Απέχω.

Απέχω. Από όλους και από όλα. Δεν ξέρω πραγματικά την βασική αιτία. Απλά είναι αυτές οι μικρές ''φρίκες'' που τρώω κάποιες φορές και δεν μπορώ να τις αντιμετωπίσω. Απλά τα νιώθω όλα τόσο πιεστικά γύρω μου. Τόσο πολύ. Οι άνθρωποι γίνονται πιεστικοί, το ξέρεις ε; Ναι, πολύ πιεστικοί. Δεν το καταλαβαίνουν τις περισσότερες φορές αλλά μια τους κουβέντα μπορεί να σταθεί αρκετή και να ''ξεχειλίσει το ποτήρι''.

Οι άνθρωποι με κουράζουν κάποιες φορές.

Πολύ.Δεν προσπαθώ να το καταπολεμήσω αλλά όχι. Φυσικά όχι. Πάντα όχι. Εγώ ναι; Ποτέ. Πάντα όχι. Θέλω να σηκωθώ και να φύγω. Απλά. Να φύγω για καιρό. Να πάω σε άλλα μέρη. Να ξεφύγω από αυτό που ζω τώρα. Αυτήν την ανούσια ζωή. Όνειρο που ελπίζω κάποια μέρα να γίνει πραγματικότητα.

''Ναι αλλά εάν σε κουράζουν οι άνθρωποι, δεν σε κουράζει και ο εαυτός σου;''

Ο άνθρωπος που με κουράζει το περισσότερο είναι αυτός. Είναι τόσο απρόβλεπτος, δεν ξέρω πως θα αντιδράσει και αυτό με φοβίζει. Για αυτό τον παραμελώ και εγώ συνεχώς. Δεν θα μου βγει σε καλό. Το ξέρω, το νιώθω. Και μετά από λίγο αποφασίζω να απέχω. Ακόμη κι από τον εαυτό μου. Κυρίως από αυτόν, θα έλεγα. Ναι. Κυρίως από αυτόν...

Χαμένοι Κόσμοι

Μερικές φορές μια ατάκα αρκεί για να σε κάνει να σκεφτείς υπερβολικά.

Συναντιέστε.Χαμογελάτε ο ένας στον άλλον.Μετά από μερική ώρα η ''ατάκα'' σκάει.

''Τι έγινε ρε Αντώνη;Καιρό έχουμε να τα πούμε...Βασικά εγώ χάνομαι.''

Τουλάχιστον ξέρεις τι συμβαίνει, σκέφτεσαι. Με πόνεσε. Όσο τρελό κι αν ακούγεται ήταν πολύ απαίσιο διότι είχα πάψει να ασχολούμαι και τα πήγαινα τόσο καλά.

Το ξέρω ότι χάνεσαι. Το ξέρω ότι έχουμε καιρό να τα πούμε. Μην κοιτάς που κάνω πως δεν καταλαβαίνω. Απλά δεν θέλω να συνεχίσω κάτι ανούσιο.

Ήταν η στιγμή που συνειδητοποιείς πως η κοπέλα που μιλούσες ώρες καθημερινά κάποτε, αποτελεί ένα κομμάτι ιστορίας. Ο άνθρωπος που του ανοιγόσουν όσο σε κανέναν άλλον σε έχει ''προδώσει''. Ο ''κόσμος σου'' που πλέον έχει χαθεί.

Δεν ξέρω αν αξίζει να ασχολούμαι και αν θα ωφελήσει πουθενά, αλλά τουλάχιστον ξεκαθαρίζω κάποια πράγματα.

Και μετά από λίγο μπορώ να πω πως συνειδητοποιώ πως..δεν με νοιάζει και τόσο πλέον. Χαίρομαι αλλά δεν το δείχνω.

Χάνομαι, χάνεσαι...ποιος ξέρει; Αυτό που στο τέλος μετράει όμως είναι αν θα χαθούμε οριστικά ή αν θα είμαστε όπως παλιά.

