Κυριακή, Φεβρουαρίου 19

7 φίλοι



Είχε 7 φίλους: το άγχος, τον φόβο, την θλίψη, τον θυμό, την ανασφάλεια, την παρανοϊκότητα και τον πεσιμισμό.

Και οι 7 τον επισκέφθηκαν εκείνο το σαββατοκύριακο.

Κυριακή, Ιανουαρίου 22

HumanService

Είχα πει ότι δε θα μου λείψει τίποτα από όλα αυτά. Δεν ξέρω κατά πόσο στέκει σαν σκέψη να "πεις" στον εαυτό σου ότι κάτι δεν θα σου λείψει- με τέτοια αποθέματα σιγουριάς και βεβαιότητας- πάντως εγώ το έκανα. Κι ας έλεγε ο καθένας τα "δεν γίνεται" και τα "είναι αδύνατον" που του αναλογούσαν, δεν τα υπολόγιζα. Πολύ συνειδητά.

Φυσικά και είχα πειστεί ότι αφού το είπα στον εαυτό μου, θα συμβεί κιόλας. Και, όσο τρελά απίστευτο κι αν φαντάζει, το' χα πετύχει! Μαλάκα, ΝΑΙ! Το είπα και το κράτησα, ας γραφτεί σε κάποια πρακτικά του μυαλού μου, να έχουμε να θυμόμαστε. Ας γραφτεί και μετά ας ξεχαστεί για πάντα, δεν πειράζει.

Σήμερα, πολύ νωρίς, άκουσα ένα κρακ! σαν κάτι να' σπασε. Παρόλα αυτά, έκανα πως δεν συνέβη τίποτα, θεωρώντας ότι αν το αγνοήσω όλα θα τσουλήσουν όπως πρέπει και σήμερα. Εξαιρετική αυτή η θεωρία.

Τέλος πάντων, δεν ξέρω τι χάλασε στην πορεία. Ίσως τα λάστιχα που λέγονται ελπίδα να τρύπησαν, ή τα τελευταία ml βενζίνης (αλλιώς όρεξη για ζωή) να κάηκαν. Μπορεί το χειρόφρενο που ονομάζεται αναστολές απλά να κόλλησε σήμερα. Μα το απλούστερο και πιθανότερο σενάριο είναι ο κινητήρας-κίνητρο του αυτοκινήτου που λέγεται ζωή να μπούκωσε.

Και δεν ξέρω προς τα πού είναι το service αλλά ίσως αυτή ή εκείνος να ξέρουν. Και αυτή η πιθανότητα τα διαλύει και τα φτιάχνει όλα από την αρχή.

Τρίτη, Ιανουαρίου 3

Ζητείται

Ζητείται άτομο χαμογελαστό, με περιόδους περιστασιακής μελαγχολίας. Έξυπνο, ιδιαίτερο και χαρισματικό με περίεργα αλλά ενδιαφέροντα γούστα. Που να προκαλεί πολύ και να εξιτάρει μοναδικά.

Ζητείται άτομο που να έχει να πει πολλά και να δώσει περισσότερα. Με ιστορίες δίχως τέλος και φαντασία δίχως ουσιαστικά όρια. Να έχει ζήσει μία ζωή που αξίζει να διηγηθεί κανείς, έτσι ώστε όταν ξεμένουμε από πράγματα να πούμε να συζητάμε για εκείνη την φορά που έπεσε στην άμμο με τα μούτρα μπροστά σε όλη την παραλία, ή όταν ήπιε τόσο πολύ που δεν μπορούσε να κουνηθεί από την μέση του δρόμου.

Ζητείται άτομο που να περνάει καλά όπως και γω, δίχως μαλακίες και ασύμβατες επιλογές διασκέδασης. Να τραγουδάει πολύ και να χορεύει περισσότερο, τραγούδια σημερινά ή άγνωστα μιας σκονισμένης δεκαετίας.

Ζητείται άτομο που να θέλει να γίνεται καλύτερο μέρα με την μέρα. Να μην τα παρατάει και να μην βολεύεται, να συνεχίζει ακόμη κι όταν η ζωή του φωνάζει "ΣΤΟΠ!" μέσα στα μούτρα. Να έχει άπιαστα όνειρα και πολλές φορές να ξεχνιέται και να χάνεται στα νοητά ταξίδια του.

