Παρασκευή, Μαΐου 24

Μάλλον/Μέλλον

"...και κάπως σιχάθηκα τα ίδια και τα ίδια"

Κοιτάζομαι στον καθρέφτη, και δεν είμαι σίγουρος για το τι αντικρίζω.
Μάλλον εμένα, μα δε θα το ορκιστώ.
Μάλλον έγω είμαι μωρέ.
Λογικά.

Ξύπνησα με περίεργο βάιμπ σήμερα.
Το περίεργο δε σημαίνει απαραίτητα κακό- καταργήστε τα γλωσσικά κόμπλεξ.
Στη προκειμένη, βέβαια, αυτό σημαίνει.

Μ'αρέσει να ακούω μουσική. Και να χάνομαι στις σκέψεις μου. Και να γράφω σε αυτό εδώ το μπλόγκ, ακόμη κι αν- όσο περνάει ο καιρός- μετατρέπεται από τον κολλητό που είχες στο δημοτικό και βλεπόσασταν κάθε μέρα, στον παλιόφιλο που βλέπεις μια φορά το χρόνο.
Μα είμαι ευγνώμων.
Ακόμη και για αυτές τις ελάχιστες συναντήσεις.
Ακόμη κι αν είναι τυχαίες.

(Δι)Αισθάνομαι την πίεση γύρω από τον λαιμό μου, μα γυρίζω το κεφάλι τάχα αδιάφορα και ξενέρωτα.
Σαν να λέω- δε μπορείς να με ελέγξεις μουνόπανο!
Μα μπορείς. Ω! Πόσο μπορείς!

Ας πιω άλλον έναν καφέ. Καμιά φορά αφήνω το μυαλό μου να ξεφεύγει. Και κάνω σκέψεις που δεν πρέπει. Υπερβολικά αισιόδοξες σκέψεις.
And then-
Reality hits me.

Πάλι σε λούπα;
Όχι κι εδώ, όχι πάλι!

Η ζωή μου μάλλον δεν έχει αλλάξει ιδιαίτερα τα τελευταία 2-3 χρόνια, κι αυτό μάλλον με φρικάρει. Μάλλον δεν το αντέχω και μάλλον με τρομάζει για το μέλλον.

Μάλλον/Μέλλον.
Καθόλου τυχαία η ομοιότητα, ε;

Συμπεράσματα στις 3 το ξημέρωμα.
Νιώθω το σάπιο εσωτερικό να εμφανίζεται προς τα έξω ξανά.
Κάλυψη:
Τι άλλα;
Τα ίδια εγώ. Ησυχία.

Ησυχία.
Μα πότε θα σκάσουν αυτοί οι διάολοι μέσα στο κεφάλι μου;

Πέμπτη, Φεβρουαρίου 21

ελλειπτικό

πάλι καταλήγω- έντρομος!- στις 3.47 π.μ. να θυμάμαι την ύπαρξη αυτού εδώ του μέρους.
πάλι καταλήγω να μετράω μέρες και μήνες, και έχουν περάσει τρεις αυτή τη φορά.
τρεις μήνες από την τελευταία φορά που έγραψα.
δεν ξέρω πώς με κάνει να νιώθω αυτό.
τέλος πάντων, είναι 2019!
το ξέρω ότι είναι σχεδόν μάρτιος, αλλά είναι το πρώτο κείμενο του '19 για εδώ, οπότε οφείλω να το γράψω.
άλλωστε, πάντα μου άρεσαν οι ημερομηνίες, οι επέτειοι, η μέτρηση του χρόνου- σαν κάτι υπαρκτό και μετρήσιμο.
αλλά περισσότερο από όλα, μάλλον μου αρέσει ο εγωκεντρισμός του ανθρώπου που θεωρεί τον εαυτό του ικανό, αρκετό και αντάξιο να ορίσει τον χρόνο έτσι.

μερικά βράδια είναι πολύ σκοτεινά, αλλά σαν αριθμός είναι πολύ μικρότερος σε σύγκριση με τα χειμωνιάτικα βράδια προηγούμενων ετών.
και αυτό είναι καλό.
από την άλλη, βέβαια, πολύ λιγότερες μέρες είναι λαμπερές και άξιες θύμισης, σε σύγκριση με άλλα έτη.
και αυτό δεν είναι τόσο καλό.

