Κριτίque

Το παρελθοντικό μου εγώ με κοιτάζει ειλικρινά απορημένο.

-"Πώς;" ξεστομά θλιμμένο.

-"Τι πώς;"

-"Πώς μπορείς και το κάνεις αυτό; Πώς καταφέρνεις

και δεν σε νοιάζει τίποτα;"

Χαμογελάω, κάπως στενάχωρα, καθώς τρίβω το κεφάλι του μικρού αγοριού.

-"Από κάποια στιγμή και μετά, παύουν να σε νοιάζουν και να

σε επηρεάζουν με οποιοδήποτε τρόπο όλα αυτά."

-"Μου φαίνεται απίθανο."

Ανασηκώνει τους υπερβολικά αδύνατους ώμους του και κάνει, πιο εμφανές, το ήδη αντιληπτό γεγονός ότι δεν με πιστεύει.

Κρατάμε τα πάντα μέσα μας, γιατί ποτέ δεν θέλαμε να ενοχλήσουμε τον διπλανό μας. Φοβηθήκαμε την απόρριψη, ακόμη κι από τους ίδιους τους "ανθρώπους μας" (!)

Ξεφυσάμε καπνό και απόγνωση. Καταπίνουμε αλκοόλ και τύψεις.

Τύψεις για τον εαυτό μας, για την ταυτότητα μας και για αυτό που είμαστε. Ή και ίσως για όλα εκείνα που δεν είμαστε, ώστε να χωράμε στα κουτάκια της κοινωνίας και να προσαρμοζόμαστε σε κάθε στεγανό και καταστροφικό (για πολλούς λόγους) στερεότυπο. Πάντα το ίδιο πρόβλημα.

Μα δεν ταιριάζω εδώ εγώ. Ειλικρινά, δεν βρίσκω καθόλου ενδιαφέρον αυτό που μου δείχνεις και, αλήθεια!, δεν θέλω να ασχοληθώ με αυτό που υποτίθεται πως πρέπει.

h = ½×g×t²

Χάνομαι.
Το ξέρω, καλύτερα από οποιονδήποτε που προσπαθεί να μου το εξηγήσει με κενά λογάκια της στιγμής.
Χέστηκα για τις φτηνές, κακοφτιαγμένες λεξούλες σου, δεν θα μπορούσα να νοιάζομαι λιγότερο.
Ωμός; Κυνικός;
Απλά λέω την αλήθεια, έμαθες 2 πλουμιστές λεξούλες και μου τις μοστράρεις με την πρώτη ευκαιρία.
Η υπομονή μου εξαντλείται ανάλογα με την ελευθερία μου.
Η ελευθερία μου τελειώνει αντιστρόφως ανάλογα με τις ατέλειωτες υποχρεώσεις μου.
Κι αν κάποτε νοιαζόμουν, το κάποτε είναι κάποτε.
Βρέχει μελαγχολία σήμερα. Κάθε σήμερα.
Τρέχω και παίρνω φόρα.
Πέφτω και πάλι στην μαύρη τρύπα της θλίψης μου. Ελεύθερη πτώση στο (εσωτερικό μου) κενό.
Μα γιατί δεν ανοίγει το αλεξίπτωτο;
Πάλι τα ίδια.
Εγώ προσπάθησα..(;)

Ημιτέλεια

Είμαι άνθρωπος του κόμματος. Φανατικός υποστηρικτής, από καιρό.

Μα τι εννοείς;

Είναι απλό. Ανήκω στην κατηγορία των ατόμων που χρησιμοποιούν όσα περισσότερα κόμματα μπορούν, αποφεύγοντας αριστοτεχνικότατα τις τελείες.

Μα δεν καταλαβαίνω.

Λογικό. Αυτό που λέω είναι ότι δεν μ'αρέσει να βάζω τελείες. Μου φαίνονται τρομακτικές και υπερβολικά οριστικές. Υπογραμμίζουν ή επιβεβαιώνουν μοναδικά το γεγονός του τέλους. Οποιασδήποτε μορφής τέλους.

Φοβάσαι.

Δεν το αρνήθηκα ποτέ. Φοβάμαι να αποδεχτώ πως κάτι έχει τελειώσει. Ακόμη κι αν το ξέρω (κυρίως τότε(;)). Έτσι, αντί να βάλω την τελεία μου, κατεβάζω απότομα το χέρι και την μετατρέπω σε κόμμα. Αφήνω ανοιχτή την πιθανότητα να συνεχιστεί.