Ζητείται άτομο να γελάει, να κλαίει, να εκφράζεται και να μην περιορίζεται. Να είναι ανοιχτόμυαλο, δίχως στερεότυπα και προκαταλήψεις και (φυσικά!) να θέλει να ταξιδέψει τον κόσμο. Να μην κωλώνει πουθενά, και να δεχτεί την πρόκληση μου να ξαπλώσουμε στην Ακαδημίας στις 4.30 το ξημέρωμα.

Ζητείται άτομο να αγκαλιάζει τους πάντες δίχως να κρίνει, να διακατέχεται από ρεαλισμό αλλά να γίνεται και λίγο αιθεροβάμων που και που. Να προσφέρει δίχως να περιμένει αντάλλαγμα, αλλά γιατί το θέλει ειλικρινά.

Μ'αρέσει να κάνω όνειρα που ξέρω ότι θα παραμείνουν απραγματοποίητα. Ίσως και να το παράκανα σήμερα.

Αναθεωρώ.

Ζητείται άτομο ικανό να αγαπήσει και να αγαπηθεί. Και αυτό σήμερα φαντάζει αρκετό.

Δευτέρα, Δεκεμβρίου 19

Άνευ λόγου

Ξεκινάω να γράφω το κείμενο στις 12.01 κι ενώ θα έπρεπε ήδη να κοιμάμαι.
Τα πήγαινα καλά με τα ωράρια, δεν τα είχα σκατώσει μέχρι τώρα- όπως συνήθως.
Όχι να το παινευτώ αλλά την έχω αυτή την τάση- να σκατώνω τα πράγματα, τις καταστάσεις και τη ζωή μου γενικά.
Για κάποιον ανεξήγητο λόγο, σήμερα φάνταζε τόσο ιδανική βραδιά για αναπόληση λαθών, μαλακιών ή όπως θέλεις πες το.
Ξέρεις, σε μερικές μέρες ξημερώνουν Χριστούγεννα και δεν μπορούσε να σημαίνει κάτι λιγότερο αυτό.
Δεν ξέρω τι συνέβη. Προσπάθησα, προσπάθησα πολύ να καταλάβω μα δεν τα κατάφερα, ούτε στο ελάχιστο.
Οι άνθρωποι αλλάζουν λέω στον εαυτό μου.
Οι άνθρωποι αλλάζουν μα αυτό το ξέρω ήδη.
Οι άνθρωποι αλλάζουν μα ακόμη να το αποδεχτώ.
12.13 και δεν έχω τι να πω. Γράφω ένα κείμενο σε μια προσπάθεια έκφρασης μα σήμερα μάλλον δεν πέτυχε- ούτε καν αυτό.

Κάθε κατάσταση, συμβάν και γεγονός που ερχόμαστε αντιμέτωποι μέσα σε αυτή την αόριστη γραμμικότητα που ονομάζεται χρόνος μας επηρεάζει.
Άλλες φορές θετικά και άλλες (τις περισσότερες) αρνητικά.
Και το ξέρουμε, βαθιά μέσα μας, πως σήμερα είμαστε καλύτεροι από χθες.
Δεν διαφέρουμε σημαντικά μα ίσως αποτελούμε μια βελτιωμένη έκδοση του παλιομοδίτικου εαυτού μας. Και αυτό ονομάζεται εξέλιξη ή πρόοδος.
Δεν θεωρώ πως αλλάζουμε τόσο ριζικά ώστε να μπορούμε να περηφανευόμαστε αιωνίως για το πως κάναμε λάθη, μα όχι πια, τώρα είμαστε κάποιοι άλλοι, κάποιοι τόσο πνευματικά ανώτεροι που δεν μπορούν καν να συγκριθούν με όλα αυτά που αποτελούσαν το "εγώ" μας πριν από κάποιον καιρό. Όχι.
Μα ίσως, που και που, σπανιότατα, σχεδόν ποτέ, να καταφέρνουμε να μάθουμε από το παρελθόν. Κανείς δεν θα γίνει τέλειος αλλά δεν ήταν αυτός ο στόχος μας εξ αρχής, έτσι δεν είναι;

12.44 και το κουτί άνοιξε. Από εκεί και πέρα εσύ αποφασίζεις: είτε το τυλίγεις με ταινία, το ξεφορτώνεσαι και το καις, είτε το φυλάς καλά καμουφλαρισμένο ενώ που και που πας και το ανοίγεις λίγο-λίγο στα κρυφά (ενώ δεν θα' πρεπε).
Το πληκτρολόγιο υγράνθηκε γεγονός που ταυτίζεται με καληνύχτα.

