα) επεκταθήκαμε και αρχίσαμε να σοβαρεύουμε την χωρίς ουσιαστικό λόγο ύπαρξης κουβεντούλα μας.

 Από αλλού ξεκινάς και καταλήγεις κάπου τελείως διαφορετικά. Αυτή είναι η ιστορία της ζωής μου. Για αλλού ξεκινάω το πρωί όταν θα σηκωθώ από το κρεβάτι μου, αναμαλλιασμένος και με ελαφρά σημάδια από το μαξιλάρι στο πρόσωπο μου, και αλλού καταλήγω όταν θα περάσω την πόρτα μου. Δεν ξέρω τον λόγο, αλλά είναι αλήθεια. Και για μια ακόμη φορά ΑΥΤΟ συνέβη. Δεν μετράει τόσο το για πού ξεκινήσαμε αλλά στο που καταλήξαμε.

 ''Ναι''. Μια κουβέντα. Τόσο μικρή και διακριτική μπορεί να σου αλλάξει για πάντα την ζωή. Μπορεί να σου καταστρέψει σκέψεις χρόνων ολόκληρων.

'' Έχω θυμό πολύ να βγάλω'', που μέρα με την μέρα κλιμακώνεται απεριόριστα. Είμαι θυμωμένος με μένα. ΠΟΛΥ θυμωμένος, όσο δεν μπορεί να περιγραφεί. Θυμό για τον τρόπο που έπραξα τότε, αν και δεν ήξερα την αλήθεια. Έπρεπε να το είχα διαχειριστεί καλύτερα. Έπρεπε, έπρεπε, έπρεπε ΚΟΥΡΑΣΤΗΚΑ!

 Ξέρεις όμως τι πονάει περισσότερο από όλα; Όχι δεν είναι ούτε το ότι δεν είναι πλέον στην ζωή μου όπως παλιά, ούτε ότι δεν θα την δω για τους επόμενους 2 μήνες. Πονάει να ξέρεις ότι θα μπορούσε να είχε συμβεί!ΝΑΙ!ΑΥΤΗ Η ΤΡΕΛΗ ΙΣΤΟΡΙΟΥΛΑ ΠΟΥ ΕΙΧΑ ΠΛΕΞΕΙ ΑΥΤΟΝΟΜΑ ΣΤΟ ΜΥΑΛΟ ΜΟΥ ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΣΕ ΝΑ ΕΙΝΑΙ Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ!

 Ειρωνία!Πολύ μεγάλη.

 Κι από την άλλη το παρόν, τίποτα. Αυτό το αίσθημα ότι είναι θέμα χρόνου να τελειώσει είναι το χειρότερο. Και μετά την επόμενη μέρα νιώθεις ότι μπορείτε να αντέξετε για πολύ ακόμη. Δεν ξέρω τι θα συμβεί τελικά. Αλλά κάποια πράγματα πρέπει να ξεκαθαριστούν το συντομότερο. ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΟ. Ο κόσμος μου ώρες-ώρες σβήνει.

''Θα περάσει!'' Δεν ξέρω κατά πόσο το πιστεύω όταν το λέω, αλλά πρέπει να το πιστέψω γιατί..γιατί απλά δεν γίνεται αλλιώς.

 ''Η ζωή είναι άδικη''. Όχι. Οι άνθρωποι είναι άδικοι. Και κάποιες φορές ΕΜΕΙΣ ΟΙ ΙΔΙΟΙ είμαστε άδικοι με τον εαυτό μας. Δεν έχουμε τα αρχίδια να τολμήσουμε κάτι και μας βολεύει ιδανικά να το ρίξουμε στους άλλους, στην ζωή, στο σύμπαν! Έτσι δεν είναι;

 Τώρα λοιπόν κάτσε στην δυστυχία σου και μοίραζε ευθύνες! Φτηνό ανθρωπάκι...

Εύκολες(;) λύσεις

 Ξυπνάω.Βλέπω το ημερολόγιο.04/06...''Πώς έγινε αυτό;'' σκέφτομαι.