Μα το κακό με τα κόμματα είναι άλλο. Όσο βολικά κι αν μοιάζουν, είναι αδύνατον να μείνουν στο τέλος της "πρότασης" για πάντα. Έτσι όλα ξεμένουν, ανοιχτά στην προοπτική της συνέχειας, η οποία, όμως, δεν φτάνει ποτέ. Και τα λόγια μπαγιατεύουν, και οι αναμνήσεις παίρνουν περίεργη και ξινισμένη γεύση.

Τίποτα νέο δεν αρχίζει,μα και τίποτα σάπιο δεν πετιέται στα σκουπίδια. Τι φαύλος, ανούσιος κύκλος.
Κοιτάζω αόριστα και περιμένω στοϊκά την ώρα που θα αποφασίσω να δεχθώ την αλήθεια. Όλες τις αλήθειες.

Αλλά, ρε πούστη μου, δεν το μπορώ. Δεν είμαι ικανός να κλείσω τον κύκλο, να γυρίσω σελίδα, να κοιτάξω μπροστά.

Δεν μπορώ να βάλω τελεία. Όχι σε μας. Πάντα ο κύκλος μας θα'ναι ανοιχτός (κι ας είναι στις 359 μοίρες, δεν με νοιάζει!).

Πάντοτε θα περιμένω να συνεχιστεί η, εντελώς άκομψα τελειωμένη, κακογραμμένη ιστοριούλα μας. Να έρθει και να εισβάλλει σαν βραδινό αεράκι, από το σχεδόν κλειστό, ξύλινο παράθυρο.
Πρέπει να καταλάβω ότι το τέλος έφτασε.
Και τότε..τότε θα βάλω την πιο ηχηρή τελεία από όλες.
Μέχρι τότε όμως καληνύχτα, παίρνω τα κόμματα και τα κομμάτια μου αγκαλιά και πάω να κοιμηθώ στο βόλεμα μου. 

Χαοτικό

Με κουράσατε. Εσείς και τα μαλακισμένα μυαλά σας, με τις απολιθωμένες απόψεις το κώλου.

Τα μικροαστά, συνηθισμένα ανθρωπάκια που τίποτα δεν έχουν να πουν.

Οι παθητικοποιημένες, ανούσιες στάσεις που κρατάτε στα πάντα.

Το γαμημένο βόλεμα σας. Μέχρι εκεί σας νοιάζει. Τίποτα βαθύτερο ή ουσιαστικό. Ε;

Μια θεσούλα που έχει φθαρεί στον καναπέ, όσο καταπίνετε, αμάσητα, junk food και junk ιδεολογίες.

Ό,τι σας πασάρουν, φαίνεται να το απορροφάτε καλύτερα κι από σφουγγάρι.

Κάνετε ό,τι θέλουν να κάνετε. Σκέφτεστε όπως θέλουν να σκέφτεστε. 

Ακολουθείτε, άκρως επιτυχημένα, το προδιαγεγραμμένο 60ετές με 80ετές πλάνο της ζωούλας που θέλουν να ζήσετε.

Γέννηση.

12 χρόνια σχολείο για να πλάσουν συνειδήσεις. Μπορεί να μην σου έκαναν περιτομή, σου έκοψαν, όμως,  μέρος του εαυτού και του ψυχισμού σου.

"Μα εγώ δεν κατάλαβα τίπ.."

"Αυτός είναι ο σκοπός, φίλε"

Δουλειά, λεφτά. Το επαναλαμβανόμενο μοτίβο φαίνεται να κάνει την εμφάνιση του.

Και μετά όλα τα υπόλοιπα. "Μα οικογένεια δεν θα κάνεις; Κανά παιδάκι;"

Γάμοι, οικογένειες, παιδιά, εγγόνια. Χαμένη κριτική σκέψη, μαζοποίηση, έλλειψη μορφών συγκίνησης. Καμία τέχνη, κανένα γούστο, μπροστά στους πνευματικούς ορίζοντες χτίζεται ένα ψηλό, αχανές τοίχος.

Μετατρέπεσαι σε τέρας που κρίνει τα πάντα, καθώς δείχνει (σφίγγοντας τα δόντια), με το βρώμικο, από το δεύτερο σακουλάκι τσιπς, δάχτυλο σου. (Μα πώς πάχυνα;)

Συγχαρητήρια! Έφτασες στο τελευταίο στάδιο.

Κλείνεις τα μάτια σου και δεν έχεις ζήσει ούτε ένα λεπτό ελεύθερος. Δεν ένιωσες και δεν πραγμάτωσες κανένα όνειρο σου. Ούτε καν εκείνη την μονοήμερη εκδρομούλα. Σε καταβρόχθισαν οι αναβολές. 