Τρίτη, Νοεμβρίου 22

Ανέλπιστα ελπιδοφόρο

Η φάση είναι περίεργη.
(Δεν μπορείς να χρησιμοποιήσεις την λέξη "φάση" σε ένα επίσημο κείμενο!)
Η κατάσταση είναι περίπλοκη.
(Κάπως καλύτερα υποθέτω)
Έκανα μια σκέψη τις προάλλες.
Θα μπορούσα να περιγράψω την ζωή μου με ένα ιδιαίτερα χαρακτηριστικό συμβάν:

Τις προάλλες πρόσεξα, με την άκρη του ματιού μου, ένα αστέρι να πέφτει, στον βραδινό ουρανό, και- χαχα!- έκανα μια ευχή (γεμάτος όλο ελπίδα ότι κι αν λέω). Ξαφνικά, ωστόσο, το είδα να συνεχίζει να μετακινείται για παραπάνω ώρα από όση έπρεπε. Τότε συνειδητοποίησα, δυστυχώς, πως ήταν αεροπλάνο.
Είμαι ο τύπος που θα δει μια μπανιέρα σαν έναν πιθανό μικρό κήπο (μόνο και μόνο για την ελπίδα)

Αυτό θα μπορούσε, πρόχειρα- και κάπως αυθαίρετα-, να μεταφραστεί σε έλλειψη γνώσης στην κάθε περίσταση, με την αναπόφευκτη απογοήτευση να παραμονεύει κάθε στιγμή (σαν να θέλει να με κατασπαράξει με το παραμικρό δικαίωμα που θα της δώσω). Να πασχίζω να "μην είμαι στον κόσμο μου", μα με κάθε μου προσπάθεια να απομακρύνομαι όλο και περισσότερο από τον βασικό μου (απαραίτητο; ανούσιο;) στόχο. Σαν έτσι να φτιάχτηκε τούτος ο κόσμος, τόσο μαλακισμένα και σκατένια, που να αδυνατεί κανείς να την διαχειριστεί όπως πρέπει- ή όπως έχει οριστεί ότι πρέπει, από κάτι ειλικρινά άγνωστο και αόριστο.

Από την άλλη ίσως απλά τα βλέπω όλα υπερβολικά ποιητικά. Έναν κόσμο που ξεχειλίζει αλήθεια και ωμότητα γεμάτο με αναλογίες και παρομοιώσεις.

Και δεν ξέρω, εν τέλει, αν αυτό αποτελεί προσωπικό τρόπο σκέψης- εντελώς ακούσιο- ή μία ατομική- συνειδητή- προσέγγιση στην αντιμετώπιση αυτού του κάτωχρου μέρους που ονομάζεται "κόσμος" ή "ζωή".

Δεν με πολυνοιάζει. Είμαι ο τύπος που θα δει τα σύννεφα σαν πέπλα, έναν δίσκο σαν κομμάτι ιστορίας και μια μπανιέρα σαν έναν πιθανό μικρό κήπο (μόνο και μόνο για την ελπίδα).

Μόνο αυτό μας έμεινε. Μονάχα η ελπίδα μας. Ακόμη και φτιαχτή , προσποιητή ή ψεύτικη. Ακόμη κι έτσι (;)

Σάββατο, Οκτωβρίου 15

Η κούπα

Η ρουτίνα μας ξαναέφτασε, σαν να μην έφυγε ποτέ.
Τέλος πάντων, τα έχουμε ξαναπεί αυτά, ελάχιστο ενδιαφέρον παρουσιάζουν πλέον.
Το πραγματικά ενδιαφέρον είναι ότι μέσα σε αυτήν την αέναη επανάληψη, συνεχίζουν να συμβαίνουν πράγματα που με παρακινούν- με θετικότερο ή αρνητικότερο τρόπο.
Μια χαριτωμένη ιστορία γεννήθηκε από το πουθενά.