 Μου φαίνεται σαν χθες που αλλάζαμε χρόνο, και τώρα έχει περάσει ήδη το μισό 2014.''Το μισό 2014..'' Ναι. Δεν θα έλεγα πως ήταν αδιάφορο. Συνέβησαν πολλά. Θετικά ή αρνητικά. Αυτό δεν μετράει τόσο. Το θέμα είναι ότι ήταν γεμάτο.

 Συνειδητοποιώ πως υπάρχει ένα blog εκεί έξω. Όχι πως νοιάζεται κανείς εκτός από μένα, αλλά το οφείλω στον εαυτό μου να γράψω σήμερα. Μετά από 1.5 μήνα.

 

 Δεν είναι ότι δεν ''έχω έμπνευση'' ή οτιδήποτε τέτοιο. Δεν μπορώ τις δικαιολογίες. Δεν γούσταρα ρε φίλε να γράψω. Τέλος οι δικαιολογίες.

 Ο προβληματισμός μου λοιπόν τον τελευταίο καιρό είναι ''οι εύκολες λύσεις''. Το συζητάω με όποιον βρεθεί μπροστά μου, συλλέγοντας αμέτρητες διαφορετικές απόψεις τελικά. Τι είναι εύκολη λύση; Πρέπει να τις διαλέγουμε; Πότε; Γιατί;

 Οι εύκολες λύσεις θα είναι ΠΑΝΤΑ εκεί.Πάντα θα παραμονεύει στην πιο σκοτεινή γωνιά του μυαλού σου. Θα σε περιμένει για όταν απλά, δεν αντέχεις άλλο. Όταν κουραστείς να προσπαθείς για κάτι που έχεις παλέψει καιρό, στην εύκολη λύση. Όταν βαρεθείς κάτι, στην εύκολη λύση. Ακόμη και όταν δεν μπορείς να πάρεις μια απόφαση, θα πας στην εύκολη λύση, να σταματήσεις να το σκέφτεσαι δηλαδή και να πεις στον εαυτό σου ''Έχω χρόνο να αποφασίσω''.

 Για πόσο όμως;Για πόσο θα έχω χρόνο; Και που ξέρω εγώ όταν λέω με τόση σιγουριά πως υπάρχει χρόνος, ότι σήμερα δεν είναι η τελευταία μου μέρα; Πώς μπορεί ο οποιοσδήποτε να το ξέρει αυτό;

 ΚΟΥΡΑΖΟΜΑΙ.''Έχω χρόνο'' και συνεχίζω.

 Λοιπόν ναι. Όσο τρελό κι αν ακούγεται, κάτι μπορεί να μην είναι η εύκολη λύση που νομίζουμε πως είναι. Αυτό που πιστεύεις ότι είναι η εύκολη λύση, τελικά καταλήγει να είναι η δύσκολη, πιο επίπονη λύση. Μπορεί να συμβεί κάτι, το πιο μικρό κάτι, και να σου αλλάξει την κοσμοθεωρία περί εύκολων λύσεων. Θα συμβεί κάποια στιγμή. Όταν συμβεί όμως, είναι επιλογή σου αν θα το αποδεχθείς ή αν θα τρέξεις στην παλιά εύκολη λύση, για να μην πολυκουράσεις και το πολύτιμο μυαλουδάκι σου. Θα πάθεις τίποτα άμα σκεφτείς λίγο παραπάνω ε; Πρόσεχε μην πάθεις καμιά υπερκόπωση! Έτσι! ΈΤΣΙ! Τρέχα στο παρελθόν!ΤΡΕΧΑ ΣΤΗΝ ΕΥΚΟΛΗ ΛΥΣΗ!

 Δεν ξέρω τι συμβαίνει. Κοιτάζω άπραγος τριγύρω. Προσπαθώντας να βρω την εύκολη λύση μου. Που είναι; ΘΕΛΩ ΤΗΝ ΕΥΚΟΛΗ ΛΥΣΗ ΜΟΥ ΚΙ ΕΓΩ! ΜΟΥ ΑΞΙΖΕΙ! ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ, ΜΟΥ ΑΞΙΖΕΙ ΜΙΑ ΕΥΚΟΛΗ ΑΠΟΦΑΣΗ!

 Που καταλήγω; Ίσως να μην υπάρχουν πάντα εύκολες λύσεις για όλους.

Ίσως κάποιοι δεν είμαστε γεννημένοι για τις εύκολες λύσεις.