Ολική απογοήτευση.

Έζησες κάτι, που ποτέ πραγματικά δεν ήθελες. Αλλά τουλάχιστον (χα!) ικανοποίησες την κοινωνία.

Πότε ήταν, λοιπόν, η τελευταία φορά που έκανες κάτι μόνο και μόνο επειδή το ήθελες;

Υ.Γ. Όσο για τον ψευτογραφιά αυτού του άρθρου, εκείνον τον δήθεν ελεύθερο και ονειροπόλο τύπο... Τονισμένες μαλακίες και υπογραμμισμένα σκατά. Προσπαθεί, απελπιστικά πολύ, να φερθεί χωρίς να επηρεαστεί από οτιδήποτε. Κι αυτό ένα είδος ανελευθερίας είναι.

Ενηλικίωση και άλλες ιστορίες τρόμου

Μην με κοιτάτε έτσι, δεν άλλαξα. Αλήθεια λέω!

Η μέρα που περίμενα από παιδί, φαίνεται να έχει φτάσει.

Αφού σηκώνομαι από το κρεβάτι μου περνάνε μερικά λεπτά μέχρι να το συνειδητοποιήσω.

Είσαι ενήλικας.

Η απροειδοποίητη φωνούλα φαίνεται να με ταράζει ιδιαιτέρως. Δεν πολυκατάλαβα γιατί, μα συνέβη.

Με θυμάμαι, τότε που έλεγα με έντονο τόνο (και λίγο μίσος που υποβόσκει) ότι να, η μέρα που θα ενηλικιωθώ θα είναι μοναδική και τέλεια. Και να, όταν θα γίνω 18 θα κάνω ό,τι θέλω γιατί (χα!) θα είμαι ανεξάρτητος.

Στα 18 μου, λοιπόν, είμαι πιο εξαρτημένος από ποτέ. Από πολλά πράγματα, διάφορους παράγοντες.

Από σήμερα, μπορώ και επίσημα πλέον, να κάνω όλα εκείνα που ήδη έκανα. Οξύμωρο και αστείο. Προχωρώ.

Δεν ξέρω τι εύχομαι για τον εαυτό μου, πέρα από το να μην πάψω να μάχομαι για τα όνειρα που έκανα από τότε. Δεν μπορώ να απογοητεύσω τον 6χρονο ή 8χρονο εαυτό μου. Θα με κοιτάζει στα μάτια, θλιμμένος και θυμωμένος. Ολική ψυχοσωματική καταστροφή.

Από την άλλη, σφηνώνω στο μυαλό μου κάτι, πολύ καλά.

Να μην αφήσω -ποτέ- το παιδί μέσα μου να πνιγεί μέσα στα σκατά και τη σαπίλα της κοινωνίας ετούτης.

Αυτό, το λες και στόχο ζωής. Δεν παύω να πιστεύω. Θα δείξει. Πάντα δείχνει ο καιρός.

Συνεχίζω να πιστεύω σε εκείνο το ανόητο, ζωηρό πνεύμα που ποτέ δεν έπαυε να γελάει.

Μακάρι.

Καλή συνέχεια.

Επανάληψη

Κάθε φορά το ίδιο πράγμα. Επανάληψη.

Αγκάλιασε, μην σκέφτεσαι.

Φίλα, μην χάνεσαι.

Ζήσ'το. Ζήσ΄το το γαμημένο.

Μην χαθείς στα "θα" και στα "πρέπει" απόψε.

Χάσου σε μένα.

Χάσου σ'ένα κλεμμένο φιλί.

Σε ένα ηλίθιο χαχανητό, ή στο θρόισμα των φύλλων.

Σε ένα ποτήρι κόκκινο κρασί, λερωμένο από το κραγιόν σου.

Σε ένα άγγιγμα, μια ανατριχίλα στο σβέρκο.

Σε ένα απότομο γύρισμα του κεφαλιού.

Χάσου σε μας.

Μην φύγεις τρέχοντας απόψε.

Έχω πολλά να σου δώσω ακόμη, μα ποτέ δεν προφταίνω.

Μείνε.

Ο αέρας βιάζει ψυχοσυνθέσεις.

Γύρνα.

Γύρνα και δώσε μου όλα αυτά που περίμενα.

Όλα αυτά που ήλπιζα(;)

Όλα αυτά που ήθελα.

Το ξέρω.

Το ξέρω ότι δεν σε νοιάζει.

Μαλακίες.

Όπως πάντα.

Τέλος πάντων.

Έφυγες, ξανά.

Επανάληψη.

Τέλος πάντων.