Δευτέρα, Νοεμβρίου 20

(κανταϊ)φυγή

Σήμερα έφαγα κανταΐφι.
Έχω φάει εκατοντάδες φορές κανταΐφι στη ζωή μου.
Χθες βράδυ αν κάποιος με ρωτούσε να το βαθμολογήσω με άριστα το 10, θα του έβαζα ένα σκληρό, ειλικρινές 9.
Σήμερα- λοιπόν- ήταν διαφορετικά.
Είχα καιρό να φάω, και η γεύση δεν ήταν ίδια, δεν ήταν τόσο ωραία και ούτε καν όσο έντονη τη θυμόμουν.
Με το ζόρι, και εντελώς χαριστικά, θα 'βαζα 4.
Θα μου πεις "μπορεί να μην του' χε πετύχει".

Παρασκευή, Οκτωβρίου 27

Θάρρος και αλήθεια

Το είχα ξεπεράσει, ή έστω έτσι νόμιζα.
Μα αρχίζει και βάζει κρύο σιγά σιγά, και μαζί με τα χειμερινά κατεβαίνουν και τα προσωπικά μου ρολλά.
Υπολειτουργώ και το αναγνωρίζω.
Το θέμα είναι: το προτιμώ, ή θα το ρισκάρω να λειτουργώ 100% με τον κίνδυνο της αυτόματης αυτοκαταστροφής σε 10, 9, 8 και πάει λέγοντας;
Η απραγία με εκνευρίζει και με βολέυει.
Φυσικά και δεν θα απαντήσω στην ίδια μου την ερώτηση.
Είμαι πρόθυμος να ακούσω τι έχει να πει κάθε τυχαίος άγνωστος στο δρόμο, προκειμένου να με απασχολήσει στιγμιαία.
Το στιγμιαία, όμως, κρατάει ακόμη λιγότερο από όσο περιμένει κανείς.
Κάποια στιγμή όλοι ερχόμαστε αντιμέτωποι με τους εαυτούς μας.
Μπορούμε να το αποφέυγουμε όσο θέλουμε και, πιθανότατα, κανείς δεν θα μας πει και τίποτα περί αυτού.
Μα θα έρθει το σημείο που θα κάτσουμε σε ένα τυχαίο παγκάκι για να δέσουμε τα κορδόνια μας και θα μείνουμε τέσσερις ώρες καταλήγοντας σε κλάματα ή ακόμη και σε γέλια.
Η αποδοχή της αλήθειας είναι η σωτηρία.
Και ποιος είπε ότι εγώ θέλω να αποδεχτώ;
Και ποιος είπε ότι εγώ θέλω να σωθώ;

Παρασκευή, Σεπτεμβρίου 29

Επιστροφή του τίποτα

Πέρασες από' δω σήμερα. Μου το' χες υποσχεθεί, μα δε περίμενα να το κρατήσεις. Σε ξέρω, βλέπεις.
Εξεπλάγην, να πω την αλήθεια.
Μπήκες, μα άφησες τα βρεγμένα- από τις ψιχάλες- παπούτσια σου στο κατώφλι. Τίναξες και λίγο την ομπρέλα σου στην είσοδο, έτσι, για το εφέ!
Έκατσες, και γω σε κέρασα ζεστό καφέ και γλυκό. 
Μου τα' πες όλα, από την αρχή μέχρι το τέλος με κάθε λεπτομέρεια, όπως τότε, όπως παλιά.
Δεν περίμενα τόση αμεσότητα. Δεν έχουμε περάσει και λίγα εμείς οι δύο.
"Σαν να χειμώνιασε λίγο" λέω, ενώ κοιτάζω την κουρτίνα να μανίζει.
Δεν μου απαντάς, μα ξέρουμε κι οι δύο πως αυτό σημαίνει ότι θα βλεπόμαστε περισσότερο τώρα.
Οι δείκτες του ρολογιού μετακινήθηκαν αρκετές μοίρες για να σε κάνουν να φύγεις.

Παρασκευή, Ιουλίου 21

...θερινής νυκτός

Τα φωτάκια της πόλης τρεμοπαίζουν απόψε. Αποφάσισαν να συγχρονιστούν με τον ψυχισμό μου. Κι έχει και ένα αεράκι... ότι πρέπει!
Το μπαλκόνι μου ποτέ δεν είχε τόσο ωραία και μελαγχολική θέα ταυτόχρονα.
21 Ιουλίου σου λέει μετά. Κοντεύει και η εποχή που θα ψάχνω να βρω που πήγε το καλοκαίρι μου. Και κάτι μου λέει πως ούτε φέτος θα' χω απάντηση.
Ας χαοθούμε και λίγο χωρίς τύψεις πια. Πριν καλά καλά το καταλάβουμε θα' ναι και πάλι Σεπτέμβρης. Και μετά πάλι τα ίδια.
Τα, φυσικά και ψυχολογικά, πρωτοβρόχια δεν αργούν.

Τρίτη, Ιουνίου 27

Απογοητευμένο

Κουράστηκα να λέω ότι θα φύγω και να' μαι ακόμη εδώ.
Βαρέθηκα να μην κάνω, ποτέ, αυτό που λέω.
Φοβάμαι στην πιθανότητα.
Την πιθανότητα του να ζήσω κάτι διαφορετικό.
Τρομάζω μα δεν το δείχνω.
Το παίζω κούλ και αραχτός, όπως πάντα.
Δεν ξέρω αν πετυχαίνω.
Μάλλον όχι.
Παρόλα αυτά θα συνεχίσω να το κάνω.
Το βόλεμα έχει μια γεύση σάπιου.
Κι όσο παράξενο κι αν ακούγεται, όταν μάθεις στην σαπίλα, δύσκολα ξεκολλάς.
Ανεξήγητος εθισμός.
Θα ήθελα να ξυπνήσω και να τα κάνω όλα.
Μα, και πάλι, όχι.
Ο κόσμος είναι γεμάτος φρεσκάδα, μα επιλεκτικά το αγνοώ.

Πέμπτη, Μαΐου 25

Άκρα

Πάντα ήμουν άνθρωπος των άκρων.
Ή θα δω 24 επεισόδια σε μία μέρα, ή κανένα για 2 εβδομάδες.
Ή θα πιω 3 λίτρα αλκοόλ, ή ούτε σφηνάκι.
Ή θα βγαίνω κάθε μέρα επί 1 μήνα, ή θα κάνω να δω το χρώμα του ουρανού 2 εβδομάδες.
Δεν ξέρω πώς ονομάζεται και που οφείλεται αυτό το πρόβλημα, πάντως ξέρω με βεβαιότητα ότι είναι υπαρκτό.
Ή θα ξέρω και θα αγαπώ ολόκληρη τη φιλμογραφία του σκηνοθέτη, ή δεν θα ξέρω καν ποιος σκηνοθέτησε την χαζοταινία που βλέπω.
Για παράδειγμα: Για έξι μήνες ή δύο χρόνια, μπορεί να θέλω να σε βλέπω κάθε μέρα, να σε αγκαλιάζω, να καθόμαστε στο κρεβάτι μου ξύπνιοι μέχρι τις 8 το πρωί. Να μυρίζω τα μαλλιά σου και να μη σε χορταίνω.