Κάθε μέρα ακολουθώ τις ίδιες διαδρομές- που πολύ προσεκτικά έχω αναλύσει και επιλέξει-, βλέπω τα ίδια πράγματα, τους ίδιους ανθρώπους, τα ίδια κτίρια. Γενικά, τα ίδια.
Μέσα σε αυτό το ξανά και ξανά, από την επιστροφή μου από τη δουλειά, βιώνω- προφανώς- την προαναφερθείσα επανάληψη. Μέσα σε αυτά τα μέρη συμπεριλαμβάνεται και ένα μαγαζί με είδη καφέ ή δεν ξέρω και γω τι, μα αυτό ελάχιστη έχει σημασία.
Εδώ και πολλές μέρες, λοιπόν, βλέπω στην βιτρίνα του μια κούπα, που μπορεί να μην ήταν κάτι ιδιαίτερο αλλά εγώ την είχα λατρέψει.
"Την είχες λατρέψει; Μια κούπα ήταν, χαλάρωσε." Σωστά.
Τέλος πάντων, μέρα με την μέρα, έλεγα στον εαυτό μου ότι θα μπω να την αγοράσω. Μέρα με την μέρα κατέληγα να το αφήνω για αύριο.
Απ' το σήμερα στο αύριο κι απ' το αύριο στο μεθαύριο οι μέρες κυλούσαν.
Η κούπα, όμως, συνέχισε να παραμένει εκεί.
Μέχρι σήμερα.
Παρασκευή, έρχεται σαββατοκύριακο, κάποια αναπόφευκτη χαρά υπήρχε, και ίσως να έμπαινα να αγοράσω και την κούπα.
Όμως, προς μεγάλη μου έκπληξη, όταν έφτασα έξω από το μαγαζί που προανέφερα, η κούπα ήταν απούσα.
Όχι, δεν είχε αλλάξει η βιτρίνα. Όχι, δεν είχαν αλλάξει όλα και μέσα σε αυτά και η κούπα μου. Όχι.
Όλα ήταν ακριβώς όπως την τελευταία φορά που πέρασα, χωρίς να έχουν μετακινηθεί χιλιοστό.
Εκεί που ήταν, κάποτε, η κούπα μου, κυριαρχούσε το κενό.
Δεν μπόρεσα να το πιστέψω. Είχα χάσει την ευκαιρία μου για πάντα.
"Μα πώς κάνεις έτσι τέλος πάντων; Για μια κούπα όλα αυτά;"

Και ναι και όχι.
Από την μία ναι για τον προφανή- και ιδιαιτέρως ρηχό- λόγο, ότι εμένα μου άρεσε και την ήθελα για να πίνω τον γαλλικό μου τα κρύα χειμωνιάτικα πρωϊνά- ναι είμαι τόσο εγωιστής και τόσο ξεροκέφαλος.
Κυρίως, όμως, όχι για το γεγονός ότι δεν ήταν η κούπα το σημαντικό της υπόθεσης. Δεν θα μπορούσε να με νοιάζει λιγότερο ένα κομμάτι πηλού ή γυαλιού ή από οτιδήποτε ήταν φτιαγμένο.

Το θέμα είναι ότι η κούπα θα μπορούσε να είναι ένας άνθρωπος. Εντάξει, ο άνθρωπος δεν θα ήταν γυαλισμένος σε βιτρίνα, μα και πάλι δεν είναι αυτό το νόημα.
Κάθε φορά που κάνουμε ένα βήμα πίσω από φόβο ή απογοήτευση ή ακόμη και "βόλεμα", κάποιος άλλος κάνει ένα βήμα μπροστά. Το βασικό ζήτημα είναι να παίρνουμε ρίσκα και ευκαιρίες, αμέσως, χωρίς αναβολές.

"Πολύ περίεργα ακούγονται όλα αυτά. Εύκολα γράφονται μα δύσκολα γίνονται. Η ζωή δεν είναι έτσι, μια ιστορία είναι αυτό που λες, απλά ένας αποτυχημένος παραλληλισμός με την πραγματικότητα."

Ίσως. Τέλος πάντων, μας βολεύει να το αφήνουμε για αύριο. Πάντα και για πάντα.

Μα, κάποτε, θα έρθει η μέρα που θα απορήσουμε γιατί όλες μας οι κούπες είναι ραγισμένες και ξεθωριασμένες.

Hint: Η απάντηση είναι ήδη γνωστή.