Λάθος εικόνες

"Μια εικόνα χίλιες λέξεις" έτσι δεν λένε; Όσο κλισέ κι αν ακούγεται, μπορεί να περιγράψει τέλεια κάποιες καταστάσεις.

Είναι αυτή η στιγμή που απλά βλέπεις κάτι, και σε καταστρέφει ολοκληρωτικά. Δεν ακούς, δεν ακουμπάς, τίποτα τέτοιο. Απλά βλέπεις από μακρυά κάτι χωρίς καν να το θες. Τυχαίνει να πάει εκεί το βλέμμα σου και ξαφνικά...κολλάς. Το ήξερες πως συνέβαινε αλλά όταν υπάρχουν και οι αποδείξεις, όλα γίνονται πολύ χειρότερα.

Ίσως να μην δείξεις πως αισθάνεσαι πραγματικά και να το ρίξεις στην πλάκα. Μόλις γυρίσεις σπίτι σου όμως, και κλείσεις την πόρτα πίσω σου, βγάζεις την "μάσκα" και γίνεσαι ξανά ο εαυτός σου. Και αρχίζεις να σκέφτεσαι, ίσως υπερβολικά, χωρίς διακοπή. Με την ώρα το μόνο που τελικά καταφέρνεις είναι να τα έχεις περιπλέξει όλα στο μυαλό σου. Πάντα. Πάντα τα περιπλέκω. Γαμώτο. Γιατί;

Δεν έχω κάτι καλύτερο να κάνω, κι έτσι απλά σιωπώ, προσποιούμενος πως δεν είδα τίποτα. Η ώρα περνάει και τα περιπλέκω ακόμη περισσότερο. Πρέπει να πάρω την απόφασή μου και να αποφασίσω πως θα το χειριστώ. Μισό λεπτό.

ΤΙ ΚΑΝΩ;ΤΙ;

Κάθομαι και σκέφτομαι πώς θα χειριστώ κάτι τόσο ανούσιο. Γιατί;
Σταματώ να σκέφτομαι για λίγο. Και ξαφνικά...όλα ξεδιαλύνουν στα μάτια μου. Θα πάψω να προσπαθώ. Ήρθε η ώρα να προχωρήσω. Το εννοώ. Ίσως αύριο να το μετανιώσω, αλλά τώρα, που γράφω αυτές τις λέξεις το εννοώ όσο τίποτα. Θα προχωρήσω.
Τελικά συνειδητοποιώ πως κάτι πρέπει να βάλω καλά μέσα στο μυαλό μου και να κοιτάξω μπροστά:

Απλά έκλεισε ένα κεφάλαιο. Όχι όλο το βιβλίο.

Τέλος σκέψεων. Έστω για λίγο.

Προδωμένος

Άσχημο συναίσθημα. Σίγουρα.

Είναι αυτό το συναίσθημα της προδοσίας. Αυτό το αίσθημα κενού μέσα στην ίδια σου την ψυχή, που σε κάνει να σκέφτεσαι ''Όχι κι εσύ ρε γαμώτο.Όχι.''

Είναι κι αυτά τα άτομα που τα αγαπάς, υπερβολικά ίσως, που όταν κι εκείνα απλά ''φύγουν'' '' απομακρυνθούν'' ή οποιαδήποτε τέτοια σεμνή και πολιτισμένη λέξη βγει πραγματική...απλά δεν μπορείς να το αντιμετωπίσεις.Ή μάλλον δεν μπορείς να το πιστέψεις.

Γιατί είχες τόσο πιστέψει σε αυτά τα άτομα, είχες τόσο εμπιστευτεί που απλά δεν μπορεί να ήταν ''μία απ'τα ίδια.''

Και είναι άσχημο ρε γαμώτο. Είναι απαίσιο να ξέρεις ότι ούτε εκείνοι ήταν αληθινοί. Ότι ούτε εκείνα τα λόγια που σου είχαν πει τότε και σε είχαν συγκινήσει, δεν είναι πραγματικά.

Και αφού συμβεί όλο αυτό και μη θέλοντας να πιστέψεις τίποτα από αυτά, πας στους ίδιους να μιλήσετε πρόσωπο με πρόσωπο.

Αυτό είναι, το ορκίζομαι, το χειρότερο. Είναι όταν σε κοιτάξουν με αυτό το άδειο βλέμμα που είναι σαν να  βλέπεις πρώτη φορά στην ζωή σου και ξέρεις ότι είναι όλα αλήθεια πριν καν προλάβουν να βγάλουν λέξη.

Βουρκώνεις. Κάθεσαι μόνο και μόνο για να δεις αυτό το βλέμμα που αυτόματα μισείς κοιτώντας σε σαν να σου λέει ''Τι ακριβώς περίμενες από μένα; Περίμενες να σε αγαπήσω όσο εσύ; Περίμενες να είναι όλα μου τα λόγια αληθινά; Γιατί;'' ξεσπώντας σε γέλια κοροϊδεύοντας σε.

Τι έκανα λάθος; Τι πήγε στραβά; Πάλι λάθος ανθρώπους διάλεξα; Τι γίνεται με μένα; Γιατί το κάνω πάντα αυτό; Πάντα τα λάθος άτομα.