Δεν με νοιάζει. Το λέω δυνατά! ΔΕΝ ΜΕ ΝΟΙΑΖΕΙΣ!

Και χαίρομαι. Στιγμιαία. Γιατί ό,τι κι αν φωνάζω, ό,τι κι αν λέω δυνατά, στις σιωπές είναι η αλήθεια.

Τελικά δεν ξέρω αν με νοιάζεις ή όχι. Προσπαθώ να τα ξεδιαλύνω στο νου μου αλλά μάταια. Γιατί ΞΕΡΩ ότι ένα σου χαμόγελο είναι αρκετό. Μια σου κουβέντα και θα'μαι δίπλα σου. ΓΙΑΤΙ; ΓΙΑΤΙ ΑΠΛΑ ΔΕΝ ΦΕΥΓΩ ΟΠΩΣ ΘΑ ΕΚΑΝΕ ΚΑΘΕ ΦΥΣΙΟΛΟΓΙΚΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ;

Δεν θέλω να το παραδεχτώ ούτε στον εαυτό μου.

Αλλά τελικά...

Ίσως και να με νοιάζεις. Ίσως(;)

Happy Ending

Happy ending λοιπόν. Κάτι τόσο κλισέ και κοινότυπο για ρομαντικές ιστορίες και παραμύθια. Μπορεί να το επιθυμείς, αλλά παραμένει κλισέ. Προσωπικά, ποτέ δεν μου άρεσε να τελειώνει έτσι κάποια ταινία. Με ένα χτύπημα των δαχτύλων όλα να λυθούν και τελικά ο πρωταγωνιστής και η πρωταγωνίστρια να καταλήξουν μαζί.

Όχι.

Όμως αυτό παραμένει μια ιστορία που έχει φτιάξει κάποιος αθεράπευτα ρομαντικός άνθρωπος.

Αυτό που συμβαίνει τώρα όμως, δεν είναι μια απλή ιστοριούλα. Είναι αλήθεια, είναι η ζωή. Η ζωή που μέσα της μπορείς να βρεις όμορφες στιγμές όμως το τέλος δεν μπορεί κανείς να σου εγγυηθεί πως θα είναι χαρούμενο και ευτυχισμένο και θα τρέχεις σε ένα καταπράσινο λιβάδι καθώς η κάμερα μεγαλώνει το πλάνο.

Κάποιοι πρέπει να καταλάβουν πως δεν είναι έτσι τα πράγματα εδώ στην ζωή. Να βγουν από την γυάλα τους και να καταλάβουν τι πραγματικά συμβαίνει. Και μέσα σε ''αυτούς'' βάζω και τον εαυτό μου που πολλές φορές μέσα στην καθημερινότητα, φτιάχνει ιστορίες στο μυαλό του. Ιστορίες που απλά δεν συμβαίνουν ποτέ, όσο κι αν το λαχταράει η ψυχή μας. Ποτέ ρε γαμώτο. ΠΟΤΕ.

Έτσι έρχεται αυτή η στιγμή που απλά κουράζεσαι. Κουράζεσαι να προσπαθείς να κάνεις την ζωή σου μια ταινία, κουράζεσαι να δημιουργείς ξεπερασμένα ρομάντζα στο μυαλό σου, κουράζεσαι από τους ανθρώπους.

Έχω κουραστεί από τους ανθρώπους. Στέκεται μπροστά μου. Με κοιτάει και χαμογελάει. Μου μιλάει τόσο γλυκά, λέει λόγια υπέροχα, βγαλμένα από παλιά που υπήρχε αγάπη. Και εγώ τι κάνω; Της λέω πως δεν θέλουμε τα ίδια πράγματα, πώς δεν είμαι το καλό της. Το πιστεύω ότι δεν είμαι το καλό της. Μου λέει πως αυτή ξέρει ποιο είναι το καλό της και αυτό είναι δίπλα μου. ''Γιατί το κάνεις αυτό στον εαυτό σου;'' με ρωτάει ξανά και ξανά. Δεν έχω απάντηση και ξεφεύγω με ένα ''Απλά...έτσι είμαι''. Συνεχίζουμε να μιλάμε και να κοιταζόμαστε στα μάτια για ώρες. Δεν καταλήγουμε πουθενά. Εγώ φταίω, και το ξέρω. Το μετανιώνω ήδη. Βρίζω τον εαυτό μου για το τρόπο που της φέρθηκε.''Πιστεύεις στην μοίρα;'' την ρωτάω.''Όχι.'' μου απαντάει. Εγώ όμως πιστεύω, και πιστεύω πως εάν κάτι είναι γραφτό να γίνει, θα γίνει, σκέφτομαι.