κάτι δίνεις, κάτι παίρνεις.
δούναι και λαβείν.
το λαβείν κάπως μας πρόδωσε αλλά δε πειράζει.
είμαστε ανώτεροι άνθρωποι εμείς, και δυνατοί!
και στα αρχίδια μας αν το σύμπαν μας χρωστάει.
του τα χαρίζουμε όλα, σιγά το πράγμα!

κάπως με κούρασε κι αυτός ο χειμώνας.
ίσως απλά να με κούρασαν οι ευθύνες του χειμώνα βέβαια.
με κούρασε το μέτριο, το βαρετό.
οι συνθηκολογήσεις και οι μετροπρέπειες
και οι υποχωρήσεις και οι οριοθετήσεις.
με κούρασαν και οι προσεγμένες επιλογές όμορφων λέξεων.

δεν είχα και πολλά να πω σήμερα από ότι φαίνεται.
πολλά σήμερα που δεν έχω πολλά να πω μαζεύτηκαν όμως, ε;

Τρίτη, Νοεμβρίου 20

ἀνείρον

"I'm still trying to figure out how everything is supposed to go"

Με φρικάρει
κάθε μέρα, αδιάληπτα.
http://eatingisfab.tumblr.com/Το τι δεν το έχω βρει ακόμη,
αλλά με έναν αποκρουστικά μαγικό τρόπο
καταφέρνει να με κάνει να αναγουλιάζω
σε κάθε θύμιση και κάθε σκέψη
που με επαναφέρουν σε αυτό το-
ανθρώπινο ή μη-
δημιούργημα που έχουμε ονοματίσει "πραγματικότητα".

http://eatingisfab.tumblr.com/Και καμιά φορά θα' θελα να μπορώ να κοιτάξω τη ζωή στα μάτια
και να μη φοβάμαι
έστω όχι τόσο όσο τώρα
αλλά δε μπορώ γαμώτο
δε μπορώ να κατασταλάζω και να αποφασίζω
να καταλήγω, να επιλέγω, να ξεκαθαρίζω
μ' αρέσει η θολούρα μου
η φυσική θολούρα του νου μου
ή αυτή που προκαλώ με όποιο τεχνητό μέσο έχω πρόχειρο ανά πάσα στιγμή.
Πάρε το γαμημένο το χρόνο σου
δε χρειάζεται να οδηγηθείς κάπου τώρα
να βγάλεις κάποιο συμπέρασμα ή οτιδήποτε
αλλά- τελικά- πρέπει
και με αηδιάζω
εγώ και η έλλειψη κινήτρου για οτιδήποτε
δίπολα δίπολα δίπολα δίπολα δίπολα δίπολα δίπολα δίπολα
παντού
και εγώ κάθομαι συνειδητά
μη παίρνοντας καμία απόφαση
οπότε πως μπορώ εγώ να μιλάω για δίπολα
από τη στιγμή που δε συμμετέχω σε κανένα από αυτά;
Είμαι θρασύς και φοβιτσιάρης
και η ζωή δεν φτιάχτηκε για μας αγόρι μου
τουλάχιστον έχεις βγάλει αυτό το συμπέρασμα
κάτι είναι κι αυτό
κάτι θλιβερό κι ελάχιστο
αλλά κάτι
κάτι δικό μου και προσωπικό
και ασήμαντο
και άσχημο
και μικροσκοπικό
και δικό μου.