Σηκώνεσαι. Φεύγεις. Πολιτισμένα πράγματα, μέχρι να σε κρύψει η γωνία που στρίβεις.

Ξεσπάς και δεν ξέρεις τι να κάνεις. Δεν ξέρεις που βρίσκεσαι, και τι έχει μόλις συμβεί.

Μα αλήθεια. Πόσο τίποτα μπορείς να σημαίνεις σε κάποιον άνθρωπο;

Γιατί; Γιατί σου άξιζε τέτοια συμπεριφορά;

''Αντίο'' ψελλίζεις όταν δεν σ'ακούει καν.

Άνθρωποι αγαπητέ μου. Λάθος άνθρωποι.

Τι συμβαίνει;

Δεν ξέρω τι πάει στραβά με μένα. Είμαι εδώ και λυπάμαι για πράγματα που ούτε καν έχουν συμβεί. Για ανθρώπους που δεν αξίζουν τίποτα, που μου φέρθηκαν απαίσια. Για λόγια που δεν είπα. Για πράξεις που δεν έκανα.
Δεν ξέρω τι συμβαίνει γύρω μου. Απλά θέλω να ξεχάσω. Τόσο πολύ. Και κανείς δεν είναι δίπλα σου, γαμώτο. Κυριολεκτικά δίπλα σου.
Είναι περασμένη η ώρα.Οι υπόλοιποι άνθρωποι πιθανόν απλά να κοιμούνται.Αλλά εγώ κάθομαι εδώ, μπροστά από αυτόν τον υπολογιστή, με τα χέρια πάνω σ'αυτό το πληκτρολόγιο κάνοντας έναν ''μίνι απολογισμό'' της ζωής μου. Προφανώς και δεν ξέρω γιατί, μάλλον απλά έπρεπε να γίνονται κι αυτά καμιά φορά...Έτσι δεν είναι;
Πώς ξεφεύγω; Πώς;
Μάλλον πρέπει και εγώ να γίνω μέρος του συνόλου, υποθέτω. 
Καληνύχτα (;)

ΘΕΛΩ.

ΘΕΛΩ ΝΑ ΒΓΩ ΚΑΙ ΝΑ ΦΩΝΑΞΩ ΔΥΝΑΤΑ.

Θα το κάνω.

Το θέλω.

Αλήθεια.

Μα φοβάμαι.Γιατί φοβάμαι;

Αναμονή

Πες κάτι. Είμαι εδώ και σε περιμένω.Και θα συνεχίσω να σε περιμένω για πολύ καιρό..

Απλά πρέπει. Δεν ξερω γιατί αλλά πρέπει. Είναι αυτή η έμφυτη ανάγκη που βγαίνει από μέσα σου για να μην αφήσεις κάτι τόσο καλό να ξεγλιστρήσει μέσα από τα χέρια σου. Εννοείται πως κουράζομαι αλλά παίρνω μια βαθιά ανάσα και συνεχίζω.

Συνεχίζω να προσπαθώ. Για σένα; Για μένα; Για μας.

Όνειρα μακρινά

Μακρινά.Τόσο μακρινά που μπορεί να τρελαθείς.Πιστεύεις σε πράγματα που ώρες ώρες σου φαίνονται απίστευτα.''Για ποιον λόγο είμαι εδώ;'' ψελλίζεις,από μέσα σου,φυσικά.Γιατί ποιος θα νοιαστεί να ακούσει το τι μπορεί να περνάς τι αντιμετωπίζεις;

Κανένας μάλλον.Γιατί στην πραγματικότητα,τελικά όλοι μόνοι μας δεν καταλήγουμε;Όσους φίλους κι αν έχουμε όσο αγαπημένη οικογένεια,πάντα θα καταλήξουμε κάπου,κάπως μόνοι.Δεν λέω πως είναι κακό,φυσικά όχι.Ορισμένες φορές μάλιστα ίσως να είναι και καλό.Λίγος χρόνος με τον εαυτό σου θα σε ωφελήσει,γιατί ''τώρα τελευταία τον έχεις χάσει τον εαυτό σου''.Χάνεσαι.Όχι επειδή το θες,προφανώς όχι.Αλλά επειδή μέσα στην βιασύνη του κόσμου εσύ απλά δεν προλαβαίνεις.Δεν προλαβαίνω να προχωρήσω και εγώ μαζί με όλους τους υπόλοιπους.Ξεμένω λίγο πιο πίσω,ανεβάζω ταχύτητα αλλά μέσα μου αντιλαμβάνομαι ότι δεν πρόκειται να προλάβω.Κι έτσι απλά κάθομαι  ξοπίσω.Και περιμένω.Δεν ξέρω τι,μην ρωτήσεις.Απλά περιμένω.Μάλλον την στιγμή που θα ξεσπάσω.Και τότε θα είναι αργά.Αργά για πολλά πράγματα.Αλλά κυρίως για μένα.

Δεν ξέρω τι προσπαθώ να κάνω.Αλήθεια.Αλλά μακάρι να τα καταφέρω.Μακάρι..