Γιατί της το κάνω αυτό; Γιατί δεν της χαμογελάω, γιατί δεν της ζητάω να είμαστε κάτι παραπάνω από φίλοι; Με κοιτάζει έντονα καθώς φαίνεται πως δεν μπορεί να με καταλάβει.

''Αξίζεις πολλά'' μου λέει καθώς αγκαλιαζόμαστε.''Εσύ όμως αξίζεις περισσότερα'' ανταπαντάω. Γιατί δεν αρπάζω την ευκαιρία;

Γιατί ποτέ μου δεν ζω;

Γιατί σκέφτομαι υπερβολικά τα πάντα;

Η βραδιά κλείνει κατά την 1 το βράδυ όταν την αποχαιρετώ με μια θλίψη, ανεξήγητη. Δεν είναι ''μία ακόμη''. Δεν μπορεί όμως να το καταλάβει.

Την αγκαλιάζω και χαμογελάω νοερά, όπως και εκείνη. Πόσο πλατωνικό μπορεί να ακούγεται; Ίσως και να είναι.

Αυτό που ξέρω, όμως, εγώ είναι ότι ήταν αληθινό. Από όλες τι απόψεις. Δεν είπαμε τα λόγια που είπαμε αποβλέποντας κάπου, σε κάτι που θα μας ωφελούσε.

Δεν καταλήγω κάπου συγκεκριμένα, εκτός από ένα συμπέρασμα:

Ίσως να μην είμαι φτιαγμένος για ένα happy ending.

Πανικός ή...;

Δεν ξέρω τι πήγε λάθος. Ήταν μια μέρα που είχα σηκωθεί πολύ φυσιολογικά και όμορφα και με κάθε καλή διάθεση για μια ''καλή'' μέρα. Αλλά όχι. Φυσικά όχι.

Μια χαρά περνούσε η μέρα μέχρι που ήρθε η ώρα ενός μαθήματος επιλογής. Είχε γίνει ένα μπέρδεμα με το διαγώνισμα και καταλήξαμε να μιλάμε για πράγματα ασυσχέτιστα, που με κάποιον τρόπο συνδέονταν. Άρχισε λοιπόν η καθηγήτρια να μιλάει. Να μιλάει χωρίς σταματημό.

Μιλούσε για εμάς, τους μαθητές, για το εκπαιδευτικό σύστημα, τους βαθμούς που αξίζουμε, για την δουλειά που πρέπει να κάνουμε. Άρχισε να αναφέρεται λοιπόν και σε όλη την διαδικασία για να περάσουμε στα πανεπιστήμια. Μιλούσε τόσο εξαντλητικά ,που κουραζόμουν και μόνο που την άκουγα.

Ξαφνικά άρχισα να σκέφτομαι και εγώ για το μέλλον μου και όλα αυτά, κάτι που απέφευγα συστηματικά με κάθε δυνατό τρόπο. Σκεφτόμουν πως δεν θα τα καταφέρω, καθώς άκουγα παράλληλα την καθηγήτρια να μιλάει για το πόσο θα δυσκολευτούμε να καταφέρουμε το οτιδήποτε.