Δευτέρα, Οκτωβρίου 1

01.10.2018

δεν ξέρω γιατί γράφω αυτό το κείμενο
δεν με νοιάζουν τα κεφαλαία γράμματα, η γραμματική και τα σημεία στίξης
ίσως για πρώτη φορά στη ζωή μου
μα κάπως υπερβολικός είμαι απόψε
γενικά και ειδικά
πολύ θα ήθελα να βγω απο το σώμα μου
και να με κοιτάξω
πολύ θα ήθελα να δω οπτικοποιημένες τις σκέψεις που με κατατρέχουν
και να τρομάξω από τη δύναμη
και την αδυναμία τους
το πάντα
το όλο
και το τίποτα
απόψε σαν να έβαλε τα κρύα του ο καιρός
και η ψυχή μου
φυσάει
και το απολαμβάνω όσο τίποτα
εκτιμώ τον χειμώνα
και δεν καταλαβαίνω τους ανθρώπους που τον απορρίπτουν τόσο απότομα
και δίχως δεύτερη σκέψη
δεν καταλαβαίνω πολλούς ανθρώπους
αλλα μετά θα μου πεις
αυτοί με κατάταλαβαν ποτέ για να τους καταλάβω εγώ;
εδώ καλά καλά δεν καταλαβαίνω τον εαυτό μου
και αυτό όσο με τρομάζει
άλλο τόσο με ενθουσιάζει
σ'αγαπάω φωνάζω 
χωρίς προορισμό
αλλά με πολύ συγκεκριμένο προορισμό
μου λείπεις
σε θέλω ξανά
άντε γαμήσου
δε σε κατάλαβα ποτέ
και προσπάθησα πολύ
μα είσαι εσύ
και αηδιάζω απο το πόσο αδυναμία σου έχω
και θέλω να ξεράσω
μα κάτι όμορφο
κάτι σαν χρώματα και συναίσθημα
μου λείπεις ρε φίλε
μου λείπεις ρε κοριτσάκι
μου λείπει το κάποτε
δε θα μπορέσω ποτέ να το ξεπεράσω
και προσπάθησα
και έμαθα
ότι αυτά τα κρύα βραδάκια που με συνοδεύει η θλίψη μου
πάντα θα σε σκέφτομαι
όποιος "σε" κι αν είναι την εκάστοτε βραδιά
και νομίζω το αποδέχομαι πλέον
είναι συγκινητικό να αποδέχεσαι την εσωτερικότητα που σε κατακλύει
και να μη προσπαθείς να την αποβάλλεις σαν τοξίνη απ'τό στομάχι σου
και εκτιμώ τη ζωή κι ας μη το λέω
και θέλω να πεθάνω κάποιες φορές
αλλά ποτέ πραγματικά
γιατί το τώρα έχει και θα έχει πάντα περισσότερη δύναμη από το τότε
μου λείψαν τα όλα μας
αυτά τα όλα που είχα και δε θα ξαναλάβω ποτέ πιθανότατα
αχ ξένε
αχ και να' ξερες τι σήμαινες εσύ για μένα!
μου περνάει το μεθύσι και με ξαναπιάνουν οι εγωισμοί και οι κυνισμοί μου τώρα
μα εγώ σ'αγαπώ και στο'πα και αυτό μετράει
καληνύχτα και ό,τι κι αν κάνεις να περνάς ωραία
άραγε με σκέφτηκες εσύ ποτέ;

Κυριακή, Σεπτεμβρίου 2

ending

Everything ends.
Everything.
And that is not a bad thing.
I honestly don't know why endings are linked with bad memories and ugly thoughts.
With so much sadness, anxiety or tears.
Endings can be beautiful, and emotional- in all the right ways.
We have to deal with that.
Sooner or later, some things in our very lives are going to end.
Aggressively or softly- it doesn't even matter.
All that matters is that they will be over.
Done.
When we will look back, they won't be there- waiting for us- anymore.
And as much as that might hurt as a thought, it's the raw truth.
Even us, our personalities, crippling thoughts, mental illnesses and memories, smiles or frowns, are going to be gone one day.
Free.
Out there.
Connecting with the nature.
These days I heard someone saying that death is a scam.
That in any taken action there will be- naturally- a reaction of the opposite force.
But this just doesn't happen in death.
I don't know why, and- probably- never will.
But I like to think that the reaction is for our souls to be let free and blissful.
I lost my train of thought- again.
Endings can be beautiful.
Mostly because all of them have a new beginning over their shoulder, waiting patiently.
And aren't new beginnings something worth dying for?

Πέμπτη, Αυγούστου 16

august


Just look
All these people, all these houses
These houses and parks full of people, and the empty schools
Kids are having fun- supposedly
Well, it's August and obviously that's what they are to do
Going after balls and each other
Laughing over the stupidest games
These games are so worth it but they know nothing


I'm such a nostalgic bitch when it's August and I'm in Athens
My friends are gone- literally or mentally
And I should be too
And maybe I am
Or maybe I'm not
Maybe I'm here, more than ever
I'm not even trying to make this day work
It won't and now I'm sure about it
It's the last week of the summer
And I feel very nervous about it
Nervousness caused by excitement or raw fear of what's winter holding for me
I'd like to throw the last kind out
But I don't see any trash can around
And anyway I wouldn't risk it:
I could throw my dreams- accidentally- as well
And wouldn't that be a bummer

My sadness is rolling back in eventually
How did I think I could get away from it
What an audacious little prick
I was never a fan of this life
But you have to play with whatever is given to you

I aspire to become a fan of myself
Actually liking me
That's my challenge for the winter
Succeeding is hard, but isn't trying harder?