Δεν ήθελα αλλά σκεφτόμουν τόσο πολύ. Δεν ήθελα να τις κάνω αυτές τις σκέψεις γιατί πάντα με άγχωναν. Άρχισα να ιδρώνω και να κουνιέμαι νευρικά. Δεν ξέρω τι μου συνέβαινε. Ήθελα να βγω από την τάξη και να βάλω τα κλάματα, χωρίς να ξέρω τον ακριβή λόγο. Ένιωθα κενός και ό,τι άκουγα μου φαινόταν ανούσιο. Ξεροκατάπινα και μου έκανα αέρα, πρόχειρα, με μια φωτοτυπία. Τι μου συμβαίνει;

Ο καθένας μπορεί να του δώσει και διαφορετικό όνομα, αυτό είναι το σίγουρο. Άλλοι θα το πουν άγχος, άλλοι θα την βαφτίσουν μια ''κακιά στιγμή'', άλλοι κρίση πανικού. Μάλλον το τελευταίο θα επέλεγα.

Δεν μπορούσα να ελέγξω τις σκέψεις μου πια. Μετά από λίγα λεπτά συνέχισα να βρίσκομαι σε αυτή την κατάσταση. Προσπάθησα να το αντιμετωπίσω με ό,τι μπορούσα, αλλά τίποτα δεν απέδιδε. Ώσπου ακούστηκε το κουδούνι. Ο ήχος διαχύθηκε στο χώρο και ξαφνικά... Λειτούργησε σαν χάπι, σαν φάρμακο. Με ηρέμησε αυτόματα, θυμίζοντας μου πως έπρεπε να βγω από την τάξη και να πάρω λίγο καθαρό αέρα. Έπρεπε.

Το υπόλοιπο της μέρας δεν ξέφυγα από τις σκέψεις μου αλλά δεν ξανασυνέβη κάτι παρόμοιο.

Στο τέλος της μέρας το μόνο που μου έμεινε είναι μια δόση άγχους και ένα ερώτημα:
''Τελικά, τι θα καταφέρω εγώ στην ζωή μου;''

Κλείνω με κάτι που τόσο με εκφράζει χωρίς καν να χρειαστεί να το σχολιάσω:

Καληνύχτα.

Λάθος εικόνες

"Μια εικόνα χίλιες λέξεις" έτσι δεν λένε; Όσο κλισέ κι αν ακούγεται, μπορεί να περιγράψει τέλεια κάποιες καταστάσεις.

Είναι αυτή η στιγμή που απλά βλέπεις κάτι, και σε καταστρέφει ολοκληρωτικά. Δεν ακούς, δεν ακουμπάς, τίποτα τέτοιο. Απλά βλέπεις από μακρυά κάτι χωρίς καν να το θες. Τυχαίνει να πάει εκεί το βλέμμα σου και ξαφνικά...κολλάς. Το ήξερες πως συνέβαινε αλλά όταν υπάρχουν και οι αποδείξεις, όλα γίνονται πολύ χειρότερα.

Ίσως να μην δείξεις πως αισθάνεσαι πραγματικά και να το ρίξεις στην πλάκα. Μόλις γυρίσεις σπίτι σου όμως, και κλείσεις την πόρτα πίσω σου, βγάζεις την "μάσκα" και γίνεσαι ξανά ο εαυτός σου. Και αρχίζεις να σκέφτεσαι, ίσως υπερβολικά, χωρίς διακοπή. Με την ώρα το μόνο που τελικά καταφέρνεις είναι να τα έχεις περιπλέξει όλα στο μυαλό σου. Πάντα. Πάντα τα περιπλέκω. Γαμώτο. Γιατί;

Δεν έχω κάτι καλύτερο να κάνω, κι έτσι απλά σιωπώ, προσποιούμενος πως δεν είδα τίποτα. Η ώρα περνάει και τα περιπλέκω ακόμη περισσότερο. Πρέπει να πάρω την απόφασή μου και να αποφασίσω πως θα το χειριστώ. Μισό λεπτό.

ΤΙ ΚΑΝΩ;ΤΙ;

Κάθομαι και σκέφτομαι πώς θα χειριστώ κάτι τόσο ανούσιο. Γιατί;
Σταματώ να σκέφτομαι για λίγο. Και ξαφνικά...όλα ξεδιαλύνουν στα μάτια μου. Θα πάψω να προσπαθώ. Ήρθε η ώρα να προχωρήσω. Το εννοώ. Ίσως αύριο να το μετανιώσω, αλλά τώρα, που γράφω αυτές τις λέξεις το εννοώ όσο τίποτα. Θα προχωρήσω.
Τελικά συνειδητοποιώ πως κάτι πρέπει να βάλω καλά μέσα στο μυαλό μου και να κοιτάξω μπροστά:

Απλά έκλεισε ένα κεφάλαιο. Όχι όλο το βιβλίο.

Τέλος σκέψεων. Έστω για λίγο.

Προδωμένος

Άσχημο συναίσθημα. Σίγουρα.

Είναι αυτό το συναίσθημα της προδοσίας. Αυτό το αίσθημα κενού μέσα στην ίδια σου την ψυχή, που σε κάνει να σκέφτεσαι ''Όχι κι εσύ ρε γαμώτο.Όχι.''

Είναι κι αυτά τα άτομα που τα αγαπάς, υπερβολικά ίσως, που όταν κι εκείνα απλά ''φύγουν'' '' απομακρυνθούν'' ή οποιαδήποτε τέτοια σεμνή και πολιτισμένη λέξη βγει πραγματική...απλά δεν μπορείς να το αντιμετωπίσεις.Ή μάλλον δεν μπορείς να το πιστέψεις.

Γιατί είχες τόσο πιστέψει σε αυτά τα άτομα, είχες τόσο εμπιστευτεί που απλά δεν μπορεί να ήταν ''μία απ'τα ίδια.''

Και είναι άσχημο ρε γαμώτο. Είναι απαίσιο να ξέρεις ότι ούτε εκείνοι ήταν αληθινοί. Ότι ούτε εκείνα τα λόγια που σου είχαν πει τότε και σε είχαν συγκινήσει, δεν είναι πραγματικά.

Και αφού συμβεί όλο αυτό και μη θέλοντας να πιστέψεις τίποτα από αυτά, πας στους ίδιους να μιλήσετε πρόσωπο με πρόσωπο.

Αυτό είναι, το ορκίζομαι, το χειρότερο. Είναι όταν σε κοιτάξουν με αυτό το άδειο βλέμμα που είναι σαν να  βλέπεις πρώτη φορά στην ζωή σου και ξέρεις ότι είναι όλα αλήθεια πριν καν προλάβουν να βγάλουν λέξη.

Βουρκώνεις. Κάθεσαι μόνο και μόνο για να δεις αυτό το βλέμμα που αυτόματα μισείς κοιτώντας σε σαν να σου λέει ''Τι ακριβώς περίμενες από μένα; Περίμενες να σε αγαπήσω όσο εσύ; Περίμενες να είναι όλα μου τα λόγια αληθινά; Γιατί;'' ξεσπώντας σε γέλια κοροϊδεύοντας σε.

Τι έκανα λάθος; Τι πήγε στραβά; Πάλι λάθος ανθρώπους διάλεξα; Τι γίνεται με μένα; Γιατί το κάνω πάντα αυτό; Πάντα τα λάθος άτομα.

Σηκώνεσαι. Φεύγεις. Πολιτισμένα πράγματα, μέχρι να σε κρύψει η γωνία που στρίβεις.

Ξεσπάς και δεν ξέρεις τι να κάνεις. Δεν ξέρεις που βρίσκεσαι, και τι έχει μόλις συμβεί.

Μα αλήθεια. Πόσο τίποτα μπορείς να σημαίνεις σε κάποιον άνθρωπο;

Γιατί; Γιατί σου άξιζε τέτοια συμπεριφορά;

''Αντίο'' ψελλίζεις όταν δεν σ'ακούει καν.

Άνθρωποι αγαπητέ μου. Λάθος άνθρωποι.